Πλέον δεν κρατάνε ούτε τα προσχήματα. Ή μάλλον με πρόσχημα την υπηρέτηση της αλήθειας και την «αντικειμενική ενημέρωση» κάθε ιστοσελίδα υπηρετεί τα συμφέροντα του εργοδότη της και αποκαλύπτει τ’ άπλυτα των αντιπάλων του. Το τελευταίο διάστημα και από την στιγμή που ο Βαγγέλας δημιούργησε το www.to10.gr έχει ξεκινήσει μια άνευ προηγουμένου διαδικτυακή κόντρα για το ποιο από τ’ αφεντικά τους είναι περισσότερο μπλεγμένο σε βρομοδουλειές. Έτσι ακόμη και περιστατικά στα οποία τουλάχιστον για τα μάτια του κόσμου θα έπρεπε να έχουν κοινή στάση καθεμιά ιστοσελίδα επιλέγει ποια θ’ αναδείξει. Με αυτή την στάση τους ενισχύουν την αδιέξοδη αντιπαλότητα μεταξύ των οπαδών των ομάδων.
Μια αντιπαλότητα η οποία εκφράζεται είτε με επιθέσεις σε «συνδέσμους οργανωμένων», είτε με ραντεβού των οργανωμένων για να πλακωθούν είτε όπως πρόσφατα στην Θεσσαλονίκη με δολοφονικού χαρακτήρα ενέργειες. Δεν πάει πολύς καιρός από την κυκλοφορία ενός βίντεο στο οποίο φαινόταν ένας Αρειανός να κυνηγείται από κάμποσους ΠΑΟΚτζήδες στα στενά της Θεσσαλονίκης. Ακόμη λιγότερος έχει περάσει από τον φόνο με ενδεχόμενο δόλο του Βούλγαρου αδερφοποιημένου με τον Άρη οπαδού από ΠΑΟΚτζήδες. Τελευταίο χρονικά στη σειρά ήταν το περιστατικό με πυροβολισμούς από Αρειανούς (δύο από τους οποίους δηλώνονταν σε αγώνες του Άρη και κάθονταν στον πάγκο του).
Κανονικά, αυτού του τύπου τα περιστατικά θα έπρεπε ν’ αντιμετωπίζονται απ’ όλους με τον ίδιο τρόπο. Στο κάτω-κάτω ΟΛΟΙ τους δηλώνουν (στα λόγια) κατά της βίας και ειδικά της οπαδικής. Ωστόσο, κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Κάθε ιστοσελίδα επιλέγει ποιο θέμα θ’ αναδείξει αναλόγως της ομάδας που αυτό αφορά. Όταν δεν αφορά την δική τους ή «συμμαχική» ομάδα τότε έχουν το ελεύθερο να το αναδείξουν. Όσο, δε, αφορά τις «συμμαχικές» ομάδες αυτές προσδιορίζονται με βάση την αντιπαλότητα τους με την ομάδα (και τις «συμμαχικές») του αντιπάλου.
Έτσι, αν θες να διαβάσεις τις εξελίξεις για τον φόνο με ενδεχόμενο δόλο του Βούλγαρου οπαδού ΔΕΝ πρέπει να ψάξεις στην ιστοσελίδα ιδιοκτησίας Σαββίδη (www.sdna.gr), αλλά σ’ αυτή του Μαρινάκη (www.to10.gr). Από την άλλη αν θες να μάθεις τα νεότερα για τους πυροβολισμούς από τους Αρειανούς (δύο εκ των οποίων σχετίζονται με τη ομάδα του Άρεως) ΔΕΝ θα ψάξεις στην ιστοσελίδα του Μαρινάκη αλλά σ’ αυτή του Σαββίδη.
Αν όλο αυτό δεν αφορούσε (και δεν κόστιζε σ’) ανθρώπινες ζωές μπορεί και να ήταν αστείο. Δεν είναι όμως. Ακόμα χειρότερα η τελείως υποκειμενική και επιλεκτική αντιμετώπιση του ίδιου ζητήματος δεν λειτουργεί επί της ουσίας ενισχυτικά της βίας; Και αν αυτό ισχύει ΔΕΝ θα έπρεπε να ληφθούν εναντίον των ιστοσελίδων και των δημοσιογράφων τα μέτρα που προβλέπονται από το πρώτο νομοθέτημα του Σταύρου Κοντονή (N. 4326/2015, άρθρο 1 παρ. 5);
Ίσως αν πέσουν 2-3 από τα βαριά πρόστιμα που προβλέπει η συγκεκριμένη διάταξη τα πράγματα στις οπαδικές ιστοσελίδες που υποτίθεται ότι ενημερώνουν το κοινό ν’ αλλάξουν προς το καλύτερο. Αυτή την επιδίωξη (αλλαγή προς το καλύτερο) θα υπηρετούσε και η παραδειγματική καταδίκη του φονιά του Βούλγαρου οπαδού και των συνεργών του με τις ανώτατες προβλεπόμενες ποινές και χωρίς την αναγνώριση κανενός ελαφρυντικού. Ίσως έτσι να μας μείνει μόνον η θλίψη του υπότιτλου για όσα έχουν συμβεί μέχρι τώρα και να γλυτώσουμε τον μελλοντικό εμετό από την υποκειμενική και επιλεκτική δημοσιογραφική κάλυψη τέτοιων συμβάντων. Που ξέρετε μπορεί να γλυτώσουμε και από τις προσπάθειες αντεκδίκησης. Δεν θα ήταν αυτό υπέροχο;
Οι αλήτες που οργάνωσαν καταδρομική επιχείρηση για να τραυματίσουν ή να σκοτώσουν (επί της ουσίας αυτό είναι αδιάφορο) λαμβάνοντας πρόνοια ν’ αφήσουν αλλού τα κινητά τους για να μην μπορούν να συνδεθούν με τον τόπο του εγκλήματος ΔΕΝ χρειάζεται να δικαστούν και αν δικαστούν ΔΕΝ πρέπει να τύχουν κανενός ελαφρυντικού από αυτά που προβλέπει ο «νομικός πολιτισμός» μας. Θα έπρεπε, δε, ν’ αποτελέσουν μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία για την επαναφορά της θανατικής ποινής για ΟΛΑ τα εγκλήματα κατά της ζωής. Σε όσους «προοδευτικούς» τυχόν ψελλίσουν κάτι περί «ανθρωπίνων δικαιωμάτων» και «πολιτισμού» η μόνη απάντηση είναι ότι ο φονιάς (και οι συνεργοί του) είναι αυτοί που σκοτώνοντας παραβίασαν το θεμελιωδέστερο ανθρώπινο δικαίωμα: αυτό της ζωής.
Παράπλευρη απώλεια θα είναι η αλλαγή της στάσης της Κρατικής Μηχανής απέναντι στους συνδέσμους. Η σκλήρυνση της στάσης θα ποικίλλει από την εφαρμογή της ήδη ισχύουσας νομοθεσίας σχετικά με τη λειτουργία τους και την αλλαγή της μέχρι και το κλείσιμο τους. Ένα κλείσιμο το οποίο πρέπει να θεωρείται δεδομένο για όσους δεν είναι τυπικά εντάξει και ενδεχομένως να συμπαρασύρει και τους «νόμιμους». Σε κάθε περίπτωση οι σύνδεσμοι οργανωμένων δεν είναι απλά «μέρος του προβλήματος», αλλά είναι το ίδιο το πρόβλημα. Είναι το πρόβλημα εξαιτίας της αρρωστημένης σχέσης που έχουν με την ομάδα. Είναι το ίδιο αρρωστημένη όπως αυτή που έχουν αυτοί που πλακώνουν στο ξύλο τις γυναίκες τους επειδή της αγαπούν υπερβολικά. Οι οργανωμένοι είναι το πρόβλημα και για δύο ακόμη λόγους:
- Τόσο επειδή παρέχουν κάλυψη στα μέλη «αδέρφια» τους που παρανομούν γιατί δεν είναι «ρουφιάνοι» (όπως η ORIGINAL όταν τα έβαλε με τον Νικολαΐδη),
- Όσο και επειδή κάθε οργάνωση από ένα σημείο και μετά ξεφεύγει από τον αρχικό του σκοπό και αναπαράγει τον εαυτό της▪ καταντώντας, τελικά, σε ένα «μαγαζάκι» που υπερασπίζεται τα συμφέροντα των μελών του.
Ωστόσο, μεγαλύτερο πρόβλημα ακόμα και από τα παραπάνω είναι τα μυαλά που κουβαλάνε μερικοί-ες και οι οποίοι-ες τα «χρησιμοποιούν» σε «εμβριθείς αναλύσεις». Για παράδειγμα:
Από ένα κείμενο για «να βγει η υποχρέωση» με την υπογραφή του Κυριάκου Θωμαΐδη (βλέπε εδώ) ο οποίος ξέρει πως ν’ αποφεύγει τις κακοτοπιές, σ’ ένα περιεκτικό κείμενο του Κώστα Κεφαλογιάννη το οποίο τα περιέχει εν περιλήψει όλα και θα μπορούσε άνετα να χρησιμοποιηθεί σαν υπόδειγμα έκθεσης στις Πανελλήνιες αν δεν ήταν τόσο μικρό (βλέπε εδώ) για να καταλήξουμε σ’ αυτό το κείμενο της Αργυρώς Γιαννουδάκη.
Από το πλήρες συναισθήματος κείμενο της το μόνο σημείο που έχει αξία να σχολιαστεί είναι εκείνο στο οποίο σημειώνει πόσο έχει ευτελιστεί η αξία της ανθρώπινης ζωής. Ωστόσο, δεν μπαίνει στον κόπο να σκεφτεί το «γιατί». Ίσως και να μη τη συμφέρει από «ιδεολογικής άποψης» να σκεφτεί πως ο ευτελισμός της ανθρώπινης ζωής προκαλείται από την ουσιαστική ατιμωρησία των εκάστοτε φονιάδων. Προέρχεται από την έγνοια που δείχνει αυτή και οι όμοιοι της για τα «ανθρώπινα δικαιώματα» των εγκληματιών γιατί ως γνωστόν οι νεκροί (τα θύματα) ως νεκροί ΔΕΝ έχουν ανθρώπινα δικαιώματα να παραβιαστούν μιας και τους στέρησαν με το «έτσι θέλω» το θεμελιωδέστερο των ανθρωπίνων δικαιωμάτων τους. Αμέσως μετά κάνει λόγο για «εκφασισμό» και φαίνεται να ισχυρίζεται πως αν υπήρχαν περισσότερες καταδίκες δεν θα είχε πάρει έκταση το φαινόμενο αυτό. Στο σημείο αυτό η αφέλεια της προσεγγίζει την στρατόσφαιρα μιας και σε περιόδους οικονομικής και άρα κοινωνικής κρίσης και μετασχηματισμού κάποιοι που θεωρούν εαυτούς αποκλεισμένους πάνε στα άκρα. Από ιστορική και ψυχολογική σκοπιά κανένα από τα δύο πολιτικά άκρα ΔΕΝ είναι προτιμότερο του άλλου. Ούτε το Δεξιό, ούτε το Αριστερό. Αυτή η τάση θα συνεχιστεί μέχρι ν’ αλλάξει (αν αλλάξει) η ψυχολογία, το εισόδημα και η κοινωνική θέση όσων αισθάνονται όμορφα και οικεία στο πολιτικό άκρο που επέλεξαν.
Δυό μέρες αργότερα η Αργυρώ επέλεξε να επανέλθει κριτικάροντας όσα είχαν συμβεί μετά το αποτρόπαιο έγκλημα. Με όσα γράφει απέδειξε (όχι ότι ήταν ανάγκη) για άλλη μια φορά πόσο έξω μπορεί να πέσει κάποιος όταν η κριτική του περιορίζεται από τις προσωπικές του απόψεις και για τον λόγο αυτό ΔΕΝ μπορεί να διεισδύσει στην ουσία. Στο κείμενο της της 3ης Φλεβάρη (βλέπε εδώ) η Αργυρώ καταπιάνεται με ζητήματα πάνω από τις δυνατότητες της. Ξεκινώντας από τα λιγότερο σημαντικά:
- Ψέγει (λανθασμένα) την «Πολιτεία» ότι δεν ανέβαλε την αγωνιστική. Προφανώς, αγνοεί γιατί την βολεύει (αφού αποκλειστικός σκοπός της είναι να επιτεθεί στην «Πολιτεία») ποιος είναι ο διοργανωτής (και άρα ο υπεύθυνος) του Πρωταθλήματος.
- Σημειώνει (σωστά) την φαρισαϊκή διαχείριση των Π.Α.Ε. (από τις οποίες περισσότερο υποκριτική ήταν αυτή του «Γαύρου του Βορρά» όπως εκφράστηκε μέσω του Μάκη Γκαγκάτση).
Πάμε τώρα στα δύο πιο σημαντικά σημεία που βρίσκονται στην αρχή και το τέλος του κειμένου της και τα οποία χρήζουν σχολιασμού. Στην ουσία πρόκειται για το ίδιο πράγμα το οποίο όμως έχει δύο σκέλη. Από την Αργυρώ (και κάθε ομοϊδεάτη της) ΔΕΝ περίμενα τίποτα περισσότερο απ’ αυτά που γράφει. Η ιδεολογία της την «τυφλώνει» και την καθιστά ανίκανη να δει την αλήθεια.
Ο 23χρονος δράστης Αλβανικής καταγωγής ΔΕΝ είναι «γέννημα θρέμμα Έλληνας» επειδή έτυχε να μεγαλώσει εδώ. Και ΔΕΝ είναι επειδή τον σημαντικότερο ρόλο στην διαπαιδαγώγηση τον παίζει το οικογενειακό περιβάλλον μαζί με τις παρέες. Η σύγκριση με τον Αντετοκούμπο εκτός από ηλίθια θα έπρεπε να της δείξει το λάθος της. Όμως, «τυφλωμένη» από την ιδεολογία της είναι ανίκανη να το δει. Γιατί είναι ΤΕΛΕΙΩΣ ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΟΣ ο τρόπος που μεγαλώνει τα παιδιά της μια οικογένεια Αλβανικής καταγωγής από μια αντίστοιχη Ελληνική ή Νιγηριανή όπως του Γιάννη. Είναι διαφορετικός κυρίως εξαιτίας του πολιτισμικού υποβάθρου από το οποίο προέρχονται. Δεν είναι άλλωστε τυχαίο ότι οι Αλβανοί και οι Γεωργιανοί οργανώνονται σε εγκληματικές συμμορίες και ασχολούνται με «δυναμικά αθλήματα». Δεν είναι δα και τόσο πολύ μακρινή η εποχή που οι Αλβανοί βιοπορίζονταν ως μισθοφόροι πουλώντας τις υπηρεσίες τους σ’ όποιον μπορούσε και ήταν πρόθυμος να τις μισθώσει. Ακόμα και στην Ελλάδα υπάρχουν περιοχές (Μάνη, Κρήτη) στις οποίες η τοπική πολιτισμική παράδοση επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την συμπεριφορά των μελών τους. Και μένω εδώ για να μην αναφερθώ στους τσιγγάνους και τον παρασιτικό και συχνά εγκληματικό τρόπο βιοπορισμού σημαντικής μερίδας τους. Αυτό το πολιτισμικό υπόβαθρο της χώρας καταγωγής (η επίδραση του οποίου ξεφτίζει όσο περισσότερο ενσωματώνεται κάποιος στη νέα του κοινωνία) αποτυγχάνει εξαιτίας της ιδεολογίας της να το αναγνωρίσει η Αργυρώ.
Όπως αποτυγχάνει να κατανοήσει αυτό που κατάλαβε ο γιός της όταν τη ρώτησε αν θα έπρεπε ν’ αναφέρει το Πακιστανάκι που τον δέρνει στον Διευθυντή του σχολείου. Η απάντηση-κατεύθυνση που πήρε από τη μάνα του απλά θα μεγεθύνει το πρόβλημα (αν είναι τυχερό αυτό και οι συμμαθητές του και δεν προκαλέσει κάτι χειρότερο) είναι απλά ανεκδιήγητη. Επειδή, δεν ήθελε απλά να του απαντήσει αρνητικά, αλλά σαν καλή μάνα που (νομίζει ότι) νοιάζεται θέλει να τον κάνει «σαν και τα μούτρα της» τον έφερε στο φιλότιμο και τον ρώτησε στην περίπτωση που ο γιος της ήταν στη θέση του μικρού Πακιστανού αν θα ήθελε να τον αναφέρουν στον Διευθυντή. Εδώ να σημειώσω ότι το Πακιστανάκι δεν ξέρει Ελληνικά και ζει σε ορφανοτροφείο οπότε σύμφωνα με την Αργυρώ πρέπει να τύχει ασυλίας ειδικά αφού δεν χτυπά συνεχώς τον γιο της.
Η Αργυρώ Γιαννουδάκη αποτυγχάνει να κατανοήσει ότι το παιδί της (όπως και εκείνη) θα έπρεπε ν’ αναφέρει το Πακιστανάκι στον Διευθυντή. Γιατί ο Διευθυντής πρέπει να τα ξέρει όλα μιας και έχει την ευθύνη έναντι των γονέων για ΟΛΑ τα παιδιά. ΔΕΝ έπεται ότι η αναφορά στον Διευθυντή ακολουθείται από κάποια τιμωρία. ΔΕΝ πέρασε από το μυαλό της κυρίας Γιαννουδάκη ότι γνωριζοντας ο Διευθυντής το πρόβλημα θα παρέπεμπε το Πακιστανάκι σε παιδοψυχολόγο για να το βοηθήσει και έτσι να βοηθήσει και τα υπόλοιπα παιδιά; Λειτουργώντας τόσο ανεύθυνα η κυρία Αργυρώ Γιαννουδάκη έδωσε μια ακόμα ευκαιρία στο Πακιστανάκι να κάνει τα ίδια και ταυτόχρονα ανέλαβε την ευθύνη έναντι και των υπολοίπων γονέων αν τυχόν και δεν είναι ο γιος της το επόμενο «θύμα του».
Επιπρόσθετα, παρέχει τα δικαιολογίες που χρειάζονται οι «γυναικοκτόνοι» του μέλλοντος. Γιατί, αν κριτήριο της στάσης της είναι ότι το Πακιστανάκι δεν χτυπά συνέχεια το παιδί της, τότε στο μυαλό του γιού της δικαιολογείται οποιαδήποτε συμπεριφορά η οποία όμως εκδηλώνεται κατά διαστήματα. Αν, δε, είχε κόρη τότε στο μυαλό της θα μπορούσε να δικαιολογηθεί η βίαιη συμπεριφορά του συντρόφου της (ο οποίος είναι καλό παιδί αλλά λίγο που δεν έχει δουλειά, λίγο που χάνει η ομάδα του την πλακώνει κάθε τόσο αλλά τη αγαπάει αφού της ζητά συγγνώμη) έτσι ώστε αυτή να μην αποφασίζει να τον καταγγείλει. Είναι οξύμωρο το γεγονός ότι προσπαθώντας να διαπαιδαγωγήσεις το παιδί σου να «δίνει τόπο στην οργή» μπορεί στην ουσία να συντείνεις στην μακροημέρευση του φαινομένου της «έμφυλης βίας» που παλεύεις να εκλείψει.
Κλείνοντας, απευθύνομαι στην Αργυρώ με την ιδιότητα της μάνας που θέλει να διαπαιδαγωγήσει έναν καλό και υπεύθυνο πολίτη. Την καλώ να στοχαστεί όσα συμβούλευσε τον γιό της και αφού το κάνει ν’ απαντήσει στα παρακάτω δύο ερωτήματα:
- Αν για κάποιο λόγο το Πακιστανάκι αφήσει ήσυχο τον γιό της (ο οποίος ακολουθώντας τη συμβουλή της δεν τον ανέφερε στον Διευθυντή) και χτυπήσει άλλο παιδί το οποίο και τραυματίσει τότε δεν είναι σαν να συμβουλεύει τον γιό της «να κοιτάζει την δουλειά του»; Φανταστείτε τον ως άντρα ν’ ακούει μια στο τόσο από το διπλανό διαμέρισμα κάποιον νταή να ξυλοφορτώνει τη σύντροφο του. Έχοντας εκπαιδευτεί έτσι από τη μάνα του αν δεν καταγγείλει όσα γνωρίζει πόσο υπεύθυνος θα είναι για ότι επακολουθήσει; Για να το κάνω ακόμη πιο δύσκολο ο νταής μας είχε δύσκολα παιδικά χρόνια και είχε μεγαλώσει σε ορφανοτροφείο. Και επειδή υποψιάζομαι τι θ’ απαντούσε ρωτώ για ποιο λόγο είναι διαφορετική η μια από την άλλη περίπτωση; Μήπως λόγω της διαφοράς ηλικίας; Αν όντως αυτός είναι ο λόγος της διαφοράς, τότε η Αργυρώ θα πρέπει να συνυπολογίσει πως ο χαρακτήρας διαμορφώνεται στα παιδικά μας χρόνια▪ τότε που ο νταής μας ξυλοφόρτωνε παιδάκια αλλά οι μανάδες τους τα συμβούλευαν όπως αυτή το δικό της.
- Με τα μυαλά που κουβαλάνε πολλοί και πολλές αρκετά παιδιά μένουν ορφανά από τον ένα γονέα ή βιώνουν τις επιπτώσεις ενός διαζυγίου. Ενδεχομένως κάποια από αυτά να έχουν και προβλήματα υγείας τα οποία κάποια παιδιά κοροϊδεύουν. Φανταστείτε το Πακιστανάκι μας να τα βάζει μ’ ένα παιδί που έχει πεθάνει η μάνα ή ο πατέρας του και αυτό να του δίνει αμυνόμενο 2-3 μπουνιές στο κεφάλι ή να το σπρώχνει και αυτό να τραυματίζεται θανάσιμα. Ποια τότε η ηθική και ποινική ευθύνη αυτής που ήξερε και δεν ανέφερε στον Διευθυντή έτσι ώστε αυτός να πάρει τα μέτρα του;
Στην ουσία ο Διευθυντής του σχολείου είναι η «Δημόσια Αρχή» την οποία πολύ εύκολα η κυρία Γιαννουδάκη και οι ομοϊδεάτες της στηλιτεύουν για την ανικανότητα και απροθυμία της και τις επιρρίπτουν ευθύνες, ΑΛΛΑ την οποία όταν έπρεπε να ενημερώσουν ΔΕΝ το έκαναν (γιατί είναι «Αριστεροί», «προοδευτικοί» κ.λπ.). Αν δεν το αναφέρεις σήμερα στον Διευθυντή του σχολείου αυτό που κάνει το Πακιστανάκι στον γιό σου, τότε πως περιμένεις αυτός όταν μεγαλώσει να κάνει το (ηθικό) καθήκον του ως ευσυνείδητος πολίτης και να καταγγείλει τέτοιες συμπεριφορές που θα έχουν πέσει στην αντίληψη του; Το πιθανότερο δεν είναι να «κοιτάξει την δουλειά του»;
05 Φλεβάρη 2022
«πουθενάς 1».
