Font Size

SCREEN

Cpanel

ΟΙ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ (ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΠΑΣΚΕΤ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΙ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ
(ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΠΑΣΚΕΤ)

«Δει, δη χρημάτων, ω άνδρες Αθηναίοι, και άνευ τούτων ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων.», συμπέραινε ο Δημοσθένης πριν από 2.371 χρόνια. Προφανώς, το συμπέρασμα αυτό ίσχυε και πριν από το 349 Π.Χ. όταν και εκφωνήθηκε ο Α’ Ολυνθιακός. Άλλο, όμως, είναι να το ξέρεις και εντελώς διαφορετικό είναι να το ακούς από άτομο με κύρος. Ωστόσο, το σημαντικότερο της φράσης αυτής είναι το περιεχόμενο του «δεόντων».

Μεγαλύτερη σπαζοκεφαλιά σχετικά με το περιεχόμενο των «δεόντων» στον Επαγγελματικό Αθλητισμό δεν υπάρχει. Στην πράξη αντιμετωπίζουμε το ερώτημα αν ο Επαγγελματικός Αθλητισμός δημιουργεί την ανάγκη για χρήμα ή αν το χρήμα γέννησε τον Επαγγελματικό Αθλητισμό. Αντιπαρερχόμενοι την απάντηση μπορούμε να θεωρήσουμε πως οι επαγγελματικές ομάδες προκειμένου να συντηρηθούν και να δυναμώσουν χρειάζονται λεφτά και μάλιστα πολλά. Για ποιον, όμως, μπαίνουν οι επαγγελματικές ομάδες στον κόπο;

Μια απάντηση είναι για τους οπαδούς-πελάτες της. Το ίδιο, άλλωστε, κάνουν και όλες οι εταιρείες θεαμάτων όπως οι θεατρικές επιχειρήσεις. Μια δεύτερη απάντηση είναι ότι το κάνουν για τους ίδιους τους τούς εαυτούς. Στο κάτω-κάτω δεν είναι «φιλανθρωπικά ιδρύματα»▪ στοχεύουν στο κέρδος. Θεωρητικά αυτά τα δύο συνδυάζονται. Θεωρητικά, γιατί στην πράξη…

Θεωρητικά, γιατί για να λειτουργήσει στην πράξη πρέπει τα έσοδα που θα προέλθουν από την αύξηση των εξόδων για το δυνάμωμα της ομάδας να είναι πολύ περισσότερα. Κάτι που δεν ισχύει πάντα, καθώς η αύξηση των εσόδων περιορίζεται από το μέγεθος της αγοράς στην οποία μια επαγγελματική ομάδα δραστηριοποιείται και αντίστοιχα το μέγεθος του κοινού-πελατών στο οποίο απευθύνεται. Ωστόσο, ακόμη και αν μια επαγγελματική ομάδα δραστηριοποιείται σε μια μικρή αγορά δεν είναι μεγάλο το πρόβλημα στο βαθμό που ο ιδιοκτήτης της έχει «βαρύ πορτοφόλι». Τι γίνεται, όμως, όταν για ν’ ανταποκριθείς στις απαιτήσεις (που έχουν τεθεί από τις πιο πλούσιες ομάδες) μιας μεγάλης διοργάνωσης πρέπει να ξοδεύεις πολλά περισσότερα απ’ όσα ελπίζεις να πάρεις πίσω ακόμη και σε περίπτωση κατάκτησης της; Ακόμα περισσότερο τι γίνεται όταν για ν’ ανταποκριθείς στις απαιτήσεις αυτής της διοργάνωσης πρέπει ν’ αποκοπείς από τις ρίζες σου;

Ακόμα περισσότερο πόσο μπορούν ν’ αντέξουν οι οπαδοί μιας ομάδας με μόνο 3-4 μεγάλα παιχνίδια τον χρόνο που μπορούν να γίνουν περισσότερα αν και εφόσον περάσει η ομάδα τους στα πλέι οφ; Από την άλλη και στο εγχώριο Πρωτάθλημα τα σημαντικά παιχνίδια δεν θα ήταν περισσότερα και με αντίπαλους χαμηλότερης σχετικά δυναμικότητας. Συνεπώς, αφού το εγχώριο Πρωτάθλημα έχει ακόμη λιγότερο ενδιαφέρον και αίγλη από την Ευρωλίγκα τότε θα πρέπει οι οπαδοί της ομάδας να περιμένουν πως και πως κάθε παιχνίδι της σ’ αυτή. Είναι, όμως, έτσι ή μήπως το ενδιαφέρον των οπαδών είναι ανάλογο με την πορεία της στη διοργάνωση.

Από οικονομικής άποψης η Ευρωλίγκα είναι (ακόμη μετά από τόσα χρόνια) μια πλήρως αποτυχημένη διοργάνωση. Ειδικά, εκεί που έχει φτάσει το κόστος δημιουργίας και συντήρησης μια «τοπ ομάδας» ακόμη και η κατάκτηση του τροπαίου δεν μπορεί να το ισοσκελίσει πόσο μάλλον να παράξει κέρδη. Οι εμπνευστές της δεν μπόρεσαν (ή δεν ήθελαν που είναι το ίδιο πράγμα) να συνειδητοποιήσουν πως η μεγάλη διαφορά μιας τέτοιου είδους Ευρωπαϊκής Διοργάνωσης σε σχέση με το NBA είναι το μέγεθος της αγορά στην οποία απευθύνεται. Μέγεθος όχι τόσο πληθυσμιακό, αλλά οικονομικό. Επιπρόσθετα οι Η.Π.Α. είναι από πολιτισμική άποψη περισσότερο ομογενοποιημένες από τα Ευρωπαϊκά Κράτη με αποτέλεσμα να υπάρχουν καλύτερες συνθήκες για την εμπορική του επιτυχία.

Ένα σύνολο είναι κάτι περισσότερο (πολύ περισσότερο κάθε φορά) από το άθροισμα τω μερών του. Έτσι, απλά και μόνο η επιφανειακή μίμηση ενός πετυχημένου προϊόντος ΔΕΝ εξασφαλίζει την επιτυχία στον μιμητή. Το πολύ-πολύ να του εξασφαλίσει ένα βαθμό επιτυχίας, ο οποίος καθώς είναι μικρότερος από τον ποθούμενο το μόνο που κάνει είναι να οδηγεί τους απελπισμένους για το (οικονομικό) αποτέλεσμα «επενδυτές» να τζογάρουν περισσότερο προκειμένου να πάρουν πίσω αυτά που έβαλαν και να βγάλουν κιόλας.

Μόνο που μια τέτοια πρακτική ενώ δεν εξασφαλίζει το ποθούμενο (αφού δεν υπάρχουν οι αντικειμενικές συνθήκες) δημιουργεί προβλήματα και στον περίγυρο. Στην περίπτωση μας τα Ευρωπαϊκά Εθνικά Πρωταθλήματα. Ωστόσο, η λύση στο συγκεκριμένο θέμα δεν μπορεί να δοθεί από τη «ζωή» και σίγουρα πρέπει να επιβληθεί μέσω της ισχύος (αφού μόνο αυτή καταλαβαίνουν οι «δυνατοί»).

Εξετάζοντας από πολιτική σκοπιά την Ευρωλίγκα και τον απαξιωτικό τρόπο της έναντι των Εθνικών Πρωταθλημάτων δεν γίνεται να μην σκεφτείς πως πρόκειται για τους «απάτριδες του Μπάσκετ»▪ στην ουσία πρόκειται για «Διεθνιστές». Ο Μάρξ, σίγουρα, θα ένιωθε απ’ αυτή την πλευρά περήφανος. Όπως αυτός κατέστη «άπατρις» όταν εκδιώχθηκε από την πατρίδα του για να γίνει στη συνέχεια «Διεθνιστής», έτσι και οι ομάδες της Ευρωλίγκας αρνούνται τις πατρίδες τους γιατί «ασφυκτιούν» (οικονομικά) εντός των συνόρων τους. Η διαφορά τους έγκειται στο ότι αυτές το κάνουν από επιλογή και όχι από ανάγκη.

22 Νοέμβρη 2022
«πουθενάς 1».

Διαβάστηκε 15 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Γενικά ΟΙ ΑΠΑΤΡΙΔΕΣ ΤΟΥ ΜΠΑΣΚΕΤ (ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΜΠΑΣΚΕΤ)