Είτε από ανικανότητα είτε επειδή είναι εύκολο να υιοθετούμε έτοιμες απόψεις προτιμάμε να μην σκεφτόμαστε σοβαρά πάνω στα ζητήματα. Μας αρκεί να υιοθετούμε τα συνθήματα που ρίχνουν αυτοί που εμπιστευόμαστε.
Στο κάτω-κάτω για να το λένε κάτι παραπάνω θα ξέρουν από εμάς οπότε… Όπως για παράδειγμα με τον «Φασισμό». Πόση σκέψη ν’ απαιτείται προκειμένου να γίνεις ειδικός στο ζήτημα; Κανα-δυό ντοκιμαντέρ για τον Β’ Π.Π. και είσαι έτοιμος. Και μάλιστα αν δηλώνεις «Αριστερός» έχεις κάθε πληροφορία που χρειάζεσαι στο DNA σου.
Προφανώς, ο «Φασισμός» ανήκει στις ιδεολογίες. Ως σύστημα εξουσίας-διακυβέρνησης βρίσκεται στον αντίποδα της Δημοκρατίας και βασικό συστατικό της επιτυχίας του είναι η υποταγή των πολλών στην εξουσία-δεσποτεία των λίγων και κυρίως στο πρόσωπο του ηγέτη. Συνεπώς, πρόκειται για ένα προσωποπαγές σύστημα. Από ιδεολογική άποψη ο «Φασισμός» διαθέτει ένα σκληρό-αδιαπραγμάτευτο πυρήνα Αρχών, οι οποίες επενδύονται κατάλληλα από την προπαγάνδα προκειμένου να εξυπηρετήσουν τις άμεσες και έμμεσες επιδιώξεις του «Αρχηγού».
Απόδειξη της επιτυχίας του «Φασισμού» (και όχι μόνο) είναι η ανυπαρξία αμφισβήτησης. Έτσι, μέχρι να «διαφωτιστεί» ο Λαός πρέπει κάθε πιθανή εστία αμφισβήτησης να καταπνίγεται εν τη γενέσει της. Αυτό πρακτικά σημαίνει την καταπίεση του πληθυσμού θεσμικά και εξωθεσμικά (π.χ. παραστρατιωτικές ομάδες, κομματική νεολαία). Σημαντικότεροι ακόμη και από την ιδεολογία είναι οι μέθοδοι τις οποίες μετέρχεσαι για να κυβερνάς.
Οι μεθοδεύσεις ΔΕΝ έχουν σχέση με την εκάστοτε ιδεολογία. Οι μεθοδεύσεις ΔΕΝ αποκτούν περιεχόμενο (ποιότητα) ανάλογα ποιος τις μετέρχεται. ΔΕΝ είναι καλές όταν τις μετερχόμαστε εμείς και κακές όταν τις μετέρχονται οι άλλοι σε βάρος μας. Βάση της καταπίεσης είναι η από μέρους μας άρνηση απέναντι στους άλλους να εκφράζουν ανοιχτά αντίθετη στη δική μας γνώμη. Το «Δεν δικαιούστε δια να ομιλλείτε.» όσο και αν φανατίζει και ευχαριστεί το ακροατήριο μας είναι, ωστόσο, η επιτομή του «Φασισμού» ακόμη και αν εκστομίζεται από «Δημοκράτη» εναντίον «Φασίστα». Ειρωνεία αν σκεφτείς πως ένας «Δημοκράτης» χρησιμοποιεί σε βάρος ενός «Φασίστα» «φασιστικές μεθόδους» παραμένοντας όμως «Δημοκράτης».
Τις περισσότερες φορές οι τέτοιου είδους χαρακτηρισμοί είναι επιφανειακοί ενώ ακολουθούν ένα πρόσωπο για όλη του τη ζωή. Αυτή η τακτική είναι πολύ βολική αφού πίσω της μπορεί να κρυφτεί οποιαδήποτε σκοπιμότητα. Επιπλέον, όταν κάποιος επιτίθεται εναντίον ενός γνωστού «Φασίστα» ΔΕΝ χρειάζεται ν’ αποδείξει κάτι. Το κακό με όλα αυτά είναι η ειρωνεία που αναδεικνύεται από τα πρόσωπα των «τιμητών» της Δημοκρατίας▪ των ακραιφνών «αντι-Φασιστών».
Ειρωνεία, τόσο χοντρή όσο τα αισθήματα (ίσως και τα κιλά) των «αντι-Φασιστών». Για παράδειγμα η επίθεση Μαρινάκη-«γνήσιου Γαύρου» στον Πρόεδρο του Δ.Σ. της Ε.Π.Ο. Τάκη Μπαλτάκο (βλέπε εδώ) εκτός από «εκφράσεις πεζοδρομίου» είναι βγαλμένη από το εγχειρίδιο των «Φασιστών» που υποτίθεται ότι πολεμά. Ακόμη περισσότερο προβληματική είναι αυτή η επίθεση αφού αν δεχτούμε ότι οι «γνήσιοι Γαύροι» έχουν 100% δίκιο, τότε πρέπει να βρουν τρόπο να διακόψουν κάθε είδους επαφή-σχέση τόσο μαζί του όσο και με την Ομοσπονδία (για να μη μολυνθούν απ’ αυτόν).
Τολμούν να το πάνε και αυτοί «mexri_teloys» ή είναι πολλά τα λεφτά για να το τολμήσουν στην πράξη;
08 Απρίλη 2023
«πουθενάδες».
