Η ευκολία με την οποία η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη ολοκλήρωσε τη θητεία της οφείλεται σε δύο λόγους:
- Ο ένας είναι η κούραση και η απογοήτευση από την διάψευση (όσων αφελών τις είχαν πιστέψει) των προσδοκιών και ελπίδων που είχε καλλιεργήσει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. μέχρι ν’ αναλάβει την διακυβέρνηση.
- Ο δεύτερος είναι η ίδια η διακυβέρνηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. τ’ αποτελέσματα της οποίας άνοιξαν διάπλατα τον δρόμο στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Όπως και να το κάνουμε αποτελεί μια σαφή πρόοδο η αλλαγή από μια κυβέρνηση μαθητευόμενων μάγων σε μια κυβέρνηση που διαθέτει αξιότερο στελεχιακό δυναμικό και πρόγραμμα (έστω και αν διαφωνείς μ’ αυτό). Τουλάχιστον η δεύτερη ξέρει τι θέλει να κάνει.
Το δίλημμα που αντιμετωπίζει κάθε φορά ο ψηφοφόρος είναι συγκεκριμένο: Η επιλογή μιας ικανής Κυβέρνησης με της οποίας το πρόγραμμα να συμφωνεί όσο γίνεται περισσότερο.
Στην επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση τα 2 κόμματα που ερίζουν για την Εξουσία (αλλά λόγω εκλογικού συστήματος κανένα μοναχό του δεν θα μπορέσει να την καταλάβει) είναι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και η Ν.Δ.
Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. επιθυμεί μια 3η θητεία για να ολοκληρώσει το πρόγραμμα του που είχε αρχικά υποσχεθεί (γιατί στην 2η θητεία του μετά το δημοψήφισμα έκανε ότι ήθελε η Τρόικα). Συνεπώς από την πλευρά του είναι σαν να έχει πάθει αμνησία και να μη θυμάται τα πεπραγμένα της 2ης θητείας του. Δεν θυμούνται (ή κάνουν πως δεν θυμούνται) ότι:
- Αλλάζοντας τον Π.Κ. την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή αθωώθηκαν στο Εφετείο (επειδή τα κακουργήματα τους μετατράπηκαν σε πλημμελήματα) οι: Μυτιληναίος για δωροδοκία και Νίκος Γεωργιάδης για σεξουαλική κακοποίηση ανηλίκων. Μείωσαν τη συνολική ποινή που μπορεί να εκτιθεί από 20 σε 15 χρόνια ώστε τώρα αποφυλακίστηκε ο καταδικασθείς για σεξουαλικά εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων Ν. Σειραγάκης.
- Δεν μπορούσαν για πολύ καιρό να βρουν δικαστική αίθουσα για την «Δίκη της Χ.Α.» τη στιγμή που στη Βουλή φλέρταραν ανοιχτά με τις ψήφους της τόσο με Πρόεδρο την Ζωή Κωνσταντοπούλου όσο και με τον διάδοχο της Γιώργο Βούτση.
- Συναλλάσσονταν (μέχρι να τα «σπάσουν» μαζί του γιατί δεν χρηματοδοτούσε το «ΣΥ.ΡΙΖ.Α. TV») με τον «ναρκέμπορο Μαρινάκη» (έτσι τον αποκαλούσε ο Καμμένος) χωρίς να νοιώθουν άσχημα.
- Είχαν μετατρέψει το Μαξίμου σε στέκι συνάντησης «επιχειρηματιών» μικρού, μεσαίου και μεγάλου βεληνεκούς. Όλο και κάποιος από εσάς έχει ακούσει ιστορίες για ικανοποιημένους από το αποτέλεσμα επιχειρηματίες που έλεγαν στους γνωστούς τους πως αν έχουν κάποιο επιχειρηματικό πλάνο και χρειάζονται βοήθεια να τους δώσουν το τηλέφωνο του Φλαμπουράρη.
Το χειρότερο από τα παραπάνω που ενδεικτικά αναφέρω είναι η δικαιολογία που τελικά (όταν όλες οι προηγούμενες προφάσεις έχουν αποτύχει) επιστρατεύουν: Ναι, αλλά έτσι έκαναν και οι προηγούμενοι. Ωστόσο, όταν φτάνουν αυτό να το υποστηρίζουν οι «ηθικά πλεονεκτούντες» (μια άλλη μορφή αριστείας). Οπότε, αν η «πρώτη φορά αριστερά» κάνει τα ίδια με τους άλλους τότε γιατί να κυβερνήσει ξανά; Το «ηθικό πλεονέκτημα» είναι μια μεγάλη χαζομάρα χωρίς καμία πρακτική αξία, αφού το απονέμουν οι ίδιοι στους εαυτούς τους. Είναι ηλιθιωδώς αφελές να πιστεύεις την πιστοποίηση που εκδίδει ο ίδιος ο πιστοποιούμενος. Δυστυχώς, υπάρχουν ακόμη τόσο ηλίθια αφελείς και μάλιστα με δικαίωμα ψήφου.
Στην πράξη ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ΔΕΝ είναι πολιτικό κόμμα. Είναι μια παρέα που Κυριακή πρωί έχει βγεί για καφέ και μετά συζητά που θα πάνε για φαγητό. Ενδιαμέσως λένε και καμιά πολιτική κουβέντα που στην ουσία είναι ένα σύνθημα (απ’ αυτά που τους «έκλεψε» δήθεν το ΠΑ.ΣΟ.Κ.) και όλοι μένουν ικανοποιημένοι. Οι περισσότεροι της παρέας θα παρέμεναν στην αφάνεια και δεν θα τους αναγνώριζαν ούτε οι ένοικοι της πολυκατοικίας τους αν δεν ήταν ο Αρχηγός. Το προφίλ του Αρχηγού το έφτιαξαν πριν από χρόνια τα «συστημικά Μ.Μ.Ε.» και επειδή έχει πέραση στις γυναίκες (και ο Καραμανλής είχε ότι κι αν σημαίνει αυτό για όσους γνωρίζουν) Αυτός είναι ο μόνος τρόπος για να βγάλουν το ψωμί (ή το παντεσπάνι) τους οι υπόλοιποι. Θα μπορούσαν να είναι και συγκρότημα όπως π.χ. οι ΠΥΞ ΛΑΞ, οι οποίοι στην αρχή έπαιζαν σε άδεια μαγαζιά και τους είχε κόψει μεγάλη λόρδα.
Αντίπαλος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α (που αν ήταν συγκρότημα θα είχε front man τον Αλέξη) είναι ο Κυριάκος (Μητσοτάκης). Ναι, ο Κυριάκος Μητσοτάκης και όχι η Ν.Δ. Σίγουρα έχετε ακούσει για το παράπονο των Δεξιών που αναρωτιούνται: «Πότε θα κυβερνήσει η Δεξιά;». Αυτή ακριβώς είναι η πολύ μεγάλη προσωπική επιτυχία του Κυριάκου. Η οποία μάλιστα βρίσκεται στον (πολιτικό) αντίποδα της Κυβέρνησης του πατέρα του Κωνσταντίνου.
Για τους γηγενείς Νεο-Δημοκράτες ο πατέρας Μητσοτάκης ήταν Κεντρώος και όχι Δεξιός. Ωστόσο, τον είχαν ανάγκη αν ήθελαν να κερδίσουν τον Παπανδρέου. Την περίοδο που κυβέρνησε ο πατέρας ήταν ακόμη της μόδας ο Νεο-Φιλελευθερισμός των Μπους και Θάτσερ. Τα οικονομικά αδιέξοδα που προκάλεσε η πολιτική τους και η αύξηση του Δημόσιου Χρέους δεν είχαν γίνει ακόμη φανερά σ’ όλη τους την έκταση. Έτσι ο μπαμπάς δεν μπορούσε ακόμη και αν ήθελε να ξεφύγει από αυτή την πολιτική. Επιπλέον εκείνη η περίοδος ήταν πολύ ρευστή. Σήμερα ο γιός πορεύεται ειδικά στην Οικονομία σαν Σοσιαλδημοκράτης. Έχει πλέον την πρόσφατη εμπειρία της Παγκόσμιας Ύφεσης και ειδικά του τρόπου ανάκαμψης απ’ αυτή ώστε να γνωρίζει πως η Νεο-Φιλελεύθερη συνταγή δεν είναι ούτε η μόνη ούτε η σωστή απάντηση. Λειτουργεί ως Κεντρώος και υπό την έννοια αυτή έχει υπερκεράσει πολιτικά τον Αλέξη (ο οποίος νομίζει πως αντιγράφοντας τον Παπανδρέου καταφέρνει κάτι). Είναι αυτό ακριβώς το χαρακτηριστικό που γεμίζει απογοήτευση το επιτελείο του Τσίπρα.
Τελικά αν θέλουμε να δούμε την επερχόμενη εκλογική αναμέτρηση με όρους σκιτσογράφων έχουμε να ερίζουν για την πολύ επιθυμητή Εξουσία από τη μια πλευρά ένα κακέκτυπο του Ανδρέα Παπανδρέου και ένας Μητσοτάκης (Κυριάκος) που έχει αρνηθεί στην πράξη την πολιτική κληρονομιά του πατέρα του. Το ζήτημα είναι ποιον και γιατί εμπιστεύεστε περισσότερο για την δουλειά του Πρωθυπουργού.
29 Απρίλη 2023
«πουθενάς 1».
