Εκτός των «καλών τρόπων» υποτίθεται πως ο «Αθλητισμός» προάγει την «ευγενή άμιλλα», τη «συνεννόηση και τη φιλία των λαών» και τελικά τον «Πολιτισμό». Όλες αυτές οι χαζομάρες καθιερώθηκαν μετά την αναβίωση των Ολυμπιακών Αγώνων σε μια προσπάθεια να εξοβελιστεί στο πυρ το εξώτερον ο πραγματικός χαρακτήρας των αθλημάτων, τα οποία αναπαράγουν τον πόλεμο. Όλα τ’ αθλήματα του στίβου έχουν να κάνουν είτε με άμεσες πολεμικές δεξιότητες (ρίψεις) είτε με δεξιότητες που χρειάζονται στη μάχη (δρόμοι & άλματα). Εκτός του στίβου η άρση βαρών αποδεικνύει την δύναμη που χρειάζεται ο μαχητής για να τα βγάζει πέρα στη μάχη κουβαλώντας τον βαρύ εξοπλισμό του, η ιππασία την ικανότητα του ως πολεμιστή του ιππικού, η πάλη την ικανότητα του στη μάχη σώμα με σώμα όταν είναι πολύ κοντά για να σκοτώσει με τα όπλα του ενώ η ξιφασκία μας πηγαίνει πίσω στον χρόνο πριν την επικράτηση των πυροβόλων όπλων.
Ειδικά η τελευταία έχει επικρατήσει να θεωρείται «σπορ της καλής κοινωνίας». Προφανώς επειδή η κατοχή ξίφους δεν ήταν φθηνή υπόθεση, ενώ το ίδιο το ξίφος ήταν τ’ όπλο των αξιωματικών (οι οποίοι προέρχονταν πάντα από τις «καλές οικογένειες»). Άλλωστε, και σήμερα κατά την αποφοίτηση των αξιωματικών από τη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων δεν απονέμεται το αντίστοιχο ξίφος ως απόδειξη της εισόδου στις Ένοπλες Δυνάμεις; Τι γίνεται, όμως, όταν οι «καλοί τρόποι» επί ποινή αποκλεισμού επιβάλλουν μια συμπεριφορά η οποία παραβιάζει την ηθική του αθλητή;
Η επιλογή της Ουκρανής αθλήτριας της ξιφασκίας Όλγκα Χάρλαν να μη χαιρετίσει τη Ρωσίδα αντίπαλο της επέφερε τον «τεχνικό αποκλεισμό» της (ντισκαλφιέ) παρότι είχε αναδειχθεί νικήτρια με 15-7 στα σημεία (βλέπε εδώ). Ο κανονισμός της ζητούσε -αν ήθελε να προχωρήσει στην επόμενη φάση- να συμπεριφερθεί «πολιτισμένα» ακόμη και αν δεν το ένοιωθε. Ωστόσο, εκείνη επέλεξε να κάνει αυτό που θεωρούσε σημαντικότερο από τη συνέχεια στη διοργάνωση. Γιατί ως εκπρόσωπος της Ουκρανίας έδινε με την εμφάνιση και τις νίκες της μια αίσθηση «κανονικότητας» στους σκληρά δοκιμαζόμενους Ουκρανούς και Ουκρανές. Με την αντίδραση της τους έκανε να νοιώσουν λίγο παραπάνω υπερήφανοι. Γιατί, το ζήτημα δεν είναι η με κάθε τρόπο κατάκτηση της κορυφής (ακόμη και με «δηθενιές») αλλά το παράδειγμα που δίνουμε στους άλλους.
Βάζοντας το παρασκήνιο σε μια σειρά και συνδυάζοντας το με τις εξηγήσεις της Ουκρανής, η υπόθεση αποκτά μια τελείως διαφορετική διάσταση. Έτσι, εξαιτίας του ζητήματος που ανέκυψε η Διεθνής Ομοσπονδία Ξιφασκίας αποφάσισε να καταργήσει τις χειραψίες μεταξύ των αθλητών αρκεί αυτοί να εκφράζουν από απόσταση τον σεβασμό τους στον αντίπαλο τους. Από την άλλη η Ουκρανή (η οποία είναι η κορυφαία στην κατηγορία αυτή τη στιγμή) ισχυρίστηκε πως δεν χαιρέτησε την αντίπαλο της επειδή βρισκόταν ακόμη σε ισχύ το «πρωτόκολλο του κορωναϊού» (βλέπε εδώ).
Από την άλλη χωρίς την επισήμανση ότι στην Διεθνή Ομοσπονδία Ξιφασκίας κάνει κουμάντο το «Ρωσικό λόμπι» η απόφαση της Δ.Ο.Ε. να στείλει στους επόμενους Ολυμπιακούς την Ουκρανή φαίνεται ακατανόητη (βλέπε εδώ). Δεδομένου, όμως, ότι η πραγματικότητα είναι αμείλικτη (οπότε και χρειάζεται να την διαχειριστούμε) η Ουκρανία με νέο διάταγμα του Υπουργού Αθλητισμού της έδωσε στους αθλητές της το δικαίωμα ν’ αντιμετωπίζουν τους «αθλητές που εκπροσωπούν τη Ρωσική Ομοσπονδία ή την Δημοκρατία της Λευκορωσίας» και ουσιαστικά επιτρέπει στους Ουκρανούς να δίνουν αγώνες με Ρώσους ή Λευκορώσους αντιπάλους, από τη στιγμή που οι τελευταίοι αγωνίζονται ως ουδέτεροι (βλέπε εδώ).
Στον σημερινό βαθιά υποκριτικό κόσμο που κάθε πλευρά μας «τραβά» προς τη μεριά της καθένας βλέπει αυτό που επιθυμεί. Τελευταίο παράδειγμα η Έλενα (Γέλενα) Ισινμπάγιεβα την οποία οι Ισπανοί (εκεί έχει μετακομίσει) την κατηγορούν ως «υποστηρίκτρια του Πούτιν» (άλλωστε είναι αξιωματικός του Στρατού), ενώ οι Ρώσοι της επιτίθενται γιατί δεν υποστηρίζει τον πόλεμο (βλέπε εδώ). Η «μέση οδός» που η ίδια προσπαθεί ν’ ακολουθήσει δεν αρέσει σε καμία από τις δύο πλευρές.
Τα παραπάνω δεν θα έπρεπε να έχουν αντίλογο. Ακόμη περισσότερο για το αν και κατά πόσο ο «Αθλητισμός» έχει σχέση (και προάγει) τον «Πολιτισμό». Αν, υποθέσουμε, ότι χρειαζόταν μια ακόμη απόδειξη για τη σχέση του πολέμου με τον «Αθλητισμό» αυτή δεν είναι άλλη από το ότι όταν τα κράτη θέλουν να τιμήσουν τους αθλητές για τις επιτυχίες τους τούς κάνουν αξιωματικούς των Ενόπλων Δυνάμεων τους.
04 Αυγούστου 2023
«πουθενάς 1».
