Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Η ΟΠΑΔΙΚΗ «ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ» ΕΙΝΑΙ ΜΕΝ ΑΝΙΚΗΤΗ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΝΕΞΗΓΗΤΗ (ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΥΠΟΨΗ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Η ΟΠΑΔΙΚΗ «ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ» ΕΙΝΑΙ ΜΕΝ ΑΝΙΚΗΤΗ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΝΕΞΗΓΗΤΗ
(ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΥΠΟΨΗ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ)

Αν πάρουμε τοις μετρητοίς τα ρεπορτάζ των εφημερίδων και ιστοσελίδων τα επεισόδια στον αγώνα Κυπέλλου με τον Γαύρο συνέβησαν -παρά τα μέτρα που είχαν ληφθεί- γιατί:

  • κάποιοι είναι «ανεγκέφαλοι» και δεν συγκρατήθηκαν όταν οι Κασάμι και Περέιρα έκαναν τους «καραγκιόζηδες»,
  • οι «σεκιούριτι» δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους,
  • τα Μ.Α.Τ. δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους.

Το μόνο που δεν θα σχολιάσουμε είναι το τελευταίο, αν δηλαδή τα Μ.Α.Τ. (τα οποία πρέπει να λάβουν διαταγή ακόμα και για το προφανές) δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους. Ωστόσο θα σχολιάσουμε τα άλλα δύο αίτια, αν και όχι στην ίδια έκταση. Κυρίως μας ενδιαφέρει η πρώτη η οποία υπονοεί ότι τα επεισόδια έγιναν επειδή κάποιοι «ανεγκέφαλοι» ενήργησαν με βάση το ένστικτο παραγνωρίζοντας το συμφέρον της ομάδας που αγαπούν (λατρεύουν).

Προκειμένου ν’ ασχοληθούμε λοιπόν με το κυρίως θέμα του άρθρου μας πρέπει να τελειώνουμε με την άποψη ότι οι «σεκιουρητάδες» δεν έκαναν σωστά την δουλειά τους. Δεν θα σταθούμε στο νομικό πλαίσιο των ιδιωτικών εταιρειών παροχής υπηρεσιών ασφάλειας. Ούτε στο σκόπιμο κενό που έχει αφήσει διαχρονικά η Πολιτεία σχετικά με τον ρόλο των «σεκιουρητάδων» μέσα στα γήπεδα. Δυο μόνο πράγματα θα σημειώσουμε και πιστεύουμε ότι αυτά αρκούν:

  • Το πρώτο έχει να κάνει με το πόσα λεφτά παίρνουν (το μεροκάματα) κάθε φορά που προσφέρουν τις υπηρεσίες τους ρισκάροντας την σωματική τους ακεραιότητα ή την ζωή τους.
  • Το δεύτερο σχετίζεται με την ίδια την διατύπωση με την οποία υποδηλώνεται πως αν οι «σεκιούριτι» είχαν κάνει την δουλειά τους όπως έπρεπε (όπως επίσης και τα Μ.Α.Τ. άλλωστε) το ντού τον οπαδών δεν θα είχε εξελιχθεί στα επεισόδια τα οποία οδήγησαν στην διακοπή του αγώνα.

Σχετικά λοιπόν με το πρώτο, δηλαδή το μεροκάματο τους και αν αξίζει να ρισκάρουν γι’ αυτό η απάντηση είναι αρνητική, δηλαδή δεν είναι τέτοιο ώστε ν’ αξίζει το ρίσκο είτε της σωματικής τους ακεραιότητας είτε της ζωής τους.

Σχετικά με το δεύτερο, δηλαδή αν έκαναν σωστά την δουλειά τους η απάντηση είναι πολυπλοκότερη, αφού πρέπει να έχουμε υπόψη μας τι προσδοκά η Ε.Π.Ο. και η SUPER LEAGUE από την χρησιμοποίηση των «σεκιουρητάδων». Θα ήταν χρήσιμο να γνωρίζαμε τι έχουν στο μυαλό τους οι ανευθυνουπεύθυνοι των δυο διοργανωτριών ποδοσφαιρικών αρχών της Χώρας. Όπως το βλέπουμε εμείς η ύπαρξη των «σεκιούριτι» εντός των γηπέδων χωρίς καμία ουσιαστική αρμοδιότητα (τουλάχιστον στο υπάρχον νομοθετικό πλαίσιο) έχει μόνο μια σκοπιμότητα, αυτή του πλουτισμού των ιδιοκτητών των εταιρειών αυτών. Βέβαια κανείς στα σοβαρά δεν ζητά ευθύνες από αυτούς (πως θα μπορούσε άλλωστε). Ωστόσο το γεγονός ότι η απόδοση τους συσχετίζεται με το μεροκάματο που παίρνουν συνεχίζει να μας προβληματίζει, αφού υπονοείται πώς αν πληρώνονταν παραπάνω (και αφού λυνόταν το νομικό ζήτημα με τις αρμοδιότητες τους εντός του γηπέδου) θα έπρεπε να κάνουν περισσότερα (άρα και να ρισκάρουν περισσότερο).

Τώρα σχετικά με το κυρίως θέμα μας έχουμε να σημειώσουμε τα εξής:

  • Δεν θ’ ασχοληθούμε στο άρθρο μας αυτό με τα καραγκιοζιλίκια των Περέιρα και Κασάμι & Σία για δυό λόγους. Ο πρώτος είναι γιατί θα τα σχολιάσουμε αλλού. Ο δεύτερος είναι ότι αυτές οι περιπτώσεις δεν είναι οι μοναδικές στον Γαύρο καθόσον τα καραγκιοζιλίκια είναι «τρόπος ζωής» (ο κανόνας και όχι η εξαίρεση) γι’ αυτή την ομάδα.
  • Αυτοί που μπήκαν μέσα και έδωσαν στο Σύστημα την ζητούμενη αφορμή για την διακοπή του αγώνα δεν ανήκουν κατ’ ανάγκη στην κατηγορία των «ανεγκέφαλων». Υπάρχει μια διαφορετική (εναλλακτική) προσέγγιση η οποία όμως κυρίως δεν βολεύει την εκάστοτε κυβέρνηση.

Υπαινισσόμαστε ότι αυτοί οι οποίοι έγιναν αιτία να διακοπεί ο αγώνας δεν είναι «καλά και σώνει» «ανεγκέφαλοι» ή «μπαχαλάκηδες». Αν όμως ισχύει η υπόθεση μας κατ’ ανάγκη κάτι άλλο συμβαίνει. Πρέπει τότε να υπάρχει κάποια άλλη αιτία ψυχολογικής προέλευσης αναμφίβολα που θα εξηγεί γιατί έγιναν όσα έγιναν.

Η βία σ’ όλες της τις μορφές έχει ψυχολογικά αίτια. Τα ψυχολογικά αίτια με τη σειρά τους έχουν τις ρίζες τους στις συνθήκες που βιώνει καθημερινά το άτομο. Είναι προφανές από την προσωπική εμπειρία του καθενός μας και δεν χρειάζεται περαιτέρω απόδειξη ότι οι αντιδράσεις μας καθορίζονται από την διάθεση μας και μάλιστα από αυτήν που έχουμε σε μια συγκεκριμένη στιγμή. Αρκετές φορές το άτομο ίσα-ίσα που κυριαρχεί στα έντονα συναισθήματα που βιώνει, ενώ κάποιες άλλες αφήνεται σ’ αυτά και τότε αυτά τον καταλαμβάνουν και τον οδηγούν στ’ άκρα. Η διαδικασία αυτή γίνεται αυτόματα και ασυναίσθητα ενώ συντελείται μέσω της Χημείας του εγκεφάλου.

Εφόσον οι καθημερινές συνθήκες επηρεάζουν σε μεγάλο βαθμό την ψυχολογία μας και είναι «υπεύθυνες» για κάποιες πράξεις που δεν θα τις κάναμε αν τα πράγματα (εκείνη την στιγμή) ήταν διαφορετικά, πρέπει να εξετάσουμε τις συνθήκες που υπάρχουν εκείνη την περίοδο. Οι συνθήκες αυτές είναι τόσο οι γενικές όσο και οι ειδικότερες. Ως γενικές συνθήκες εννοούμε αυτές που αντιμετωπίζουμε όλοι μας π.χ. ανασφάλεια, οικονομική δυσκολία. Ως ειδικότερες εννοούμε αυτές που αντιμετωπίζει κάθε άτομο ξεχωριστά π.χ. κάποιος βιώνει την ανασφάλεια αλλά συνεχίζει να έχει ακόμη δουλειά. Από την άλλη το γήπεδο είναι ένας ταξικά διαρθρωμένος χώρος, ειδικά αν σκεφτούμε ότι καθένας αγοράζει το καλύτερο εισιτήριο που μπορεί ν’ αγοράσει. Έτσι αναμένουμε να βρούμε τα χαμηλότερου εισοδηματικού επιπέδου άτομα στο πέταλο παρά οπουδήποτε αλλού.

Για όσους έχουν ευκαιριακό ή καθόλου εισόδημα, για όσους ενώ εργάζονται αμείβονται με ψίχουλα ή/και εισπράττουν περισσότερες προσβολές παρά λεφτά ένα νικηφόρο ποδοσφαιρικό αποτέλεσμα μπορεί να κάνει την διαφορά. Όλοι μας είδαμε οπαδούς να τριγυρίζουν στον στίβο του Ο.Α.Κ.Α. πίσω από την εστία του Γαύρου στο πρώτο ημίχρονο με αποστολή να εξαγνίσουν με φωτιά από τους πυρσούς καμιά δεκαριά πανό του αντιπάλου και στη συνέχεια να κρεμάσουν τα δικά τους πανό. Συνεπώς είναι δεδομένο ότι η πρόσβαση στον αγωνιστικό χώρο ήταν εύκολη πρίν από την έναρξη του αγώνα. Αυτή είναι η μόνη προϋπόθεση που απαιτείται για να γίνει ένα «έγκλημα» (μεγάλο ή μικρό), δηλαδή να υπάρχει η ευκαιρία/δυνατότητα για να γίνει και μάλιστα ατιμωρητί (ή με μικρή πιθανότητα τιμωρίας).

Δεν είναι δύσκολο πλέον έχοντας υπόψη όλα τα παραπάνω να καταλάβουμε πώς αυτοί που ήταν ήδη μέσα στον αγωνιστικό χώρο για να πανηγυρίσουν, να πάρουν καμιά φανέλα και να ρίξουν καμιά ψιλή (αν τους προλάβαιναν) στους Γαύρους, μόλις είδαν την εξέλιξη του αγώνα που ήθελε ακόμα 5-6 λεπτά με τις καθυστερήσεις για την λήξη (και την πρόκριση της Α.Ε.Κ. αν παρέμενε το 0-0) θόλωσαν και έκαναν ότι έκαναν (τα οποία ήταν ακριβώς αυτά που το Σύστημα ανέμενε να συμβούν για να διακοπεί ο αγώνας). Αντί της προσωπικής τους εκδίκησης -μέσω της πρόκρισης- απέναντι σε όσους τους ταπείνωναν με οποιοδήποτε τρόπο για καιρό, γίνονταν θεατές στο ίδιο έργο με τον ίδιο πρωταγωνιστή που επαναλαμβάνεται τόσα χρόνια τώρα. Την ανατροπή των συναισθημάτων εκείνης της στιγμής θα την «πλήρωνε» όποιος ήταν πιο κοντά τους παίκτης, προπονητής ή διαιτητής (όπως ο επόπτης που σήκωνε το σημαιάκι του για οφσάιντ στο α’ ημίχρονο).

Είναι προφανές πως η παραπάνω προσέγγιση δεν είναι τόσο απλοϊκή σαν αυτή που κάθε φορά θεωρεί ως αιτία την «ανεγκεφαλιά» κάποιων. Ερμηνεύει όμως την αντίδραση αυτών των κάποιων σε σχέση με την καθημερινότητα που βιώνουν και σε πολύ μεγάλο βαθμό προσδιορίζει την συμπεριφορά όλων μας. Η προσέγγιση αυτή είναι ενοχλητική για την εκάστοτε κυβέρνηση (και όχι μόνο) γιατί φέρνει στο φώς την σχέση της οικονομικής κατάστασης του καθενός μας (η οποία διαμορφώνεται από την οικονομική συγκυρία) με τις πράξεις μας (οι οποίες διαμορφώνονται από την ψυχολογική μας κατάσταση η οποία με τη σειρά της διαμορφώνεται από το εισόδημα μας). Το ενοχλητικό της προσέγγισης αυτής είναι ότι συνδέει την ριζική αντιμετώπιση της βίας (στις διαδηλώσεις και στα γήπεδα) με την αντιμετώπιση της ανεργίας και της υποαπασχόλησης και όχι με την επιβολή προστίμων και ποινών στις ομάδες. Η αντιμετώπιση όμως της ανεργίας και της υποαπασχόλησης είναι μακροπρόθεσμο και μακρόπνοο έργο το οποίο ενδέχεται να μην μπορέσει να το εκμεταλλευτεί πολιτικά η παρούσα κυβέρνηση και το οποίο εξαρτάται και από ξένους ως προς αυτή παράγοντες (π.χ. διεθνής οικονομική συγκυρία). Στον αντίποδα τα «δρακόντεια μέτρα» και τα πρόστιμα που καταλογίζονται υποτίθεται ότι υπάρχουν για να συνετίσουν τους «ανεγκέφαλους» αντιμετωπίζοντας έστω και πρόσκαιρα το πρόβλημα. Προσφέρονται επίσης για πολιτική εκμετάλλευση ενώ παράλληλα γεμίζουν με λεφτά κάποια ταμεία. Τέλος δίνουν το δικαίωμα στην εκάστοτε κυβέρνηση να συνεχίσει να λαϊκίζει αφού η αδυναμία των μέτρων και των προστίμων ν’ αντιμετωπίσουν ριζικά το πρόβλημα «αποδεικνύει ότι οι ομάδες δεν έχουν την βούληση ν’ αυτοκαθαρθούν από τους ανεγκέφαλους τους οποίους μάλιστα και ενισχύουν» παρά το ότι τα μέτρα είναι κοντόθωρα και αναποτελεσματικά γιατί σχεδιάστηκαν ν’ αντιμετωπίζουν τα συμπτώματα και όχι τα αίτια που τα προκαλούν.         

Κλείνοντας θα θέλαμε να ευχηθούμε σ’ όλους μας «καλή τύχη» γιατί όπως φαίνεται κανείς απ’ όσους έχουν την δύναμη δεν επιθυμεί ν’ αντιμετωπίσει ριζικά το πρόβλημα. Οπότε…  

 

16 Μάρτη 2015.
παρατηρητήριο.

 

 

Διαβάστηκε 5082 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου Η ΟΠΑΔΙΚΗ «ΗΛΙΘΙΟΤΗΤΑ» ΕΙΝΑΙ ΜΕΝ ΑΝΙΚΗΤΗ ΑΛΛΑ ΟΧΙ ΑΝΕΞΗΓΗΤΗ (ΜΙΑ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΗ ΠΟΥ ΚΑΝΕΙΣ ΔΕΝ ΕΠΙΘΥΜΕΙ ΑΛΗΘΙΝΑ ΝΑ ΛΑΒΕΙ ΥΠΟΨΗ ΓΙΑΤΙ ΤΟΥΣ ΧΑΛΑΕΙ ΤΟ ΠΑΡΑΜΥΘΙ)