Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΙ Θ’ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΡΗΞΗΣ ΜΕ Ε.Ε.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ

ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΙ Θ’ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΡΗΞΗΣ ΜΕ ΤΗΝ Ε.Ε.

Θεωρητικά η οικονομία (ορθότερα η οικονομική δραστηριότητα) είναι το αντικείμενο της Οικονομικής Επιστήμης. Έχει γίνει μεγάλη προσπάθεια να κρατηθεί η Οικονομική Επιστήμη απρόσιτη από τον καθημερινό άνθρωπο. Τα βιβλία της είναι γεμάτα διαγράμματα και τύπους οι οποίοι υποτίθεται ότι προβλέπουν την εξέλιξη των οικονομικών μεγεθών, μόνο και μόνο για να διαψευσθούν από τα πραγματικά στατιστικά στοιχεία. Έχουν καταφέρει με τον τρόπο αυτόν να σας πείσουν πώς δεν είσαστε σε θέση να κατανοήσετε το αντικείμενο της οικονομικής δραστηριότητας στο σύνολο του και γι’ αυτό καλό είναι ν’ αφήνετε τους οικονομολόγους (είτε ως πολιτικούς είτε ως τραπεζίτες) να κάνουν αυτή την δουλειά. Το μόνο που έχετε να κάνετε είναι ψηφίζετε τους μεν και να δανείζεστε από τους δε.  

Τι όμως είναι αυτό που ο κάθε πολίτης σχετικά με την οικονομική δραστηριότα δεν μπορεί να κατανοήσει, ειδικά όταν ο ίδιος καθημερινά είναι μέρος της; Το έχουμε γράψει και σε άλλα άρθρα μας ότι κάθε μας απόφαση (η οποία οδηγεί σε συναλλαγή) έχει οικονομικό αντίκτυπο, δηλαδή παράγει οικονομικό αποτέλεσμα στατιστικά μετρήσιμο. Θεωρητικά ακόμη και οι επιλογές που τελικά δεν κάναμε (αν νοικιάζαμε αντί ν’ αγοράσουμε σπίτι) έχουν οικονομικό αντίκτυπο ο οποίος θα μπορούσε να υπολογιστεί αν θα κρινόταν σκόπιμο. Μέσα από την σειρά μας (ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ) προσπαθήσαμε να σας δώσουμε τις βασικές (δεν χρειάζονται άλλωστε περισσότερες) οικονομικές γνώσεις προκειμένου να είστε σε θέση να σκέφτεστε και να κρίνετε μόνοι σας. Ελπίζουμε να καταφέραμε να σας αποδείξουμε ότι τίποτα στην οικονομία δεν είναι απροσπέλαστο και ακατανόητο από τον νού του «μέσου» πολίτη, αρκεί αυτός να χρησιμοποιεί την λογική του πάντα και όχι περιστασιακά.

Απ’ ότι φαίνεται όμως η ηγεσία του οικονομικού επιτελείου της κυβέρνησης (εκτός ίσως του κ. Δραγασάκη ο οποίος έχει ανάλογη εμπειρία) δεν χρησιμοποιεί την λογική της πάντα. Επιπρόσθετα ο Πρωθυπουργός δεν γνωρίζει (ούτε και επιθυμεί να μάθει όπως φαίνεται) ακόμη και τα βασικά της Οικονομικής Επιστήμης, με αποτέλεσμα να ισορροπεί μεταξύ του συναισθήματος και του λαϊκισμού από τη μια και της σκληρής πραγματικότητας από την άλλη. Κανείς εντός και εκτός συνόρων δεν είναι σε θέση να διαγνώσει κάποιο σχέδιο πίσω από την «διαπραγματευτική τακτική» (υπάρχει όντως ή είναι μύθος;) της κυβέρνησης. Το ακόμα χειρότερο είναι ότι επαληθεύοντας την ρήση του Χρ. Σαρτζετάκη περί «ανάδελφου έθνους» η Ελλάδα είναι μόνη της και έχει απέναντι τους υπόλοιπους 28 της Ε.Ε. (σημειώνεται ότι στους 28 προσμετράται και η Κύπρος). Εκτός λοιπόν του υπαρκτού κινδύνου να χαθεί το έως σήμερα σίγουρο 12άρι της Κύπρου στην EUROVISION εξαιτίας της απομόνωσης της Χώρας μας, υπαρκτός είναι και ο κίνδυνος να χρεοκοπήσουμε κατά λάθος εξαιτίας της ανικανότητας της κυβέρνησης να πεί την αλήθεια στα μέλη και τους βουλευτές του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. σχετικά με το τι πρέπει να γίνει.

Στον υπαρκτό αυτό κίνδυνο θ’ αναφερθούμε (αν και δεν το συνηθίζουμε) επιγραμματικά, χρησιμοποιώντας όσα έγραψαν και είπαν γνωστοί και μη ΣΥ.ΡΙΖ.Αίοι αλλά και «άσπονδοι αντίπαλοι» τους, καθώς και θ’ αναφερθούμε ενδιάμεσα και στην (πονεμένη) ιστορία 56 εμβασμάτων στο εξωτερικό.

 

Κ. Λαπαβίτσας εις διπλούν.

Θα ξεκινήσουμε με δυο συνεχόμενες συνεντεύξεις του Κ. Λαπαβίτσα. Η πρώτη που θα μας απασχολήσει είναι μια συνέντευξη της οποίας το σημαντικότερο σημείο είναι η διαπίστωση ότι η στρατηγική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. έχει αποτύχει οριστικά (βλέπε εδώ). Φυσικά η διαπίστωση αυτή θ’ αποκτήσει νόημα μόνο όταν την συμμεριστεί ο Πρωθυπουργός. Βέβαια δεν χρειάζονταν να περάσουν σχεδόν δυο μήνες με τον Τσίπρα Πρωθυπουργό για να βγεί αυτό το συμπέρασμα. Άλλωστε έχουμε γράψει σε πολλά από τα κείμενα της σειράς μας αυτής σχετικά με το πώς αναμέναμε να συμπεριφερθούν οι δανειστές μας (οι οποίοι για να μην ξεχνιόμαστε είναι η υπόλοιπη Ε.Ε.).

Το τελευταίο άξιο λόγου σημείο της συνέντευξης αυτής είναι ότι ο Λαπαβίτσας θεωρεί πώς ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πρέπει να βγάλει την Χώρα εκτός της Ευρωζώνης προκειμένου να μπορέσει να εφαρμόσει το πρόγραμμα του. Σχολιάζοντας επιγραμματικά το δεύτερο αυτό σημείο το μόνο που έχουμε να σημειώσουμε είναι ότι ακόμα και αν προβλεπόταν (που δεν προβλέπεται) η έξοδος από την Ευρωζώνη αυτή θα ήταν καταστροφική αλλά ακόμα και αν δεν ήταν δεν θα βοηθούσε και πολύ. Αυτό θα συνέβαινε γιατί ακόμη και εκτός της Ζώνης του Ευρώ η Ελλάδα θα ήταν υποχρεωμένη να δίνει αναφορά για την εξέλιξη των οικονομικών της μεγεθών στις Βρυξέλλες, ενώ ταυτόχρονα θα ήταν δέσμια όλων των περιορισμών (Συνθήκη Μάαστριχτ κ.α.) οι οποίοι θα περιόριζαν σημαντικά τα περιθώρια των ελιγμών της. Μην ξεχνάμε επίσης πως θα έπρεπε να δανείζεται από τις «αγορές» οι οποίες θα της επέβαλλαν υψηλά επιτόκια δανεισμού αν θα ήθελε να εφαρμόσει πλήρως το πρόγραμμα των οικονομικών παροχών της.    

Αφήνοντας κατά μέρος τις εκτιμήσεις και τις επιθυμίες του Λαπαβίτσα θ’ ασχοληθούμε με τη δεύτερη συνέντευξη του (βλέπε εδώ) στην οποία μιλά συγκεκριμένα για το τι μας περιμένει από την επόμενη κιόλας μέρα της ρήξης με την υπόλοιπη Ε.Ε. Κατ’ αρχάς να σημειώσουμε ότι ο τίτλος με τον οποίο έγινε γνωστή η συνέντευξη στο ελληνικό κοινό είναι ψευδεπίγραφος. Όχι ο Λαπαβίτσας και ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν έχουν κανένα σχέδιο για επιστροφή στην Δραχμή. Όλα όσα αναφέρονται στην συνέντευξη είναι μέτρα που αναγκαστικά θα ληφθούν αν υπάρξει ρήξη με την Ε.Ε. Ο περιορισμός στην κίνηση κεφαλαίων, η διανομή καυσίμων, τροφίμων και φαρμάκων με το δελτίο είναι κινήσεις ανάγκης (οι «πρώτες βοήθειες» σε έκτακτες καταστάσεις) οι οποίες θα γίνουν ανεξαρτήτως του όποιου σχεδίου υπάρχει (που δεν υπάρχει, γιατί αν υπήρχε οι υπόλοιποι εταίροι μας στην Ε.Ε. δεν θα είχαν την ίδια με τώρα στάση).

Από την υπόλοιπη συνέντευξη υπάρχουν ακόμη δυο άξια λόγου σημεία. Το ένα είναι η ύποπτη μέχρι παρεξηγήσεως φράση: «Θα πρέπει να κάνουμε ότι έκανε η Ε.Ε. στην υπόθεση με την Κύπρο». Ελπίζουμε να εννοεί μόνο τους περιορισμούς στην κίνηση κεφαλαίων -όπως φαίνεται να υποδεικνύουν οι προηγούμενες και οι επόμενες φράσεις- και όχι στο «κούρεμα» των ιδιωτικών καταθέσεων που επιβλήθηκε σε όσους είχαν τραπεζικούς λογαριασμούς στην Κύπρο.

Το άλλο σημείο είναι η «απειλή»(;) ότι η Ελλάδα θα «σφυρηλατήσει εναλλακτικές συμμαχίες με χώρες όπως η Ρωσία, η Κίνα, η Βενεζουέλα και το Ιράν. Αν αυτό είναι απειλή (διάβαζε μπλόφα) είναι ηλίθια και αποτυχημένη. Η μόνη χώρα που θα μπορούσε να προβληματίσει σοβαρά τους εταίρους μας στην Ε.Ε. είναι η Ρωσία η οποία όμως δεν πρόκειται να στηρίξει με οικονομική βοήθεια (σε μετρητά) την Ελλάδα αφού έχει ν’ αντιμετωπίσει τα δικά της προβλήματα από τις οικονομικές κυρώσεις της Δύσης. Η Κίνα αν και έχει συμφέροντα στην Ελλάδα (COSCO) δεν επιθυμεί να βοηθήσει οικονομικά (αν το επιθυμούσε θα το είχε κάνει ήδη από καιρό). Η Βενεζουέλα έχει πολύ μεγάλα προβλήματα εφοδιασμού με «είδη πρώτης ανάγκης» για να μπορεί να βοηθήσει. Τέλος το Ιράν δεν υπάρχει περίπτωση να μας δανείσει λεφτά. Ωστόσο οι τρείς από τις τέσσερις χώρες (Ρωσία, Βενεζουέλα, Ιράν) έχουν κάτι κοινό: είναι πετρελαιοπαραγωγές χώρες. Ακόμα και αν αυξάναμε σημαντικά τις μεταξύ μας εμπορικές συναλλαγές συναλλαγές γεννάται το ερώτημα πως θα τους πληρώνουμε για το πετρέλαιο (κυρίως) που θα μας προμηθεύουν. Ακόμη και αν εφαρμόζαμε το σύστημα του clearing (εκκαθαρίσεων) θα έπρεπε η αξία των εισαγωγών μας να ισοσκελιστούν από ίσης αξίας εξαγωγές προϊόντων μας (καθότι ένα λίτρο πετρέλαιο είναι κάποιες δεκάδες φορές ακριβότερο από ένα λίτρο λάδι ή ένα κιλό λεμόνια/πορτοκάλια ίσως να μην αρκεί η εγχώρια παραγωγή για να καλύψει τόσο τις εξαγωγές όσο και την εσωτερική κατανάλωση).

 

Πάνος Κοσμάς/Διεθνιστική Εργατική Αριστερά.

Το πλέον ενδιαφέρον ΣΥ.ΡΙΖ.Αίικο κείμενο που έχει δημοσιευτεί τελευταία είναι αυτό του Πάνου Κοσμά. Στο δισέλιδο άρθρο του (βλέπε εδώ) ο Πάνος Κοσμάς προσπαθεί να διαλύσει τις ψευδαισθήσεις που ακόμη έχουν οι σύντροφοι του στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Κάποια απ’ όσα αναφέρονται στο άρθρο αυτό τα έχουν γράψει, πεί ή/και υπαινιχθεί και άλλοι σύντροφοι του όπως ο Κ. Λαπαβίτσας (όπως είδαμε παραπάνω).

Πρέπει να παραδεχτούμε πως το δισέλιδο αυτό άρθρο είναι το πλέον πλήρες και ιδεολογικά συνεπές που έχει γραφτεί ως τώρα. Με το άρθρο αυτό προτείνονται όλα τα μέτρα που έτσι κι’ αλλιώς θα ληφθούν σε περίπτωση ρήξης με την Ε.Ε. και τα οποία η Ε.Ε. (Γερμανία) επέβαλε στην Κύπρο (στην οποία επιφυλάχθηκε ο ρόλος του πειραματόζωου). Το μοναδικό μέτρο που θα έχριζε κάποιου περαιτέρω σχολιασμού είναι το τέταρτο από τα πέντε προτεινόμενα.

Το τέταρτο από τα πέντε μέτρα είναι:

«δ) Μέτρα για να πληρώσουν οι ιδιώτες μέτοχοι και οι ομολογιούχοι. Συγκέντρωση του σάπιου ενεργητικού των τραπεζών σε «κακή» τράπεζα (bad bank) και μετατροπή του μετοχολογίου των ιδιωτών μεγαλομετόχων σε κοινές μετοχές της «κακής» τράπεζας.

Το μέτρο αυτό εφαρμοζόμενο στην πράξη αποδεικνύεται ηλίθιο και κοινωνικά άδικο. Αυτό συμβαίνει γιατί μέτοχοι των τραπεζών είναι στην ουσία χιλιάδες πολίτες οι οποίοι έχουν δεκάδες ή εκατοντάδες μετοχών τις οποίες είχαν αγοράσει ως κάποιας μορφής αποταμίευση από την οποία λάμβαναν κάποιο μικρό εισόδημα (μέρισμα από τα κέρδη της τράπεζας). Τα ίδια άτομα στην πλειοψηφία τους είναι και καταθέτες των τραπεζών αυτών, οι καταθέσεις των οποίων θα «κουρευτούν» ως αποτέλεσμα της ανάγκης να χρηματοδοτηθεί το κράτος.      

Τέλος όσον αφορά το δεύτερο (πλαφόν στις αναλήψεις) και τρίτο (δήμευση τμήματος των υψηλών καταθέσεων) μέτρο το μόνο που έχουμε να σημειώσουμε είναι πως άμα φτάσουμε στην «ανάγκη» να ληφθούν μέτρα τέτοιου είδους, τότε δεν υπάρχει κανένα ασφαλές κριτήριο για τον καθορισμό του ύψους πάνω από το οποίο θα επιβληθούν, έτσι ώστε να υπάρχει τρόπος για να «ελεγχθεί» η εφαρμογή τους.

Κλείνοντας την αναφορά μας στο άρθρο του Πάνου Κοσμά έχουμε να σημειώσουμε ότι ακόμη και μ’ αυτά τα μέτρα δεν αλλάζει κάτι από οικονομικής πλευράς, αφού με τα μέτρα αυτά θα μειωθεί η συνολική κατανάλωση, θα οδηγηθεί σε τέλμα ο ιδιωτικός τομέας, θ’ αναγκαστεί το κράτος ν’ αναλάβει όλη την οικονομική δραστηριότητα ενώ την ίδια στιγμή δεν θα έχει αντιμετωπιστεί με τα μέτρα αυτά (ούτε και με όσα άλλα παρθούν εκ των υστέρων θ’ αλλάξει κάτι) η ανάγκη της επανέναρξης της οικονομικής δραστηριότητας. Μ’ αυτό εννοούμε ότι αν δεν υπάρξει αυξημένη ζήτηση από εσωτερικό και εξωτερικό για προϊόντα και υπηρεσίες δεν πρόκειται να προσφέρει τίποτα η λήψη των πέντε μέτρων που προτείνει ο Κοσμάς. Το μόνο που πρόκειται να πετύχει μ’ αυτές τις ασπιρίνες είναι μια βραχύβια ρευστότητα η οποία θα εξανεμιστεί από την ανάγκη να πληρωθούν οι εισαγωγές «ειδών πρώτης ανάγκης» (καύσιμα, φάρμακα, τρόφιμα) τα οποία θα διανέμονται με το δελτίο.      

 

Τα εμβάσματα του Χαρδούβελη στο εξωτερικό.

Η ιστορία είναι πλέον γνωστή σ’ όλους μας. Ο Γκίκας Χαρδούβελης έβγαλε σχεδόν μισό εκατομμύριο ευρώ στο εξωτερικό σε 56 εμβάσματα καθένα από τα οποία ήταν κάτω από 10.000 Ευρώ. Το όριο των 10.000 Ευρώ έχει τεθεί προκειμένου να διενεργείται έλεγχος σε όσα εμβάσματα το υπερβαίνουν. Ζητείται από την Τράπεζα της Ελλάδος (η οποία και κάνει την μεταφορά) μια σειρά από έγγραφα προκειμένου να διεκπεραιωθεί το έμβασμα. Προφανώς ο Χαρδούβελης δεν ήθελε να γίνει άμεσα γνωστό (και άρα να κυκλοφορήσει ευρέως) ότι έβγαζε λεφτά στο εξωτερικό γιατί ούτε η κυβέρνηση δεν θέτει ζήτημα για την προέλευση των χρημάτων (αν ήταν αδήλωτα στην φορολογική του δήλωση). Η κυβέρνηση για το μόνο που κάνει λόγο είναι ότι δεν είχαν δηλωθεί στο «Πόθεν Έσχες» της χρονιάς που μεταφέρθηκαν στο εξωτερικό (2012) και αναρωτιέται αν δηλώθηκαν εκπρόθεσμα και όχι για το αν φορολογήθηκαν. Προφανώς ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ενδιαφέρεται τόσο για το ηθικό κομμάτι όσο και για την ποινή που προβλέπεται για ανακριβές «Πόθεν Έσχες».

Ωστόσο όλος ο θόρυβος που έχει ξεσηκώσει η υπόθεση αυτή και οι λαϊκιστικές κορώνες από δημοσιογράφους για την μεταφορά των χρημάτων στο εξωτερικό είναι ενδεχόμενο να κρύβει και μια ανομολόγητη σκοπιμότητα. Πριν αναφερθούμε σ’ αυτήν πρέπει να κάνουμε μια διευκρίνιση-υπενθύμιση την οποία ενώ την γνωρίζουμε όλοι κάποιες φορές την λησμονούμε:

Οι τράπεζες είναι ιδιωτικές εταιρείες οι οποίες έχουν ως αντικείμενο των εργασιών τους την φύλαξη και αξιοποίηση των καταθέσεων των πελατών τους με τους οποίους και υπογράφουν την ανάλογη σύμβαση. Απαράβατος όρος της δραστηριότητας τους αυτής είναι η απόδοση των χρημάτων των καταθετών σε «πρώτη ζήτηση» με ή χωρίς ποινή με την ταυτόχρονη απόδοση και των τόκων για την περίοδο για την οποία τα λεφτά ήταν στην διάθεση τους.

Προφανώς και κανείς δεν έχει το δικαίωμα να ελέγξει οποιονδήποτε (εκτός ίσως από τον ηθικό έλεγχο) για το πώς χρησιμοποιεί τα χρήματα του. Συνεπώς κάθε κριτική για το γεγονός ότι ο Χαρδούβελης (ο οποίος μετά τα 56 εμβάσματα έγινε υπουργός) έβγαλε τα λεφτά του στο εξωτερικό είναι εκτός από υποκριτική και «εκ του πονηρού». Ενδεχομένως κρύβει μια ανομολόγητη -όπως γράψαμε παραπάνω- σκοπιμότητα, η οποία κατά την γνώμη μας είναι η εξής:

«Αν οι πολίτες «παραδειγματιστούν» από κινήσεις όπως του πρώην υπουργού, τότε υπάρχει ο κίνδυνος ν’ αυξηθεί εκ νέου η εκροή καταθέσεων και έτσι να μειωθούν τα κεφάλαια στα οποία θα μπορούσε να «βάλει χέρι» η κυβέρνηση αν παρίστατο ανάγκη.».

Είναι προφανές για ποιο λόγο κάτι τέτοιο δεν μπορεί να ειπωθεί ανοιχτά όπως και ότι θα πρόκειται για «αναγκαστικό δάνειο» (το οποίο είναι ένα από τα μέτρα που υποδεικνύει και ο Πάνος Κοσμάς όπως είδαμε και παραπάνω).

 

Παπαρήγα-Κουτσούμπας οι «άσπονδοι αντίπαλοι».  

Τις προηγούμενες μέρες τόσο η Αλέκα Παπαρήγα (πρώην Γ.Γ. του Κ.Κ.Ε.) όσο και ο Δημήτρης Κουτσούμπας έκαναν σχεδόν ταυτόχρονα την ίδια δήλωση (βλέπε εδώ & εδώ). Και οι δυο δηλώνουν ότι «η έξοδος από το ευρώ δεν είναι φιλολαϊκή λύση». Εκ πρώτης όψεως φαίνεται να υπάρχει αντίφαση ανάμεσα στην πάγια θέση του Κ.Κ.Ε. σχετικά με την Ε.Ε. και την (κοινή) δήλωση τους αυτή.

Στην πράξη δεν υπάρχει αντίφαση, αν και αυτό δεν σημαίνει ότι δεν θα γίνει αντικείμενο της σχετικής πολιτικής εκμετάλλευσης από «εχθρούς και φίλους» του (ενός) Κόμματος. Ωστόσο αυτό που μπορεί και έχει νόημα να ειπωθεί σχετικά μ’ αυτό εδώ είναι πως το Ευρώ προσφέρει κάποια πλεονεκτήματα με τίμημα την αδυναμία υποτίμησης του νομίσματος. Η έξοδος από το Ευρώ δεν σημαίνει και αυτόματη βελτίωση της ανταγωνιστικότητας, αφού αυτή (η ανταγωνιστικότητα) δεν επηρεάζεται μόνο από την νομισματική πολιτική αλλά και από τις εργασιακές σχέσεις που επικρατούν την συγκεκριμένη περίοδο. Η εύκολη πλέον υποτίμηση του νομίσματος ενώ υποτίθεται ότι καθιστά φθηνότερες τις εξαγωγές, μειώνει παράλληλα το λαϊκό εισόδημα αφού ταυτόχρονα ακριβαίνουν οι εισαγωγές. Για μια χώρα όπως η Ελλάδα που βασίζεται σε μεγάλο βαθμό στις εισαγωγές π.χ. για καύσιμα κίνησης και θέρμανσης αλλά και για την βιομηχανική και βιοτεχνική παραγωγή της η υποτίμηση θα είναι καταστροφική και θα οδηγήσει στην δημιουργία μιας παράλληλης και άτυπης («μαύρης») αγοράς προϊόντων, η λειτουργία της οποίας -όπως μας αποδείχνει και η περίοδος της Κατοχής- αναδιανέμει το εισόδημα πάντα σε βάρος του λαού. Η έξοδος από το Ευρώ -ίσως και από την Ε.Ε.- θα είχε νόημα μόνο αν είχε σχεδιαστεί σωστά και εγκαίρως. Στην πράξη αυτό σημαίνει ότι θα έπρεπε να έχει ήδη δοθεί βάρος στην υποκατάσταση των εισαγωγών από την εγχώρια παραγωγή (η οποία στην πορεία θ’ αύξανε την απασχόληση και θα δημιουργούσε οικονομική μεγέθυνση).

    

Τι θα συμβεί την επόμενη μέρα (είτε της ρήξης είτε του «έντιμου συμβιβασμού».

Εδώ που έχουν φτάσει τα πράγματα (κυρίως εξαιτίας της χαμηλής ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας τόσο εντός της Ε.Ε. όσο και διεθνώς) η κυβέρνηση έχει μόνον δυο επιλογές:

  • Η μία είναι να έρθει σε οριστική ρήξη.
  • Η άλλη είναι να «συμβιβαστεί έντιμα».

Το αποτέλεσμα για τον κόσμο τουλάχιστον μεσοπρόθεσμα θα είναι ακριβώς το ίδιο: η μείωση του εισοδήματος του.

Στην περίπτωση της ρήξης οι περιορισμοί στην κίνηση κεφαλαίων και το «αναγκαστικό δάνειο» θα ισοδυναμούν στην πράξη (αν και θεωρητικά δεν είναι) με φοροεισπρακτικά μέτρα.

Στην περίπτωση του «έντιμου συμβιβασμού» θ’ απαιτηθεί είτε η επιβολή νέων φοροεισπρακτικών μέτρων, είτε η διατήρηση (για άγνωστο χρονικό διάστημα) ήδη ισχυόντων μέτρων π.χ. ΕΝ.Φ.Ι.Α.

Εφόσον πρακτικά το αποτέλεσμα θα είναι για τον λαό το ίδιο είναι προς όφελος όλων μας η κυβέρνηση να εγκαταλείψει όσο γίνεται νωρίτερα την λαϊκιστική και δημαγωγική ρητορεία με την οποία εκλέχτηκε και να λάβει τ’ απαραίτητα μέτρα με όσο γίνεται πιο «δίκαιο» και «ανώδυνο» τρόπο. Αν όμως επιλέξει να συνεχίσει στον ίδιο με ως τώρα δρόμο, τότε θα είναι η αποκλειστικά υπεύθυνη για ότι συμβεί στους καταταλαιπωρημένους πολίτες αυτής της Χώρας.

 

23 Μάρτη 2015
παρατηρητής 1.

Διαβάστηκε 4495 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΤΙ Θ’ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΣΕ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΡΗΞΗΣ ΜΕ Ε.Ε.