Για έναν αδιευκρίνιστο ακόμη λόγο ο Μελισανίδης σε αγαστή συνεργασία με το τσιράκι του που διηύθυνε το Σωματείο και την τότε Κυβέρνηση (Σαμαρά-Βενιζέλου) μπήκε σε μια σειρά νομικών ακροβασιών αρχικά για ν’ αφαιρέσει την κυριότητα από την Ερασιτεχνική και στη συνέχεια για να την πάρει πίσω μέσω του Κράτους. Δεδομένης της συνέργειας ιδιοκτήτη και Κράτους ποτέ δεν εξετάστηκαν αυτές οι νομικές ακροβασίες καθώς πάτα βρισκόταν ένας πρόθυμος δημόσιος υπάλληλος να υπογράψει για λογαριασμό του πολιτικού του προϊστάμενου.
Ο Νομοθέτης όταν θεσμοθέτησε το «Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο» (Ν. 879/1979) στο άρθρο 6 καθόρισε την αποτίμηση σε ονομαστικές μετοχές της Π.Α.Ε. της αξίας της αθλητικής εγκατάστασης. Η αξία του γηπέδου αποτιμώμενη σε μετοχές έφτανε μέχρι το 30% του Μ.Κ. της Π.Α.Ε. και αν υπήρχε και υπόλοιπο πιστωνόταν «Υπέρ το Άρτιο». Επιπλέον το Σωματείο θα έπαιρνε άλλο ένα 10% ονομαστικών μετοχών για την εισφορά του σήματος και του ονόματος.
Με τον Ν. 2725/1999 με το άρθρο 67 απαγορεύει την εισφορά από το σωματείο της αθλητικής εγκατάστασης. Έτσι «χάνεται» εκείνο το 30% των ονομαστικών μετοχών που μπορούσε να έχει το σωματείο. Επιπλέον, με την παρ. 1 του άρθρου 71 οι μετοχές της «εισφοράς σε είδος» (σήμα και όνομα) από ονομαστικές μετατρέπονται σε προνομιούχες (μια διάκριση που δεν μας ενδιαφέρει εδώ). Η λογική αυτής της ρύθμισης είναι απλή: καμία αθλητική εγκατάσταση δεν έγινε χωρίς Κρατική χρηματοδότηση. Κάθε αθλητική εγκατάσταση παραχωρούνταν ως χρήση και όχι ως ιδιοκτησία στα σωματεία. Έτσι, η εισφορά στο Μ.Κ. της Π.Α.Ε. του δικαιώματος χρήσης της αθλητικής εγκατάστασης από το σωματείο ήταν παράλογη και παράνομη.
Όποιος φαντάζεται πως μια Ερασιτεχνική η οποία υπερασπίζεται τα δικαιώματα της θα παραχωρούσε τη χρήση του γηπέδου σε άλλη ομάδα ή δεν θα την παραχωρούσε καθόλου (χάνοντας έσοδα) είναι απλά ηλίθιος ή/και προβοκάτορας. Υπάρχουν κάποιοι «πρόθυμοι ηλίθιοι» οι οποίοι υποστηρίζουν την ομηρία της «Μάνας Α.Ε.Κ.» με επιχείρημα τα πολλά χρόνια που πήρε στον Π.Α.Ο. η κατασκευή του γηπέδου επειδή δήθεν δεν ήλεγχε τον ερασιτέχνη! (Λες και ο ερασιτέχνης του έβαζε εμπόδια). Αφήνοντας στην άκρη την ιστορία με τον Βοτανικό (κορμοράνοι, Τσίπρας και τα οικονομικά προβλήματα του Βωβού) το κυρίως ζήτημα με το γήπεδο του Π.Α.Ο. ήταν αφ’ ενός η εύρεση της έκτασης εντός του Δήμου Αθηναίων και αφ’ ετέρου να βρεθούν τα (Κρατικά) λεφτά για την ανέγερση του. Τα υποτιθέμενα προβλήματα με τον ερασιτέχνη είναι στην ουσία στο μυαλό όσων τα επικαλούνται. Αν οι Π.Α.Ε. με τόσους νομικούς που έχουν δεν μπορούν ή δεν θέλουν να τηρήσουν σωστά τις διαδικασίες δεν φταίνε τα μέλη του σωματείου που κάνουν προσφυγές.
Το γήπεδο τυπικά ανήκει στην Ερασιτεχνική η οποία ουσιαστικά το έχει παραχωρήσει στην «ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ 1924 Α.Ε.» η οποία δεν της ανήκει. Αν της ανήκε πραγματικά το γήπεδο θα μπορούσε η «Μάνα Α.Ε.Κ.» να το διαθέσει για εκδηλώσεις και συναυλίες εισπράττοντας το αντίτιμο. Η «ΔΙΚΕΦΑΛΟΣ 1924 Α.Ε.» ανήκει στον εκάστοτε ιδιοκτήτη της Π.Α.Ε. Στον βαθμό που η μεταβίβαση της Π.Α.Ε. από τον Μελισανίδη στον Ηλιόπουλο δεν είναι εικονική και η έκδοση του Ομολογιακού Δανείου των 10 εκ. Ευρώ που θα μετατραπεί σε μετοχές δεν καλυφθεί από Κυπριακή εταιρεία συμφερόντων Μελισανίδη το γήπεδο για την ώρα ανήκει στον Ηλιόπουλο, ο οποίος δίνει κάποιο ενοίκιο.
Κάθε ΑΕΚτζής που ενδιαφέρεται πραγματικά για την ομάδα (ως κοινωνικό οργανισμό) πρέπει να νοιάζεται αν τα δικαιώματα του Σωματείου προστατεύονται. Στη σημερινή συγκυρία αυτό πρακτικά σημαίνει ότι η «Μάνα Α.Ε.Κ.» εισπράττει τόσα ώστε τα (ημι)ερασιτεχνικά τμήματα της να πρωταγωνιστούν και να μην καταφεύγει σε κάθε είδους τερτίπια για να μην πληρώσει χρέη του παρελθόντος.
Αύριο θα επιστρέψουμε στα οικονομικά της «Μάνας Α.Ε.Κ.» και ειδικότερα στο περίφημο 10%.
02 Ιούλη 2026
«πουθενάδες».
