Στην καλύτερη περίπτωση ρίχνοντας συνεχώς κορμιά στο μέτωπο η Ρωσία προσπαθεί να κουράσει τους Ουκρανούς και να τους κάνει να καταναλώσουν όλα τα πυρομαχικά τους. Δυστυχώς, για τους Ρώσους «η κατάσταση στο πεδίο» δεν είναι καθόλου ενθαρρυντική. Γιατί, ακόμα και αν ο Ρωσικός Στρατός επαρκεί για να κρατήσει τις περιοχές που ήδη κατέχει δεν επαρκεί για να επιτεθεί και να καταλάβει την υπόλοιπη χώρα. Η Ουκρανία είναι μια πεδινή χώρα χωρίς βουνά και απροσπέλαστα ποτάμια πίσω από τα οποία να μπορεί κάποιος να οχυρωθεί.
Από την άλλη πλευρά το αριθμητικό πρόβλημα τους οι Ουκρανοί το διαχειρίζονται χρησιμοποιώντας μαζικά drones σε αέρα, γη και θάλασσα. Έχουν υπάρξει (και θα υπάρξουν περισσότερα) περιστατικά στα οποία Ρώσοι συνελήφθησαν αιχμάλωτοι από drones. Έχουν φτάσει στο σημείο ν’ αναγκάζουν την Ρωσία να επιλέξει ποιους (πιθανούς) στόχους θα προστατεύσει με τα ολοένα και λιγότερα αντιαεροπορικά που διαθέτει.
Σύμφωνα με τις φήμες αμέσως μετά τις εκλογές του Σεπτέμβρη η Ρωσία θα επιστρατεύσει περίπου 600.000 και θα τους στείλει (μ’ ελάχιστη ή και μηδενική εκπαίδευση) στο μέτωπο. Ωστόσο, ακόμη και αν βρεθούν αυτοί οι 600.000 δεν μπορούν να εξοπλιστούν και να εκπαιδευτούν(;) όλοι ταυτόχρονα γιατί τέτοια δυνατότητα δεν διαθέτει κανένα κράτος και ακόμη περισσότερο το Ρωσικό στη σημερινή του κατάσταση. Προφανώς, αυτοί δεν είναι ικανοί να χρησιμοποιηθούν στο μέτωπο για τίποτα περισσότερο παρά για στόχους εξάσκησης των Ουκρανών. Αυτό, όμως, κάθε άλλο παρά προβληματίζει το Κρεμλίνο. Στο κάτω-κάτω αυτοί που στέλνουν εκατοντάδες χιλιάδες στον θάνατο με μια τους διαταγή βρίσκονται πολύ μακριά από την «πρώτη γραμμή» και μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις παίρνουν μια γεύση της.
Ενώ, οι αριθμοί (ελλείψει της ποιότητας) δεν θα κρίνουν την αναμέτρηση αυτή θα κριθεί από την πειθαρχία των δύο αντιμαχόμενων στρατών. Το 2014 πριν την κατάληψη της Κριμαίας από τους Ρώσους οι δύο στρατοί εκκινούσαν από την ίδια αφετηρία. Μετά το 2014 ο Ουκρανικός Στρατός εκπαιδεύτηκε και οργανώθηκε με τα πρότυπα του Ν.Α.Τ.Ο. πράγμα το οποίο σημαίνει πως σιγά-σιγά άρχιζε ν’ αλλάζει η νοοτροπία και το δόγμα του. Οι Ουκρανοί αντιμετωπίζουν πλέον τους στρατιώτες τους πιο «ανθρώπινα» από τους Ρώσους. Επιπλέον, οι Ρώσοι αιχμάλωτοι τυγχάνουν καλύτερης αντιμετώπισης απ’ ότι οι Ουκρανοί μ’ αποτέλεσμα να μην τους φοβούνται όπως πριν (και άρα να τους πολεμούν με φανατισμό). Τα σχεδόν 5 χρόνια της σύγκρουσης έχουν μαθευτεί πλήθος ιστορίες για την κακομεταχείριση των Ρώσων στρατιωτών από τους διοικητές τους. Ιστορίες που πλέον δεν αμφισβητούνται και που ενδέχεται να κρίνουν και το αποτέλεσμα της σύγκρουσης. Το πότε θα γίνει αυτό είναι ακόμα άδηλο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι θα συμβεί την χρονική στιγμή που οι Ρώσοι στρατιώτες φτάσουν στα όρια τους και σταματήσουν ν’ ανέχονται αυτές τις συμπεριφορές. Δηλαδή, όταν επαναστατήσουν.
Κλείνοντας επιστρέφω στους επιβεβαιωμένους νεκρούς των Ρώσων. Οι 241.088 είναι ένας αριθμός. Σ’ αυτούς δεν περιλαμβάνονται οι αγνοούμενοι και οι τραυματίες κάποιοι από τους οποίους δεν θα μπορούν από δω και πέρα να έχουν μια «φυσιολογική ζωή». Επιπλέον, δεν προσμετρώνται όσοι επιστρέψουν μεν σωματικά αλλά όχι ψυχικά. Γιατί, αυτοί που είδαν και έκαναν πολλά δεν μπορούν να είναι οι ίδιοι όπως όταν έφυγαν για τον πόλεμο. Μετά από δεκάδες πολεμικές επιχειρήσεις σ’ όλη την υφήλιο ο Αμερικανικός Στρατός έχει πλήθος περιστατικών όπου όσοι επέστρεψαν δεν κατάφεραν να εγκλιματιστούν και στη συνέχεια στράφηκαν εναντίον των οικογενειών και των γειτόνων τους. Το κόστος αυτό στην περίπτωση της Ρωσίας (αλλά και της Ουκρανίας) είναι ακόμα άδηλο (κρυφό) και θα βγει στην επιφάνεια μετά τη λήξη του πολέμου όταν και θα επιστρέψουν σπίτια τους όσοι (και με τον τρόπο που) επέζησαν. Μέχρι τότε θα μετράμε μόνο τους νεκρούς, τους αγνοούμενους και τους τραυματίες.
05 Σεπτέμβρη 2026
«πουθενάδες».
