Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ (ΠΟΣΗ «ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ» ΑΝΤΕΧΕΤΕ;)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ
(ΠΟΣΗ «ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ» ΑΝΤΕΧΕΤΕ;)

Έρχεται τουλάχιστον μια στιγμή (ορόσημο) στη ζωή μας στην οποία καλούμαστε να πάρουμε αποφάσεις. Θεωρούμε ότι αυτές οι αποφάσεις είναι καθοριστικής σημασίας και έτσι φτάνουμε να δίνουμε στις στιγμές αυτές μεγαλύτερη βαρύτητα από τις υπόλοιπες (η πεποίθηση αυτή είναι λάθος αφού κάθε απόφαση «μικρή» ή «μεγάλη» οδηγεί σε μια επόμενη δημιουργώντας έτσι μια αλληλουχία η οποία και διαμορφώνει την ζωή μας). Σε μερικές περιπτώσεις τα πράγματα φαίνεται να είναι σχετικά εύκολα, αφού όπως μας ενημερώνει μια διαφήμιση των ημερών υπάρχει ένα ποτό που η επιλογή του «ξεχωρίζει τα παιδιά από τους άντρες».

Ο (άγραφος) κανόνας επιτάσσει οι κρίσιμες αποφάσεις να λαμβάνονται με ψυχραιμία, σύνεση και ωριμότητα (η οποία είναι συνώνυμη της «υπευθυνότητας»). Τα τελευταία 6 χρόνια αποτέλεσαν (και συνεχίζουν ν’ αποτελούν) την πλέον κρίσιμη περίοδο της Νέο-Ελληνικής Ιστορίας των τελευταίων 70 χρόνων. Συνεπώς θα έπρεπε οι αποφάσεις όλων μας να λαμβάνονται ψύχραιμα, με σύνεση και υπευθυνότητα. Ωστόσο δεν χωρεί αμφιβολίας ότι τα παραπάνω δεν ίσχυσαν για πολλές από τις αποφάσεις που ελήφθησαν αυτήν την 6ετία όπου κυριάρχησε το συναίσθημα και μάλιστα το συναίσθημα της εκδίκησης έναντι οποιουδήποτε άλλου (ακόμη και όταν κατά περιόδους εκδηλωνόταν από κάποιους το συναίσθημα της αλληλεγγύης).

Στο «κοινοβουλευτικό παιχνίδι» οι ρόλοι είμαι πάντα μοιρασμένοι. Η κυβέρνηση είναι υποχρεωμένη να φέρεται (άρα και ν’ αποφασίζει) υπεύθυνα (ακόμη και αν ως αντιπολίτευση ήταν πλήρως ανεύθυνη) την ίδια ώρα που η αντιπολίτευση είναι ελεύθερη να συμπεριφέρεται ανεύθυνα αν το επιθυμεί. Έτσι ο ψηφοφόρος μπορεί κάθε φορά να παλαντζάρει (μετακινείται) μεταξύ κυβέρνησης και αντιπολίτευσης επιδιώκοντας να κερδίσει όσο περισσότερα μπορεί. Τα δύσκολα ξεκινάνε όταν βρισκόμαστε σε συγκυρίες όπως η σημερινή όπου τα περιθώρια πολιτικών ελιγμών (διάβαζε αναδιανεμητικές πολιτικές και άλλες παροχές) είναι περιορισμένα. Τότε μπορεί να παρατηρηθεί (και παρατηρείται ήδη άλλωστε) το φαινόμενο κυβέρνηση και αντιπολίτευση να συμμερίζονται ουσιαστικά τις ίδιες απόψεις και να συμπεριφέρονται το ίδιο «υπεύθυνα».

Αν τα πράγματα σταμάταγαν στο σημείο αυτό το κακό δεν θα ήταν μεγάλο. Δυστυχώς όμως ακριβώς εξαιτίας της λειτουργίας του κοινοβουλευτικού συστήματος αντιπροσώπευσης και της ανεπάρκειας και της αδιαφορίας των ψηφοφόρων ν’ ασχοληθούν έστω και για λίγο σοβαρά με τα κεντρικά ζητήματα, οδηγούμαστε στην πράξη στην επιβολή πολιτικών –που μπορεί μεν να είναι (ή να φαίνονται) αναγκαίες- οι οποίες έχουν σχεδιαστεί από ειδήμονες («τεχνοκράτες»). Οι τελευταίοι δεν νοιώθουν την ανάγκη (ή την υποχρέωση) ούτε να τις εξηγήσουν στον κόσμο ούτε να τον επιμορφώσουν για να κατανοήσει τ’ αποτελέσματα τους. Τον ρόλο αυτόν τον αναλαμβάνει η εκάστοτε κυβέρνηση η οποία και φερόμενη υπεύθυνα κάνει την ανάγκη φιλοτιμία και αναλαμβάνει το δύσκολο έργο της ανορθώσεως της οικονομίας/κοινωνίας μέσω της εφαρμογής των δύσκολων αλλά απόλυτα αναγκαίων μέτρων.

Το μεγάλο κακό αρχίζει όταν την στιγμή της λήψης των «δύσκολων αλλά αναγκαίων μέτρων» στην κυβέρνηση είναι κόμμα (ή κόμματα για συμμαχική κυβέρνηση) που όταν ήταν αντιπολίτευση υπόσχονταν τα πάντα στους πάντες τα οποία ω του θαύματος ήταν αντίθετα από αυτά που τώρα «πρέπει να εφαρμοστούν για αν σωθεί η Πατρίδα/Οικονομία Κοινωνία». Ως «παραπλανημένοι» που τώρα βλέπουν την αλήθεια είναι πιο φανατικοί στην εφαρμογή των νέων μέτρων από αυτούς που παραδοσιακά τα επιζητούσαν και οι οποίοι τους κουνάνε τώρα με νόημα το δάχτυλο («εγώ καλά σου τα ‘λεγα και τ’ άκουγες παράλογα»).

Ακριβώς εκείνη την στιγμή πιάνει δουλειά ο ίδιος μηχανισμός προπαγάνδας ο οποίος προσπαθούσε να πείσει τους ψηφοφόρους για την πρέπουσα απάντηση στο δίλλημα που έθεσε αρχικά ο Ηγέτης (και το οποίο απάντησε μοναχός του) και με βάση το οποίο θα συμβούν όσα πρόκειται να συμβούν από δω και πέρα. Τώρα έχει ως αποστολή να τους πείσει εκ νέου πως οφείλουν να συμπεριφερθούν «υπεύθυνα», αφού ο πολυχρονεμένος τους Ηγέτης αποδεχόμενος τις ευθύνες του (για το γεγονός ότι φτάσαμε στην άκρη του γκρεμού) παραμένει στη θέση του για να εφαρμόσει μέτρα που δεν θέλει/πιστεύει μόνο και μόνο για να μην αποδράσει την δύσκολη αυτή ώρα. Συνεπώς πρέπει και όλοι οι πολίτες να στοιχηθούν πίσω του και «να βάλουν πλάτη». Αυτό που δεν λέγεται αλλά υπονοείται είναι πως τα μέτρα είναι απαραίτητα όπως το φάρμακο που δεν έχει ευχάριστη γεύση στον ασθενή. Επίσης μέσω της επίκλησης της «υπευθυνότητας» υπονοείται και κάτι που για λόγους ευγένειας ποτέ δεν απευθύνεται στους ψηφοφόρους (παρά μόνο στην αντιπολίτευση που πριν ήταν κυβέρνηση). Αυτό είναι η επιθυμία (διάβαζε «διαταγή») να μην υπάρχουν έντονες αντιδράσεις οι οποίες να υπονομεύσουν τα μέτρα. Με άλλα λόγια «βγάλτε το σκασμό» ή αλλιώς «αν δεν μπορείς να τ’ αποφύγεις ευχαριστήσου το». Σημειώνουμε πως με τον εκάστοτε κυβερνητικό μηχανισμό προπαγάνδας μπορούν να συνταχθούν/συμμαχήσουν (πάντα «για το καλό της Πατρίδας/Οικονομίας/Κοινωνίας») και Μ.Μ.Ε. τα οποία όταν η κυβέρνηση ήταν αντιπολίτευση (ή μέχρι ν’ αλλάξει πολιτική) την αντιμάχονταν ενεργά. Τέτοιου είδους συμμαχίες/συστρατεύσεις αν και ερεθίζουν τους «Ηρακλιδείς» (φανατικούς πιστούς) κάθε κυβέρνησης δεν θα πρέπει να μας ξενίζουν, αφού είναι «μέρος του παιχνιδιού».                 

Κλείνοντας θα θέσουμε το εξής προβοκατόρικο ερώτημα:

Εσείς πόση «υπευθυνότητα» αντέχετε ακόμα;

Αν τα παραπάνω σας φαίνονται γνώριμα έχετε δίκιο. Οποιαδήποτε ομοιότητα τους με την πραγματικότητα που ζούμε δεν είναι συμπτωματική.

     

Υ.Γ.1. Προς Ηγέτη/-ες. Όπως είπε κάποτε και ο Μέγας Σφακιανάκης: «Άντρας είναι αυτός που τον «έφαγε» και δεν του άρεσε», υπονοώντας πως δεν μπορείς να ξέρεις αν σου αρέσει κάτι μέχρι να το δοκιμάσεις. Κάτι σαν το «Θεσμόνιο» Τσίπρα-Βαρουφάκη.

Υ.Γ.2. Προς ψηφοφόρους. Είναι προτιμότερο να παραδεχτείτε πως την «πατήσατε» και «δεν μπορείτε να κάνετε αλλιώς», παρά να ενστερνιστείτε το δόγμα: «και πονάω και μ’ αρέσει» (εκτός και αν κάποιοι είστε βιτσιόζοι). Αρκετοί απ’ όσους ψηφίσατε ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν πιστέψατε τις προεκλογικές του υποσχέσεις αν και θα θέλατε να τις εφάρμοζε. Τον ψηφίσατε μόνο και μόνο για ν’ απαλλαγείτε από τους «προηγούμενους». Η λογική όμως αυτή έχει ένα μεγάλο μειονέκτημα το οποίο θ’ αρχίσει να φαίνεται σιγά-σιγά. Οι «προηγούμενοι» μπορεί να ήταν άσχημοι και αντιερωτικοί αλλά ήξεραν καλύτερα το σαδομαζοχιστικό πρόγραμμα. Αυτοί που είναι τώρα στα πράγματα μαθαίνουν στου «κασίδη το κεφάλι» (κασίδης=φαλακρός). Το μόνο που ευχόμαστε είναι να μην μας/σας κάνουν τέτοια ζημιά μαθαίνοντας πάνω μας/σας ώστε στο τέλος ν’ αναζητάμε/-τε τους «προηγούμενους» που ήξεραν πώς να το κάνουν σωστά (το θέμα είναι να επιζήσει οπωσδήποτε το υποκείμενο του βασανισμού). Για μια (από πολλές) σχετική προσέγγιση βλέπε εδώ.

 

27 Ιούλη 2015
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 6928 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑΣ (ΠΟΣΗ «ΥΠΕΥΘΥΝΟΤΗΤΑ» ΑΝΤΕΧΕΤΕ;)