Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΩΣ ΠΗΓΗ ΕΣΟΔΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΓΑΠΗΣ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ (ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΩΣ ΠΗΓΗ ΕΣΟΔΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΓΑΠΗΣ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ
(ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ)

Κάθε χρόνο διεξάγονται δύο άτυποι διαγωνισμοί μεταξύ των «πρωτοκλασάτων ομάδων», αυτών δηλαδή που αναμένεται να δώσουν την μάχη για τον τίτλο. Ο ένας έχει ως αντικείμενο το κόστος των μεταγραφών που έκανε κάθε ομάδα. Ο άλλος έχει να κάνει με τον αριθμό των διαρκείας που κάθε ομάδα πούλησε. Τα «εισιτήρια διαρκείας» όπως και κάθε έννοια αποκτά διαφορετικό περιεχόμενο στην Ελλάδα σε σχέση με τις υπόλοιπες ποδοσφαιρικές χώρες. Στην ουσία με τον όρο αυτόν εννοούμε σε κάθε περίπτωση την προαγορά του συνόλου των εισιτηρίων μιας σεζόν. Προκειμένου ο οπαδός/φίλαθλος να έχει κίνητρο να προχωρήσει στην προαγορά (δαπανώντας έτσι μετρητά τα οποία θα μπορούσε να χρησιμοποιήσει για άλλες του ανάγκες) πρέπει η τιμή των εισιτηρίων να είναι μειωμένη σε σχέση με την συνήθη τιμή τους. Συνήθως η μείωση (έκπτωση) αυτή είναι το λιγότερο της τάξης του 15-20%.  

Από την μεριά της ομάδας η προαγορά των εισιτηρίων αποτελεί την προείσπραξη σοβαρού ποσού χρημάτων με τα οποία και μπορεί να κινηθεί μεταγραφικά. Από την μεριά του οπαδού/φιλάθλου η προαγορά των εισιτηρίων σημαίνει σημαντικά λιγότερο άγχος αφού δεν θα χρειάζεται αυτός να περιμένει σε ουρές για ν’ αγοράσει το εισιτήριο του για κάθε αγώνα και ειδικά για τους πλέον σημαντικούς.

Γεννάται όμως το ερώτημα:

«Είναι τόσο σημαντικός ο αριθμός των πωληθέντων εισιτηρίων διαρκείας (άρα και τα λεφτά που προκαταβολικά εισπράχθηκαν) και αν ναι γιατί; Αν πάλι δεν είναι για ποιο λόγο (δεν είναι σημαντικός);».

Προφανώς υπάρχουν δυο «σωστές απαντήσεις» αναλόγως της οπτικής καθενός μας. Ωστόσο όπως θα δούμε υπάρχει μόνον μια. Η άλλη που θεωρούμε «σωστή» είναι τέτοια μόνον στην Χώρα μας.

Η λογική αυτού που αγοράζοντας εισιτήριο διαρκείας προαγοράζει τα εισιτήρια όλης της σεζόν είναι ότι σκοπεύει να πάει αν όχι σ’ όλα στα περισσότερα παιχνίδια (εκτός αν του τύχει κάτι έκτακτο) και δεν επιθυμεί να σπαταλά χρόνο για να βρεί εισιτήριο (ή θέλει να πηγαίνει στο γήπεδο την «τελευταία στιγμή»). Είναι λίγοι αυτοί που αγοράζουν το διαρκείας για να ενισχύσουν μόνο οικονομικά την ομάδα. Υπάρχει όμως μια μερίδα η οποία αγοράζει το διαρκείας μόνο για 4-5 παιχνίδια την σεζόν.

Στο σημείο αυτό αρχίζει να υπάρχει πρόβλημα, το οποίο σχετίζεται άμεσα με το μέγεθος της ομάδας και γι’ αυτό δεν γίνεται φανερό με την πρώτη ματιά. Όσο η ομάδα είναι μικρή τέτοιου είδους συμπεριφορές όπως αυτές που αναφέραμε παραπάνω (οικονομική ενίσχυση και χρήση του διαρκείας 4-5 φορές την σεζόν) όχι μόνο είναι ανεκτές αλλά επιδιώκονται κιόλας. Εκεί που αρχίζει το πρόβλημα είναι όταν η ομάδα είναι μεγάλη και για την ακρίβεια πολύ μεγάλη. Τόσο μεγάλη που τ’ όνομα και η αναγνωρισιμότητα της να ξεπερνάνε τα σύνορα της χώρας της.

Τότε η διοίκηση της ομάδας νοιάζεται όχι μόνο για την πώληση των διαρκείας, αλλά και για την πληρότητα του γηπέδου σε κάθε παιχνίδι, καθώς ενδέχεται να πρέπει να εξυπηρετήσει και οπαδούς της από άλλες χώρες που ταξίδεψαν για να δουν την ομάδα που υποστηρίζουν. Έτσι οι διοικήσεις εύλογα αναμένουν από τον κάτοχο του διαρκείας να είναι παρών σχεδόν σ’ όλα τα παιχνίδια (και πάντως σε περισσότερα από τα 4-5 ντέρμπι της σεζόν).

Δεν είναι τυχαίο ότι την σεζόν που μας πέρασε η Μπάγερν Μονάχου συζητούσε τρόπους αντίδρασης στο φαινόμενο αυτό. Την διοίκηση της μεγαλύτερης Γερμανικής ομάδας την απασχολούν περισσότερο τα άδεια καθίσματα που αντιστοιχούν σε εισιτήρια διαρκείας και τα οποία θα μπορούσαν να είχαν πωληθεί ως μεμονωμένα εισιτήρια σ’ άλλους οπαδούς παρά η προείσπραξη των χρημάτων που αντιστοιχούν στα διαρκείας αυτά. Το θέμα για τις ομάδες του μεγέθους αυτού δεν είναι το σύνολο των πωληθέντων διαρκείας, αλλά ο βαθμός πληρότητας σε κάθε παιχνίδι.    

Έτσι είναι προφανές ότι για τις μεγάλες και πολύ μεγάλες ομάδες της ηπείρου μας η «σωστή» απάντηση είναι ότι: «Ο αριθμός των πωληθέντων διαρκείας δεν είναι τόσο σημαντικός».

Από την άλλη όπως είπαμε προηγουμένως για τις μικρές μέχρι και τις σχετικά μεγάλες ομάδες η σημασία της πώλησης των διαρκείας είναι περισσότερο σημαντική από την πληρότητα των παιχνιδιών. Αυτό συμβαίνει γιατί για τις ομάδες των κατηγοριών αυτών σημασία έχουν τα λεφτά που εισρέουν άμεσα στα ταμεία και λιγότερο η στατιστική.

Ειδικά στην Ελλάδα όπου η οικονομική δραστηριότητα είναι οργανωμένη «στο πόδι» και κυριαρχεί το αξίωμα «πάρε τα λεφτά και τρέχα» το σύνολο των πωληθέντων διαρκείας είναι ιδιαίτερα σημαντικό και εκτός της ρευστότητας προσδίδει στην ομάδα κύρος (πρεστίζ) αποτελώντας «δικαίωση για τις προσπάθειες της διοίκησης» και δίνοντας έναυσμα για πρωτοσέλιδα στις οπαδικές εφημερίδες. Συνεπώς καταλήγουμε ότι: «Για τις μικρές ως και τις σχετικά μεγάλες ομάδες ή εναλλακτικά για τις μεγάλες ομάδες των περιφερειακών πρωταθλημάτων ο συνολικός αριθμός των πωληθέντων διαρκείας είναι σημαντικός». Ωστόσο ακόμη σημαντικότερο από τον αριθμό των διαρκείας είναι η «εξέδρα» που δημιουργούν όσοι τελικά πάνε στο γήπεδο. Στο κάτω-κάτω στην στατιστική των εισιτηρίων μετράνε τα εισιτήρια της εκκαθάρισης κάθε αγώνα και όχι τα διαρκείας που πουλήθηκαν το καλοκαίρι.

Γι’ αυτό σας λέμε να χαλαρώσετε και να μην ασχολείστε τόσο με το σύνολο των διαρκείας που πούλησε κάθε ομάδα αφού αυτό που μετρά είναι πόσοι μαζευόμαστε κάθε φορά στο γήπεδο. Τι να το κάνεις να έχει πουλήσει 18.000 διαρκείας και να υπάρχουν παιχνίδια που να πηγαίνουν λιγότεροι από τους μισούς κατόχους τους ή να παίζεις ακόμα και σε άδειες εξέδρες χωρίς να είσαι τιμωρημένος; Τα μηνύματα από τη παρουσία του κόσμου στο φιλικό με την Σεβίλλη (ο οποίος ήταν αρκετά πάνω από τα 8-9.000 διαρκείας που έχουν πουληθεί) ήταν κάτι παραπάνω από ελπιδοφόρα.

 

17 Αυγούστου 2015
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 5011 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΤΑ ΔΙΑΡΚΕΙΑΣ ΩΣ ΠΗΓΗ ΕΣΟΔΩΝ ΚΑΙ ΑΠΟΔΕΙΞΗ ΑΓΑΠΗΣ ΤΩΝ ΟΠΑΔΩΝ (ΜΥΘΟΙ ΚΑΙ ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ)