Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

Ο ΤΖΑΝΕΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ Α.Ε.Κ., Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ (ΠΟΣΗ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΠΑΤΑ-ΡΕΝΤΗ ΜΕΣΩ «ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ»;)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

Ο ΤΖΑΝΕΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ Α.Ε.Κ., Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ
(ΠΟΣΗ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΠΑΤΑ-ΡΕΝΤΗ ΜΕΣΩ «ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ»;)

Η προσαρμογή στην αλλαγή είναι πολλές φορές επώδυνη και τις περισσότερες από αυτές χρονοβόρα. Η εμπειρία δείχνει ότι πρώτα συμβαίνουν οι αλλαγές και μετά από καιρό αλλάζει και η νοοτροπία μας. Έτσι η κατάργηση ενός νομικού/θεσμικού πλαισίου προηγείται της πραγματικής μεταβολής της αντίστοιχης νοοτροπίας. Μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του ’90 όταν και η υπόθεση Μποσμάν άλλαξε τις εργασιακές σχέσεις την Ε.Ε. (και στην Ελλάδα) ίσχυε το σύστημα των 3ετιών, 5ετιών, 8ετιών και 12ετιών που καθιστούσε τους ποδοσφαιριστές δουλοπάροικους των Π.Α.Ε. Μπορεί εδώ και μια 20ετία το σύστημα αυτό να έχει καταργηθεί αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι τα μυαλά κάποιων έχουν ακολουθήσει την εξέλιξη αυτή και δεν είναι κολλημένα στο παρελθόν.

Η αλλαγή στις εργασιακές σχέσεις των ποδοσφαιριστών (η οποία έγινε με την παρέμβαση της Ε.Ε. στα χωράφια της UEFA) κατέστησε αναγκαίους πιο πολύ από ποτέ τους διαμεσολαβητές (μάνατζερ) μεταξύ παίκτη και ομάδας. Οι διαμεσολαβητές αυτοί υποτίθεται ότι έχουν ως ασχολία τους την επ’ αμοιβή προστασία των συμφερόντων του ποδοσφαιριστή (πελάτη τους). Στην πράξη όμως και έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα με τα τεράστια ποσά από διαφημίσεις που παίζονται στις πλάτες ποδοσφαιριστών και ομάδων, οι μάνατζερ μεταβλήθηκαν σε ιδιοκτήτες των ποδοσφαιριστών. Δηλαδή με κάποιον «μαγικό τρόπο» επιστρέψαμε στο καθεστώς της δουλοπαροικίας, το οποίο θεωρητικά απαγορεύεται αφού κανένα φυσικό ή νομικό πρόσωπο δεν μπορεί να είναι ιδιοκτήτης κάποιου άλλου φυσικού προσώπου. Αυτά όμως είναι ψιλά γράμματα από την στιγμή που οι διατυπώσεις στα συμβόλαια φέρνουν από την «πίσω πόρτα» αυτό που απαγορεύεται να μπεί από την είσοδο.

Το τοπίο με την πάροδο του χρόνου έγινε εφιαλτικότερο αφού οι μάνατζερ πλήθυναν σαν τα μανιτάρια χωρίζοντας την υφήλιο σε σφαίρες επιρροής. Έτσι πίσω από κάθε παίκτη ενδέχεται αναλόγως του αν ο παίκτης συνεχίζει να παίζει στην χώρα που γεννήθηκε να στοιχίζονται από ένας μέχρι καμιά δεκάδα μάνατζερ καθένας εκ των οποίων απαιτεί τα ποσοστά του για κάθε νέο συμβόλαιο. Ενώ λοιπόν το προϊόν που πωλείται είναι ένα οι πωλητές είναι πάντα πολλοί περισσότεροι. Για παράδειγμα ένας Έλληνας ταλαντούχος παίκτης όσο παίζει εδώ χρειάζεται μόνο έναν εγχώριο μάνατζερ. Αν και όταν έρθει η στιγμή να πάει στο εξωτερικό ο Έλληνας μάνατζερ θα χρειαστεί να συνεργαστεί μ’ έναν (μπορεί και περισσότερους) μάνατζερ που δραστηριοποιούνται στην χώρα που θέλει να πάει ο πελάτης του. Είναι προφανές πως από την στιγμή που οι μάνατζερ (όπως οι πολιτικοί) ανέλαβαν για λογαριασμό των παικτών-πελατών τους (γιατί δεν έχουν ούτε τις γνώσεις ούτε τον χρόνο αφού πρέπει να είναι αφοσιωμένοι στο αντικείμενο τους) την διαχείριση του μέλλοντος τους πρώτα αποφασίζουν αυτοί για τον προορισμό τους και στη συνέχεια τους τον πλασάρουν σαν δική τους απόφαση (των παικτών).

Όμως οι μάνατζερ δεν είναι απλοί ενδιάμεσοι. Είναι κάτι παραπάνω. Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων είναι και οι γονείς του ποδοσφαιριστή. Δεδομένου ότι τα ταλέντα διακρίνονται σε μικρή ηλικία (ανήλικα όταν και δεν έχουν νομικά δικαίωμα να υπογράφουν μόνοι τους συμβόλαια) η διαμεσολάβηση τους στην διαπραγμάτευση και υπογραφή των πρώτων συμβολαίων τους βάζει στην ίδια (αν όχι καλύτερη) μοίρα με τους φυσικούς γονείς τους, καθήκον των οποίων είναι να τους καθοδηγούν στα πρώτα τους βήματα στην ζωή. Έτσι βλέπουμε ότι είναι ευκολότερο να διαρρηχθεί η σχέση του ποδοσφαιριστή με τους φυσικούς του γονείς (οι οποίοι δεν μπορούν να καταλάβουν και δεν ξέρουν «τι είναι για το καλό του» όπως ο μάνατζερ) παρά αυτή με τον μάνατζερ.

Στην Α.Ε.Κ. του πρόσφατου παρελθόντος υπήρξαν κάμποσες περιπτώσεις νεαρών παικτών που έφυγαν από την ομάδα για άλλους προορισμούς χωρίς η ομάδα μας να πάρει κάτι ως αντάλλαγμα/αντίτιμο ή λαμβάνοντας ψίχουλα. Ποιος δεν θυμάται τους Γκέντζογλου, Κατίδη, Μανωλά; Σ’ αυτούς έρχεται να προστεθεί ακόμη ένας: ο Αδάμ Τζανετόπουλος.

Ο Τζανετόπουλος -σύμφωνα με τις ως τώρα πληροφορίες- το καλοκαίρι θα συνεχίσει την καριέρα του σ’ άλλη ομάδα, πιθανότατα στο εξωτερικό. Σχετικά με τους λόγους που τον ώθησαν στην έξοδο λίγα είναι επισήμως γνωστά και περισσότερα μπορεί να υποθέσει κανείς. Σίγουρα η ετήσια αμοιβή του είναι με βάση τα οικονομικά δεδομένα των «ταλέντων» ιδιαιτέρως μικρή. Σίγουρα επήλθε ρήγμα στη σχέση του με την Π.Α.Ε. όταν απορρίφθηκε η πρόταση της Αθλέτικο (η οποία δεδομένων των χρημάτων που του δίνει η Π.Α.Ε. και τα οποία αποτελούν και την κοστολόγηση της αξίας του ήταν πολύ καλή). Από κει και πέρα οι κινήσεις για ανανέωση του συμβολαίου του που δεν έκανε εγκαίρως (και με τον σωστό τρόπο) η Π.Α.Ε. τον έπεισε προφανώς ότι η Α.Ε.Κ. δεν τον θέλει, παίρνοντας απόφαση να βρεί αλλού στέγη. Η πρόταση για αύξηση των αποδοχών του (και νέο συμβόλαιο) είτε ήρθε πολύ αργά είτε θεωρήθηκε προσχηματική (αλήθεια γιατί η Π.Α.Ε. εκτός της διπλής πρότασης που υπέβαλλε στον Τζανετόπουλο δεν μας λέει και το πότε έγινε αυτή για να μπορούμε να κρίνουμε ασφαλώς;). Το γεγονός ότι από την πλευρά του Τζανετόπουλου δεν δόθηκε απάντηση θυμίζει την «ενδικοφανή προσφυγή» (σύμφωνα με την οποία αν το Δημόσιο δεν απαντήσει εντός συγκεκριμένου χρονικού διαστήματος σε αίτημα φορολογούμενου τότε θεωρείται ότι το απέρριψε) και δυστυχώς δεν μας παραξενεύει (δεδομένων των ηθών που έχουν πλέον επικρατήσει στην κοινωνία μας). Ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε ο Τζανετόπουλος μετά το παιχνίδι στο Καραϊσκάκη μας κάνει να υποθέτουμε (όχι όμως με ασφάλεια) ότι η διπλή πρόταση (ή τουλάχιστον η πρώτη από τις δύο) είχε κατατεθεί πρίν.

Ο εξοβελισμός του από την ενδεκάδα μετά από το συγκεκριμένο παιχνίδι, με τα δεδομένα που υπάρχουν αυτή την στιγμή, φαίνεται να οφείλεται στην είδηση που προφανώς έφτασε στ’ αυτιά της διοίκησης ότι ο Τζανετόπουλος θα συνεχίσει την καριέρα του στην ομάδα του λιμανιού. Όχι όμως απευθείας, αλλά μέσω του «Ελ. Βενιζέλος». Θα πάει δηλαδή για ένα χρονικό διάστημα (π.χ. 6 μήνες) σε ομάδα του εξωτερικού και ακολούθως η ομάδα αυτή θα τον «δανείσει» με επιλογή αγοράς ή θα τον πουλήσει στον Γαύρο. Προφανώς όλο αυτό το αλισβερίσι δεν μπορεί να το οργανώσει και να το διαχειριστεί μόνον ο Έλληνας (εγχώριος) μάνατζερ του ποδοσφαιριστή. Είναι δεδομένο ότι εμπλέκονται πολλοί περισσότεροι οι οποίοι θα φέρουν σε πέρας (και θα εισπράξουν προμήθειες) το σχέδιο από την αρχή ως το τέλος του.                

Με αφορμή την «αποκάλυψη» μας αυτή (την οποία δεν την μετράμε ως τέτοια) σημασία και αξία έχει να εστιάσουμε στον τρόπο χειρισμού του θέματος από την Π.Α.Ε. Επιγραμματικά θα μπορούσαμε να πούμε ότι ο τρόπος αντίδρασης της Π.Α.Ε. παραπέμπει σε περασμένες δεκαετίες όταν και ίσχυε το σύστημα των 3ετιών κ.λ.π. που αναφέραμε παραπάνω (οι νεότεροι θα κερδίσουν πολλά αν ψάξουν να μάθουν τι και πώς ίσχυε τότε). Ο τρόπος χειρισμού της υπόθεσης Τζανετόπουλου από την υπογραφή του αρχικού συμβολαίου του μέχρι την στιγμή της ρήξης με τον παίκτη δεν ήταν ο σωστότερος για τα συμφέροντα της Α.Ε.Κ. Στην καλύτερη περίπτωση θυμίζει την αντιμετώπιση των «άτακτων ποδοσφαιριστών» της δεκαετίας του ’80 όταν οι διοικήσεις τους «κάρφωναν/κρέμαγαν» τα δελτία (δεν τους ξαναέβαζαν να παίξουν).

Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα είναι η προστασία των συμφερόντων της Α.Ε.Κ. τόσο των μεσοπρόθεσμων όσο και των μακροπρόθεσμων. Κλείνοντας το παρόν κείμενο πρέπει όλοι μας να καταλάβουμε πως υπάρχουν περιπτώσεις όπως αυτή στις οποίες δεν υπάρχει αποκλειστικό φταίξιμο κάποιας πλευράς, αν και θα μπορούσε να έχει υπάρξει καλύτερη αντιμετώπιση τους. Έτσι θα ήταν μεγάλο λάθος να ρίξουμε το φταίξιμο για το «διαζύγιο» αποκλειστικά στην πλευρά Τζανετόπουλου (παίκτη και μάνατζερ), αν και μια τέτοια επιλογή βοηθά κάπως στην επούλωση της πληγής του οπαδού της ομάδας (ειδικά του φανατικού). Όπως έχουν τα πράγματα αυτή την στιγμή στο «επαγγελματικό ποδόσφαιρο» τέτοια περιστατικά θα είναι ολοένα και συχνότερα. Η ψυχική σύνδεση του παίκτη με την ομάδα εξαιτίας της μακροχρόνιας παραμονής του σ’ αυτή (αλλά και επειδή μια καριέρα στο εξωτερικό ήταν στην σφαίρα της φαντασίας) δεν υπάρχει πλέον. Το πολύ-πολύ να περιορίζεται σε δηλώσεις του τύπου «είμαι ΑΕΚΤζής από μικρός» και τα τοιαύτα. Το μόνο που μπορεί (και έχει σημασία) να γίνει είναι οι νέοι ποδοσφαιριστές να διαπαιδαγωγούνται από την ομάδα, τόσο όσον αφορά τι σημαίνει να παίζουν σ’ αυτή όσο και ως χαρακτήρες. Μόνον έτσι θα υπάρχουν ελπίδες να είναι σε θέση να δομήσουν μια σωστή επαγγελματική σχέση με την ομάδα παραμένοντας σ’ αυτήν για αρκετά χρόνια και όχι να καταλήγουν να γίνουν περιφερόμενοι γυρολόγοι για χατίρι των μάνατζερ. Βέβαια αυτό σημαίνει ότι από την πλευρά των ομάδων θα πρέπει να υπάρχει μια καλύτερη (αντικειμενικότερη) αξιολόγηση (κοστολόγηση) της αξίας του ποδοσφαιριστή και να μην εμμένουν σε πρακτικές που παραπέμπουν στον πιο διάσημο από τους τσιγκούνηδες, τον Σκρούτζ, προκειμένου έτσι να μειώνονται τα σημεία τριβής.

Αν τελικά ο Αδάμ Τζανετόπουλος καταλήξει μέσω «Ελ. Βενιζέλος» στον Πειραιά, τότε θα είναι δυνατόν ν’ απαντηθεί το ερώτημα που τίθεται στον υπότιτλο του κειμένου μας (δηλαδή πόση ώρα είναι η διαδρομή Σπάτα-Ρέντης μέσω του «Ελ. Βενιζέλος»). Σε κάθε όμως περίπτωση ο τρόπος χειρισμού της υπόθεσης αυτής πρέπει να γίνει αντικείμενο ανάλυσης από τα στελέχη της Π.Α.Ε. προκειμένου στο μέλλον να μην γίνουν τα ίδια λάθη. Στο κάτω-κάτω όλοι κάνουμε λάθη, απλά ο έξυπνος διδάσκεται από αυτά και δεν τα επαναλαμβάνει στο μέλλον.  

  

Υ.Γ. Αν και εφόσον οι πληροφορίες επαληθευτούν πλήρως εμείς από την πλευρά μας ευχόμαστε στον Αδάμ ότι καλύτερο. Άλλωστε οι μικρότητες δεν ταιριάζουν στους περήφανους ΑΕΚτζήδες.

 

30 Δεκέμβρη 2015
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 5641 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου Ο ΤΖΑΝΕΤΟΠΟΥΛΟΣ ΠΟΥ ΧΑΘΗΚΕ ΓΙΑ ΤΗΝ Α.Ε.Κ., Ο ΡΟΛΟΣ ΤΩΝ ΜΑΝΑΤΖΕΡ ΚΑΙ Η ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΟΠΑΔΟΥΣ (ΠΟΣΗ ΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΣΠΑΤΑ-ΡΕΝΤΗ ΜΕΣΩ «ΕΛ. ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ»;)