Την 6άρα σε βάρος της ουραγού και προβληματικής σ’ όλα τα επίπεδα Βέροιας (δεν πρέπει να ξεχνάμε τον τρόπο που τελικά αδειοδοτήθηκε) δεν ήταν εύκολο να την προβλέψει ούτε και ο «Κετσέ». Ωστόσο έτσι κι αλλιώς είτε το δούμε από πλευράς δυναμικότητας, είτε από πλευράς χρονικής συγκυρίας (timing που λένε κια οι Ελληνάρες) εξ’ αιτάς της αλλαγής προπονητή και της προσθήκης κάποιων νέων παικτώνδεν είναι και ανεξήγητη.
Είναι το αποτέλεσμα ενός απογεύματος που όλα σου πήγαν καλά. Όλα τα σουτ (και οι κεφαλιές) μπήκαν, μαζεύτηκε λίγο περισσότερος κόσμος απ’ ότι τις τελευταίες φορές και η ομάδα «έβγαλε αντίδραση». Μέχρι εκεί όμως. Όλα τα υπόλοιπα είναι μπουρμπούτσαλα και αντίδια καπαμά. Δεν θα κάνουμε πάρτυ επειδή κερδίσαμε εύκολα στη ρεβάνς του Ο.Α.Κ.Α. τον Κομποτιακό, ούτε επειδή «σκορπίσαμε» την «Βασίλισσα του Βορά» (πάλι στο Ο.Α.Κ.Α.). Το μόνο άξιο λόγου από το παιχνίδι με την Βέροια είναι πψς αποτελεί την πρώτη ομάδα που η Α.Ε.Κ. νίκησε μέσα-έξω. Μένει να δούμε αν θα είναι και η μοναδική.
Από κει και πέρα και παρακάμπτοντας τις χαζομάρες των -ΟΓΛΟΥ υπάρχει μια παράμετρος που πρέπει να μας προβληματίζει αφού μιλάμε για την Α.Ε.Κ. και όχι για κάποια άλλη ομάδα. Αναφέρομαι στις δηλώσεις Μελισσανίδη ότι «η ομάδα ρολλάρει».
Για να «ρολλάρει» μια ομάδα θα πρέπει αυτή να έχει πλήρες κια διαμορφωμένο ρόστερ. Θα πρέπει να μην γίνονται προσθαφαιρέσεις. Είναι τέτοια η περίπτωση της Α.Ε.Κ., η οποία έχει ακόμα χτυπητά κενά στο ρόστερ της; Εδώ σε ομάδες με τον ίδιο για χρόνια κορμό η προσθαφαίρεση ενός-δύο προσώπων «χαλά τα ζύγια» και προκαλεί προβλήματα, όχι στην Α.Ε.Κ. που χρειάζεται κι άλλους ποιοτικούς παίκτες.
Ελπίζουμε οι δηλώσεις αυτές να μην κρύβουν (αν και θα στοιχηματίζαμε γι’ αυτό) την βούληση της Ιδιοκτησίας/Διοίκησης να μην ενισχύσει ούτε το Καλοκαίρι σοβαρά την ομάδα. Ανεξάρτητα όμως από την ενίσχυση (και το ξεσκαρτάρισμα) είναι απαραίτητο ν’ αποφασίσουν με ποιό προπονητή θέλουν να πορευτούν τα επόμενα χρόνια και να του δώσουν και το απαραίτητο υλικό. Το ζήτημα είναι αν το τολμούν.
Γιατί αυτό που είδαμε από τον Χιμένεθ ήταν μια ρεαλιστική προσέγγιση της πραγματικότητας του στυλ «παίζω αρχικά να μην χάσω και μετά βλέποντας και κάνοντας». Αυτό που είδαμε ήταν ότι η ομάδα απέκτησε σιγά-σιγά ένα λειτουργικό σύστημα ανάπτυξης, το οποίο εφαρμόζουν πιό ορεξάτοι (γιατί άραγε;) σε σχέση με το παρελθόν παίκτες. Αυτό που είδαμε είναι τι μπορεί να κάνει ο Χριστοδουλόπουλος ως επιθετικός κρούσης όταν κάνει μια ολοκληρωμένη προετοιμασία και δεν τον πάρεις τελευταία στιγμή επειδή έμεινε χωρίς ομάδα.
Όμως αυτή η συζήτηση δεν είναι του επιπέδου της Α.Ε.Κ. Δεν της αξίζει. Όπως δεν της αξίζει η παρούσα Ιδιοκτησία/Διοίκηση όσο τουλάχιστον πορεύονται όπως μέχρι σήμερα. Μακάρι να καταλάβουν που βρίσκονται και να πράξουν τα δέοντα.
08 Φλεβάρη 2017
παρατηρητής 1.
