Aetofolia

Δεδομένου, όμως, ότι η αλλαγή απαιτείται να γίνει σε μικρό χρονικό διάστημα προκειμένου π.χ. να έχουν πρόσβαση στην παγκόσμια αγορά, οι τοπικές κοινωνίες δεν έχουν τον χρόνο να τις αφομοιώσουν και να τις προσαρμόσουν στα δικά τους δεδομένα και έτσι δημιουργούνται οι προϋποθέσεις εμφάνισης φονταμενταλιστικών ομάδων. Ομάδων οι οποίες υπερασπίζονται δυναμικά την «παράδοση», την επιστροφή στην οποία θεωρούν ως τρόπο αντίστασης στην ισοπέδωση του τρόπου ζωής τους που επιχειρείται από τους «Δυτικούς» προκειμένου αυτοί ελεύθεροι και χωρίς τύψεις να εκμεταλλευτούν τους τοπικούς πόρους τους. Υπάρχουν παραδείγματα που αποδεικνύουν ότι η έννοια της «προόδου» δεν υφίσταται. Υπάρχουν χώρες στις οποίες η «πρόοδος» εξελίχθηκε σε «οπισθοδρόμηση» η οποία απ’ ότι φαίνεται θα επικρατεί για πολλά χρόνια ακόμα.

Για παράδειγμα η Λιβύη, το Ιράν και το Αφγανιστάν μέχρι και την δεκαετία του ’70 ήταν τόσο «Δυτικές» χώρες όσο η Γαλλία, η Βρεττανία και οι Η.Π.Α. Με την επέλαση του θρησκευτικού φανατισμού ως αντίδραση στον εκδυτικισμό τους και σ’ ότι αυτός από άποψη ηθικών αλλαγών συνεπαγόταν έφτασαν σήμερα στην κατάσταση που πλέον τις γνωρίζουμε. Συνεπώς, η απλή υιοθέτηση/μίμηση κάποιων συμπεριφορών ή κανόνων ΔΕΝ σημαίνει σε καμία περίπτωση «πρόοδο», αφού η αφομοίωση/εσωτερίκευση/αποδοχή τους από την κοινωνία παίρνει πολύ χρόνο. Επιπλέον πολλοί είναι από επιφυλακτικοί ως εχθρικοί σε κάθε «με το στανιό» προσπάθεια αλλαγής του τρόπου ζωής τους μέσω της νομοθεσίας.

Εφ’ όσον η υιοθέτηση αλλαγών στον τρόπο ζωής δεν είναι εύκολη διαδικασία υπάρχει ανάγκη για «έξωθεν βοήθεια». Βοήθεια η οποία στόχο έχει ν’ αμβλύνει από τη μια τις αντιστάσεις και από την άλλη να τις δικαιολογήσει. Το πρώτο επιτυγχάνεται με την επίκληση της «πρόοδου» και την παράλληλη προειδοποίηση ότι αν οι αλλαγές δεν περάσουν θα παραμείνουμε ή θα επιστρέψουμε (αναλόγως της ρητορικής) στον Μεσαίωνα. Το δεύτερο (η δικαιολόγηση) επιτυγχάνεται με την επίκληση των χωρών στις οποίες ήδη εφαρμόζονται οι αλλαγές και σε σχέση με τις οποίες έχουμε ήδη αργήσει. Επιπλέον επειδή παρά τα προηγούμενα μπορεί να υπάρχουν ακόμα αντίθετες απόψεις αυτές βαφτίζονται «σκοταδιστικές» και «επιστροφή στον Μεσαίωνα» και καθαρίζουμε.

Τελευταία η Κυβέρνηση έφερε σκόπιμα στο προσκήνιο ένα ακόμη θέμα που ενεργοποιεί τ’ αντανακλαστικά της Ελληνικής Κοινωνίας. Είναι ένα από τα θέματα που θεωρεί ότι προβάλλουν την «Αριστεροσύνη» της. Το θέμα αυτό είναι η τεκνοθεσία από ζευγάρια του ίδιου φύλου. Τεκνοθεσία είναι η ανάθεση επι πληρωμή της φροντίδας ενός παιδιού χωρίς οικογένεια από τις υπηρεσίες Κρατικής Πρόνοιας, προκειμένου αυτό να μεγαλώσει σ’ ένα όσο γίνεται «κανονικό» περιβάλλον. Προφανώς και η τεκνοθεσία ΔΕΝ είναι υιοθεσία. Σε κάθε όμως περίπτωση είναι ο προθάλαμος της (ή έτσι τουλάχιστον νομίζουν κάποιοι).

Για το θέμα αυτό και ανεξαρτήτως τοποθέτησης πρέπει να σημειωθούν τα παρακάτω:

• Για τα ομοφυλόφιλα (και όχι ομόφυλα όπως αποπροσανατολιστικά σημειώνεται στο νομοσχέδιο) ζευγάρια η δυνατότητα τεκνοθεσίας αποτελεί ένα ακόμα σκαλοπάτι στην πορεία πλήρoυς εξομοίωσης τους με τα ετεροφυλλόφιλα ζευγάρια. Αποτελεί το μέσο της «δικαίωσης» τους -αρχικά- έναντι της υπόλοιπης Κοινωνίας και στη συνέχεια της μ’ αυτό τον τρόπο «αποδοχής» τους (πάντα -υποτίθεται- με στόχο και κριτήριο «το καλό του παιδιού». Η προθυμία τους να συνεισφέρουν στην επίλυση της απο-ιδρυματοποίησης των παιδιών χωρίς οικογένεια βρίσκει το προηγούμενο της στην συστράτευση των μαύρων με τους Βόρειους στον Αμερικάνικο Εμφύλιο όπως και στην προθυμία τους να πολεμήσουν στους Παγκόσμιους Πολέμους και το Βιετνάμ προκειμένου έτσι όσοι επιζούσαν να βελτίωναν την κοινωνική τους θέση. Πλέον τον ρόλο αυτό οι μαύροι στις Η.Π.Α. μοιράζονται μ’ όλες τις υπόλοιπες μειονότητες και τους παθιασμένους λευκούς που αποτελούν -πλέον- τον μισθοφορικό στρατό που πολεμά κάτω από την αστερόεσσα.
• Η τεκνοθεσία από οποιουδήποτε τύπου ομοφυλόφιλο ζευγάρι υποβιβάζει το παιδί στο επίπεδο ενός κατοικιδίου. Η μόνη τους διαφορά είναι ότι στην περίπτωση του παιδιού η επιλογή της στείρωσης κρίνεται «απάνθρωπη» και δεν είναι υποχρεωτικό (ακόμα) το ηλεκτρονικό τσιπάκι.
• Δεν μπορεί επί της ουσίας το μοναδικό «επιχείρημα» του σεβασμού της σεξουαλικής ζωής μεταξύ ενηλίκων να γίνεται «πασπαρτού» μέσω του οποίου γίνεται προσπάθεια να εξομοιωθούν τα ομοφυλόφιλα με τα ετεροφυλόφιλα ζευγάρια προσπαθώντας ν’ αθροίσουν τα προσωπικά Αστικά δικαιώματα τους σ’ επίπεδο ζευγαριού. Γιατί αν συμβεί αυτό, τότε τα Αστικά Δικαιώματα θα προσδιορίζονται στην βάση των σεξουαλικών επιλογών του καθενός μας∙ κάτι το οποίο από άποψη «νομικού πολιτισμού» είναι απλώς απαράδεκτο.  
• Ούτε η λύση στο ζήτημα του ελέγχου της λειτουργίας των κάθε φύσης ιδρυμάτων που φιλοξενούν παιδιά είναι η δυνατότητα τεκνοθεσίας στα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Αν τα ιδρύματα της Εκκλησίας είναι εκτός του Κρατικού ελέγχου, προφανώς, η λύση δεν είναι η υιοθέτηση του συγκεκριμένου μέτρου. Απλώς το συγκεκριμένο μαζί με το αντίστοιχο «επιχείρημα» περί Μεσαίωνα (αν δεν περάσει το συγκεκριμένο μέτρο) είναι επι της ουσίας ψευδοεπιχειρήματα με τα οποία επιχειρείται να ξεγελαστεί η «κοινή γνώμη».
• ΔΕΝ μπορεί να χρησιμοποιείται ως ενισχυτικό επιχείρημα της νομοθέτησης του δικαιώματος τεκνοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια «η αγάπη προς τα παιδιά» και η όρεξη για κοινωνική προσφορά. Αυτό από μόνο του ΔΕΝ είναι επιχείρημα, καθώς πρώτιστο μέλημα της Κρατικής Πρόνοιας είναι (ή πρέπει να είναι) η τοποθέτηση των παιδιών που για οποιοδήποτε λόγο δεν έχουν οικογένεια σε όσο το δυνατόν πιο «κανονικές οικογένειες». Φανταστείτε ένα αγόρι το οποίο είναι στην προεφηβία και το οποίο έχει κάνει φίλους στο σχολείο. Το αγόρι αυτό ανατέθηκε «σε δύο μαμάδες». Πως θ’ αντιδράσει (νοιώσει) όταν οι φίλοι του τον αποκαλούν «τυχεράκια» και τον ρωτούν αν «τις έχει πάρει μάτι»; Φανταστείτε ένα αγόρι μέχρι 5-6 ετών το οποίο ανατίθεται «σε δύο μπαμπάδες». Πόσο αναπάντεχο θα σας φαινόταν αν «επέλεγε» με βάση τα όσα βιώνει να κάνει σχέσεις με άλλα αγόρια; Γιατί αν ισχύει για τους ετεροφυλόφιλους γονείς ότι μεγαλώνουν τα παιδιά τους «κατ’ εικόνα και ομοίωση τους» γιατί αυτό δεν ισχύει και για τους ομοφυλόφιλους γονείς;
• Το επιχείρημα της «αγάπης για τα παιδιά» είναι ακατάλληλο και για έναν ακόμη λόγο. Το ίδιο επιχείρημα επικαλέστηκαν (και προφανώς συνεχίζουν να το επικαλούνται) τα μέλη του Ολλανδικού «κόμματος Παιδοφίλων». Δεν υπάρχει κανένας αντικειμενικός τρόπος με βάση τον οποίο να θεωρούμε ειλικρινείς τους ομοφυλόφιλους και ανειλικρινείς τους Ολλανδούς παιδόφιλους. Στην περίπτωση που θεωρήσουμε ειλικρινείς τους μεν σε σχέση με τους δε η επιλογή μας γίνεται αυθαίρετα και βασίζεται στην προσωπική μας συμπάθεια/αντιπάθεια για καθένα τους.
• Έχει αναρωτηθεί κανείς από τους Βουλευτές μας αν και πόσο θα επηρεάζουν με βάση τις σεξουαλικές προτιμήσεις τους τον σεξουαλικό προσανατολισμό των παιδιών που θα φιλοξενούν τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια; Ακόμη και αν δεν επεμβαίνουν είναι λογικό το παιδί (ειδικά όταν είναι μικρό) να θεωρεί «φυσικό» και το ίδιο φυσικά να το αναπαράγει αυτό που βλέπει συνεχώς μπροστά του. Επιπλέον είναι όχι μόνο λογικό, αλλά και αναμενόμενο πολλοί γονείς να τηρούν επιφυλακτική ή/και εχθρική στάση είτε απέναντι στα παιδιά είτε απέναντι στους ομοφυλόφιλους γονείς με τις αντίστοιχες επιπτώσεις στις σχέσεις μεταξύ των παιδιών τους. Ποιός από τους Βουλευτές που θα ψηφίσουν αυτό το μέτρο είναι σε θέση να μετρήσουν και ν’ αξιολογήσουν ποσοτικά και ποιοτικά τις τέτοιου είδους επιπτώσεις;
• Η τεκνοθεσία από τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια είναι ένα «κοινωνικό πείραμα», το οποίο δυστυχώς πραγματοποιείται ταυτόχρονα σε πολλά μέρη. Έτσι ΔΕΝ υπάρχει η αναγκαία απόσταση από την πραγματοποίηση του ως την αξιολόγηση των αποτελεσμάτων του προκειμένου να κριθεί η επιτυχία ή η αποτυχία του. Για παράδειγμα, όταν η UEFA θέλει ν’ αλλάξει έναν ποδοσφαιρικό κανονισμό τον δοκιμάζει για κάποια χρόνια στην Γ’ Κατηγορία της Ελβετίας και αφού αξιολογήσει τ’ αποτελέσματα αποφασίζει αν θα τον εφαρμόσει ή όχι πανευρωπαϊκά. Προκειμένου ν’ αξιολογηθούν τ’ αποτελέσματα της τεκνοθεσίας από ομοφυλόφυλα ζευγάρια θ’ απαιτηθεί η δοκιμαστική εφαρμογή του για χρονικό διάστημα μιας γενιάς (20-25 χρόνια) και μετά αναλόγως των αποτελεσμάτων θα δούμε αν πρέπει να γενικευτεί.
• Μέσω του δικαιώματος της τεκνοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια επιχειρείται ο επαν-ορισμός της «οικογένειας» και του «γάμου» με ότι αυτό συνεπάγεται ως πρός τα σχετικά δικαιώματα. Δεδομένου ότι αυτό γίνεται μ’ έμμεσο (ύπουλο) τρόπο με το συγκεκριμένο νομοσχέδιο αποδεικνύεται ότι η παρούσα Κυβέρνηση έχει αναγάγει την εξαπάτηση του εκλογικού σώματος σε επιστήμη.

Τέλος υπάρχουν κανα-δυό σημεία που αν και δεν είναι στενά συνδεδεμένα με την τεκνοθεσία από τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια σχετίζονται όμως και μ’ αυτό όπως και μ’ άλλα ανάλογα ζητήματα, γι’ αυτό και χρήζουν σχολιασμού.

Το πρώτο είναι ένα φαινομενικά λογικό επιχείρημα το οποίο υποστηρίζει ότι «Και η Φύση κάνει λάθη.», τα οποία «λάθη της Φύσης» διορθώνει με χειρουργεία, ορμόνες και νομικές διατάξεις ο άνθρωπος.

Κατ’ αρχάς η Φύση ΔΕΝ κάνει λάθη, αλλά «δοκιμές» μέσω μεταλλάξεων άλλες από τις οποίες επικρατούν ενώ οι περισσότερες εξαφανίζονται αφήνοντας ελάχιστα ή καθόλου ίχνη. Οι «αποτυχίες» («λάθη») της Φύσης ΔΕΝ αφήνονται μέσω της «Φυσικής Επιλογής» να ζήσουν για όσο απαιτείται προκειμένου ν’ αναπαραχθούν γιατί καταλήγουν τροφή για τους φυσικούς τους εχθρούς ή επειδή είναι θνησιγενείς. Επιπλέον ο ανταγωνισμός ΔΕΝ γίνεται μεταξύ διαφορετικών ειδών, αλλά μεταξύ ατόμων του ίδιου είδους.

Η αντιλόπη ΔΕΝ ανταγωνίζεται με το θηλυκό λιοντάρι για την ζωή της. Ανταγωνίζεται με τις υπόλοιπες αντιλόπες από τις οποίες κάθε φορά η πιο αργή καταλήγει στο στομάχι της λέαινας και της οικογένειας της. Το γεγονός ότι ο άνθρωπος λόγω των Ηθικών Αξιών του διασώζει αυτούς που η «Φυσική Επιλογή» χωρίς τύψεις θα ξέκανε ΔΕΝ σημαίνει ότι πρέπει να τους δώσει την δυνατότητα ν’ αναπαραχθούν φυσικά ή κοινωνικά.

Πόσες φορές δεν έχουμε διαβάσει για οικογενειακά δράματα με πρωταγωνιστές άτομα με «ψυχολογικά προβλήματα» τα οποία οι οικογένειες τους είχαν οικόσιτους και τα οποία όταν σταμάτησαν τα φάρμακα τους σκότωσαν τους γονείς τους; Πόσες τέτοιες περιπτώσεις αφέθηκαν ή και βοηθήθηκαν να κάνουν οικογένειες και παιδιά δημιουργώντας νέα οικογενειακά δράματα; Το «ωραίο» είναι ότι οι οικογένειες τους έπραξαν ότι και όπως έπραξαν προκειμένου ν’ αποτινάξουν από πάνω τους το «κοινωνικό στίγμα» ενός εγκλεισμού σε ίδρυμα (ο οποίος σε κάποιες περιπτώσεις είναι η μόνη λύση). Σήμερα μέσω μιας διάταξης επιχειρείται το ίδιο πράγμα με τα ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Κάτι τέτοιο, όμως, γίνεται σε βάθος χρόνου με την βαθμιαία κοινωνική αλλαγή και σίγουρα όχι με νομικές διατάξεις.

Το δεύτερο είναι το ψευδοεπιχείρημα περί «διακρίσεων». Κάθε φορά που χρησιμοποιείται αυτό το επιχείρημα γίνεται προκειμένου να «νομιμοποιήσει» μια νομική/θεσμική αλλαγή, η οποία αλλιώς έχει λίγες πιθανότητες να περάσει. Για να τελειώνουμε μια και καλή με το ψεευδοεπιχείρημα αυτό θ’ απαριθμήσω κάποιες απολύτως ενδεικτικές περιπτώσεις διακρίσεων και μη διακρίσεων.

Διάκριση έχουμε όταν:

• Γυναίκες και άνδρες αμοίβονται για την ίδια θέση με διαφορετικούς μισθούς.
• Για εργαζόμενους στην ίδια θέση ο εργοδότης αποφασίζει με βάση υποκρειμενικά κριτήρια για την τύχη τους.
• Κάποιος στερείται χωρίς λόγο κάτι που ήδη προβλέπεται γι’ αυτόν από διάταξη νόμου.

Διάκριση ΔΕΝ έχουμε όταν:

• Ο εργοδότης προσλάβει μόνο ξανθιές με μακριά πόδια που φοράνε μίνι παρ’ ότι έχουν λιγότερα προσόντα από άλλες λιγότερο εντυπωσιακές υποψήφιες, καθ’ ότι αυτή του η απόφαση είναι στα πλαίσια του «διευθυντικού δικαιώματος» του να προσλάβει όποιον του αρέσει.
• ΔΕΝ προβλέπεται η δυνατότητα τεκνοθεσίας από ομοφυλόφιλα «ζευγάρια» που έχουν υπογράψει «σύμφωνο συμβίωσης» (για να θεωρούνται από τον νομοθέτη «ζευγάρι») καθώς ΔΕΝ καταπατείται κανένα «Ανθρώπινο Δικαίωμα» τους. Άλλωστε η δυνατότητα που δόθηκε στους ομοφυλόφιλους μέσω του «σύμφωνου συμβίωσης» αφορούσε περιοριστικά (γι’ αυτό και πέρασε) την επίλυση ζητημάτων μεταβίβασης του δικαιώματος σύνταξης, ιατρο-φαρμακευτικής περίθαλψης και κληρονομιάς και όχι την εξομοίωση των ζυγαριών αυτών με την παραδοσιακή οικογένεια (η οποία μόνον αυτή κατοχυρώνεται από την «Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου».

Αντί επιλόγου για το συγκεκριμένο ζήτημα αναδημοσιεύω το Άρθρο 16 από την «Οικουμενική Διακήρυξη των Δικαιωμάτων του Ανθρώπου» που ενέκρινε η Γ.Σ. του Ο.Η.Ε. στις 10/12/1948.

«Άρθρο 16 

1. Ο άνδρας και η γυναίκα, όταν φθάσουν σε ηλικία γάμου, έχουν το δικαίωμα να παντρεύονται και να δημιουργούν οικογένεια, χωρίς κανέναν περιορισμό λόγω φυλής, εθνικότητας ή θρησκείας.

2. Και οι δύο έχουν ίσα δικαιώματα ως προς το γάμο, κατά τη διάρκειά του και κατά τη λύση του. Γάμος δεν μπορεί να συναφθεί παρά μόνο με ελεύθερη και πλήρη συναίνεση των μελλόνυμφων.

3. Η οικογένεια είναι το φυσικό και βασικό κύτταρο της κοινωνίας, και έχει δικαίωμα προστασίας από την κοινωνία και το κράτος.»

Όπως προκύπτει για τις χώρες-μέλη του Ο.Η.Ε. το «Ανθρώπινο Δικαίωμα» γάμου και δημιουργίας οικογένειας έχουν μόνο άνδρες και γυναίκες σε νόμιμη ηλικία χωρίς κανενός είδουτς περιορισμό. Επιπλέον η οικογένεια δικαιούται προστασίας τόσο από την Κοινωνία όσο και από το Κράτος. Από κανένα από τα υπόλοιπα 29 Άρθρα της Διακήρυξης ΔΕΝ καλύπτει αυτό που επιχειρείται με την συγκεκριμένη διάταξη. Συνεπώς το δικαίωμα της τεκνοθεσίας από ομοφυλόφιλα ζευγάρια ΔΕΝ είναι «Ανθρώπινο Δικαίωμα».

Επιπρόσθετα όσοι θέλουν να συνεχίσουν να λένε τα δικά τους καλά θα κάνουν να διαβάζουν το τελευταίο Άρθρο της Διακήρυξης και αφού το ερμηνεύσουν να σκεφτούν εκ νέου τα επιχειρήματα τους. Αντιγράφουμε από την Διακήρυξη:

«Άρθρο 30.

Καμιά διάταξη της παρούσας Διακήρυξης δεν μπορεί να ερμηνευτεί ότι παρέχει σε ένα κράτος, σε μια ομάδα ή σε ένα άτομο οποιοδήποτε δικαίωμα να επιδίδεται σε ενέργειες ή να εκτελεί πράξεις που αποβλέπουν στην άρνηση των δικαιωμάτων και των ελευθεριών που εξαγγέλλονται σε αυτήν.»    

Εγώ όποιος το διαβάζω βλέπω ότι υπάρχει απαγόρευση της άρνησης του δικαιώματος γάμου και σχηματισμού οικογένειας ΜΟΝΟ από άνδρες και γυναίκες σε ηλικία γάμου και όχι από ομοφυλόφιλα ζευγάρια. Άρα με την στυγκεκριμένη διάταξη η Κυβέρνηση παραβιάζει πλαγίως το συγκεκριμένο Ανθρώπινο Δικαίωμα.

Μπορούμε, όμως, (και πολύ περισσότερο δικαιούμαστε) να περιμένουμε κάτι καλύτερο από μια κοινωνία που νομοθετικά νομιμοποιεί το εμπόριο ανθρώπων και μάλιστα παιδιών; Ακόμη και εδώ το κάνει με υποκριτικό τρόπο. Αναφέρομαι στον θεσμό της «παρένθετης μητέρας». Προσέξτε εν μιλάμε μγια την γνωστή από την αρχαιότητα «τροφό» (η οποία ως ρόλος απαντάται και στις αγέλες των ζώων) η οποία μεγαλώνει ένα παιδί που δεν είναι δικό της. Εδώ έχουμε μια γυναίκα η οποία μένει έγκυος προχωρώντας σε μια εμπορική συναλλαγή αφού μετα την γέννηση του παιδιού έχει δεσμευτεί νομικά να το παραχωρήσει σ’ αυτούς που της το παρήγγειλαν. Η υπαναχώρηση (το να θέλει, δηλαδή, να κρατήσει το παιδί που κυοφορούσε και να μην το παραδώσει σ’ αυτούς με τους οποίους υπέγραψε συμφωνία) της είναι αδίκημα. Δεν είναι, όμως, αδίκημα να παραγγέλνεις επί πληρωμή ένα παιδί.

Από την άλλη μια τσιγγάνα/γύφτισα/ΡΟΜΑ ή μια γυναίκα σ’ απόγνωση που πουλά χωρίς γραπτή συμφωνία ένα παιδί διαπράττει -όπως και οι πιθανοί αγοραστές διαπράττουν- αδίκημα. Ειλικρινά ποιά είναι η διαφορά ανάμεσα στις δύο αγοραπωλησίες; Γιατί η μία είναι ηθική (και άρα επιτρέπεται από τον Νόμο) και η άλλη ανήθικη (και τιμωρείται από τον Νόμο);

Στην περίπτωση που κάποιος χρειαζόταν μια ακόμη «απόδειξη» της «προόδου» από την Αναγέννηση ως σήμερα επικαλούμαι την πλέον σύγχρονη μορφή δουλοκτησίας η οποία είναι αιτιολογημένη και τεκμηριωμένη νομικά και ακούει στ’ όνομα της «κατοχής δικαιωμάτωνενός αθλητή» από ένα Φυσικό ή Νομικό (ή και τα δύο μαζί) Πρόσωπο. Αν και είναι τόσο προφανές ότι ατην περίπτωση αυτή έχουμε την μετατροπή του ανθρώπου σε «πραμάτεια» όπως έγραφε στον «Τελευταίο Σταθμό» ο Σεφέρης:

«Όμως τη σκέψη του ανθρώπου σαν κατάντησε κι αυτός πραμάτεια

δοκίμασε να την αλλάξεις, δεν μπορείς.»

ωστόσο, δεν «ιδρώνει τ’ αυτί» κανενός.

Γι’ αυτό καλά θα κάνετε την επόμενη φορά που θα σκεφτείτε να μιλήσετε για «πρόοδο» να έχετε σκεφτεί πολύ καλά αν υπερασπίζεστε την πρόοδο ή την οπισθοδρόμηση και την ισοπέδωση αντί της ισότητας.

Υ.Γ.1. Το ξεχύλωμα και η σχετικοποίηση μέσω της χρήσης «πολιτικά ορθών όρων» εννοιών των οποίων το περιεχόμενο παρέμεινε αναλοίωτο επί αιώνες και με βάση το οποίο προσδιορίζουμε την ζωή και την δραστηριότητα μας ΔΕΝ αποτελεί «κατάκτηση» ούτε πολύ περισσότερο ενισχύει την «διαφορετικότητα» και την «ποικιλομορφία». Τόσο η «διαφορετικότητα» όσο και η «ποικιλομορφία» υπάρχουν επειδή για αιώνες λειτούργησαν αποτελεσματικά γεωγραφικοί, φυλετικοί και ηθικοί-πολιτιστικοί φραγμοί οι οποίοι όταν δεν καθιστούσαν αδύνατη την επικοινωνία μεταξύ διαφορετικών πολιτισμών έδιναν ωστόσο τον απαραίτητο χρόνο να γίνει σταδιακά και βαθμιαία. Όπου αυτή η διαδικασία επικοινωνίας δεν έγινε σταδικά (ή έγινε βίαια και σε μικρό σύντομο διάστημα) είχαμε την έκρηξη πολέμων, οι οποίοι πάντα άφηναν ως κληρονομιά την καχυποψία και το μίσος που σε κάποιες περιπτώσεις επιβιώνουν ως τις μέρες μας. Αυτό να το έχουν υπ’ όψη τους όσοι μέσω νομικών διατάξεων προωθούν τον «εκσυγχρονισμό» της Κοινωνίας.

Υ.Γ.2. Ο φασιστικός τρόπος με τον οποίο η «Αυριανή» (πρώην «Αυγή») του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. προσπαθεί ν’ αποδομήσει όσους τολμούν να εκφράσουν διαφορετική γνώμη από τους «προοδευτικούς» (τρομάρα τους) δεν είναι πρωτότυπος. Έχει χρησιμοποιηθεί πολλές φορές και από πολλούς μεταξύ των οποίων και η «Αριστερά». Η συνταγή είναι απλή: Επιτίθεσαι προσωπικά χτυπώντας εκεί που θεωρείς ότι ο αντίπαλος σου έχει αδυναμία. Έτσι ο Σ.Π. τα έβαλε με τον Τσάρτα όχι για ν’ αντικρούσει όσα είπε για το ζήτημα της τεκνοθεσίας από τους ομοφυλόφιλους, αλλά για να του αρνηθεί το δικαίωμα να μιλάει. Με «σχόλιο» του αναρωτιέται αν είναι ο ίδιος με μεγαλο-οφειλέτη του Δημοσίου. Προεξοφλεί δε ότι ο Βασίλης θα κατέβει στις ερχόμενες εκλογές.

Προφανώς για το «Αριστερό φασιστοειδές» με τ’ αρχικά Σ.Π. δικαίωμα λόγου -ειδικά όταν αυτός είναι αντίθετος στην ψευτο-πρόοδο- έχουν μόνον οι φορολογικά ενήμεροι. Αναρωτιέμαι, η Ελλάδα, η Γερμανία και οι Η.Π.Α. (αλλά και όλες οι χώρες του πλανήτη) που χρωστάνε σε ιδιώτες έχουν δικαίωμα λόγου; Ή μήπως το δικαίωμα περιορίζεται στους ιδιώτες τοκογλύφους που δανείζουν τα κράτη και ζούν από τους τόκους; Πόσο «Αριστερή» είναι αυτή η θέση;

Πάντως μπορεί να είναι «Αριστερό» (ή πολιτικά «φιλελεύθερο») το μέτρο της τεκνοθεσίας ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ Κομμουνιστικό, καθώς για τους Κομμουνιστές όλα αυτά είναι παθογένειες και εκφυλιστικά φαινόμενα του Καπιταλισμού και ως εκ τούτου δεν τους αφορούν και φυσικά δεν τα συμμερίζονται ή τα υποστηρίζουν. Εκτός και αν το κόκκινο πλύθηκε μαζί με τ’ άσπρα και γίναν όλα ρόζ που τραγουδά και ο Μηλιώκας.

Υ.Γ.3. Για μια «χιουμοριστική» προσέγγιση σ’ ένα πιθανό μέλλον σας παραπέμπω στην Ελληνική ταινία «STRAIGHT STORY». Αξίζει να την δείτε για να καταλάβετε ότι όλος ο θόρυβος γίνεται και θα συνεχίσει να γίνεται όχι από ενδιαφέρον για τα παιδιά χωρίς οικογένεια που βρίσκονται στα κάθε είδους ιδρύματα, αλλά γιατί με κάθε τέτοιοο μέτρο που θα περνά οι ομοφυλόφιλοι θα νοιώθουν πιο «δυνατοί» κοινωνικά και πολιτικά όχι ως μέλη (άνδρες ή γυναίκες) μιας Κοινωνίας, αλλά ως άτομα με συγκεκριμένη σεξουαλική επιλογή μέσω της οποίας «επιβλήθηκαν» στους «σκοταδιστές και οπισθοδρομικούς» ετεροφυλόφιλους.

Γιατί παραφράζοντας τον Δήμο Μούτση και «η gay τάξη θέλει λιγάκι να διατάξει, να γίνει άρχουσα δηλαδή». Ακούστε το τραγούδι και θα δείτε ότι με μικροδιασκευές ταιριάζει σε κάθε ζήτημα της επικαιρότητας.

19 Μάη 2018
παρατηρητήριο.