Δεν έχει νόημα ν’ ασχοληθούμε με τίποτα άλλο από όσα γράφονται εκτός από τους φόβους για τις επιπτώσεις στο Ελληνικό Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο όσο η Ευρωπαϊκή βαθμολογική συγκομιδή παραμένει χαμηλή. Δυστυχώς ή ευτυχώς και αυτή η κατάσταση (δηλαδή, η χαμηλή Ευρωπαϊκή βαθμολογική συγκομιδή) είναι ένα από τα ζητήματα στα οποία μπερδεύονται τα αίτια με τ’ αποτελέσματα κάνοντας τελικά αδύνατη μια ξεκάθαρη απάντηση για το τι φταίει.
Γιατί, προφανώς, η χαμηλή βαθμολογική συγκομιδή οφείλεται στην αντίστοιχα χαμηλή δυναμικότητα/ανταγωνιστικότητα των ομάδων μας. Η οποία με τη σειρά της οφείλεται τόσο στην τύχη (κατά την κλήρωση) όσο και στην χαμηλή βαθμολογική θέση των ομάδων μας στην αντίστοιχη βαθμολογία της UEFA. Η οποία χαμηλή βαθμολογική θέση των ομάδων μας οφείλεται εκ νέου στην χαμηλή δυναμικότητα τους και ο κύκλος συνεχίζεται.
Ακόμη χειρότερα η «χαμηλή» θέση της Ελλάδας οφείλεται και στο γεγονός ότι αυτή συμμετέχει σε EUROPA & CL με 5 και όχι με 4 για παράδειγμα ομάδες. Γιατί είναι προφανές ότι και οι 5 ομάδες μας ΔΕΝ είναι της ίδιας δυναμικότητας. Επιπλέον κληρώνονται με δυνατότερες τους μειώνοντας έτσι τις πιθανότητες να έχουν μια καλύτερη βαθμολογική συγκομιδή. Ακόμη χειρότερα, η UEFA για να βγάλει μια σωστή βαθμολογία προσθέτει τους βαθμούς των ομάδων και τους διαιρεί με το σύνολο τους. αυτό που προκύπτει προστίθεται στο προηγούμενο σύνολο. Έτσι άλλο αποτέλεσμα προκύπτει όταν ο διαιρέτης (οι ομάδες μας) είναι 5 και άλλο αν είναι 4. Ο διαιρέτης είναι στην ουσία το κριτήριο της «επιτυχίας» από την «αποτυχία», αφού όσο νωρίτερα αποκλείεται μια από τις πιο «αδύναμες» εκπροσώπους μας τόσο μικρότερη είναι η συνολική βαθμολογική συγκομιδή μας.
Ενώ, όμως τα παραπάνω προκύπτουν από την Αριθμητική, το αίτιο για την χαμηλή θέση του Ελληνικού Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου βρίσκεται στον τρόπο που αυτό λειτουργεί εντός των τειχών. Βρίσκεται στο γεγονός ότι την προηγούμενη 20ετία γινόταν κάθε δυνατή προσπάθεια να εξαφανιστεί ο ανταγωνισμός για την πρώτη θέση στο Πρωτάθλημα που τις περισσότερες χρονιές οδηγούσε κατευθείαν στους ομίλους του CL και στα εγγυημένα έσοδα που αυτό σήμαινε. Την ίδια περίοδο επειδή δεν είχε «σκάσει» ακόμη η Παγκόσμια Οικονομική Κρίση και οι άλλοι διεκδικητές του Πρωταθλήματος ήταν σε θέση να ξοδέψουν αρκετά και να καταφέρνουν να κάνουν κάποιες ικανοποιητικές Ευρωπαϊκές πορείες (αναλόγως και των κληρώσεων τους). Για τον λόγο αυτό η Ελλάδα διατηρήθηκε σχετικά ψηλά για αρκετά χρόνια.
Η κατάσταση αυτή δεν θα μπορούσε να συνεχιστεί για πολύ, ειδικά όσο οι Π.Α.Ο., Α.Ε.Κ. και Π.Α.Ο.Κ. αποκλείονταν με κάθε τρόπο από τα «εγγυημένα έσοδα» των ομίλων του CL. Συνεπώς, οτιδήποτε λέγεται και γράφεται είτε από τα ερυθρόλευκα «γιουσουφάκια» είτε από τους «αντικειμενικούς επαγγελματίες δημοσιογράφους» για το μέλλον του Ελληνικού Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου στην Ευρώπη έχει -στον βαθμό που δεν αποδίδει ευθύνες για ότι έγινε στο παρελθόν- μια μεγάλη δόση φαρισαϊσμού. Επιπλέον, ακόμα και αν βοηθούσε σε κάτι (που δεν βοηθά) την στιγμή που γράφεται (ή λέγεται) είναι ήδη πολύ αργά.
Και θα συνεχίσει να είναι «πολύ αργά» όσο δεν κατανοούμε πως για να υπάρξουν 6-7 ομάδες (που θα εναλλάσσονται κάθε χρόνο στα Ευρωπαϊκά Κύπελλα) αρκετά δυνατές για να μπορούν να συμμετέχουν στους ομίλους θα πρέπει ν’ αυξηθούν τα έσοδα τους. Αυτό ΔΕΝ μπορεί να γίνει όσο οι «4 μεγάλοι» κοιτάζουν μόνο το στενό δικό τους συμφέρον. Για παράδειγμα, όσο τα τηλεοπτικά συμβόλαια πωλούνται χωριστά για κάθε ομάδα και όχι κεντρικά (και να διανέμονται σε μεγάλο βαθμό αναλόγως της τελικής θέσης των ομάδων) η συμμετοχή στην Ευρώπη με παραπάνω από 3-4 ομάδες θ’ αποτελεί πρόβλημα και όχι δυνατότητα για μεγαλύτερη βαθμολογική συγκομιδή (ακόμη και αν οι πιο αδύνατες ομάδες μας κάνουν νίκες στους πρώτους γύρους).
Έτσι κι αλλιώς τα οπωροφόρα δέντρα τα κλαδεύουν για να καρπίσουν και την επόμενη χρονιά. Οπότε, δεν είναι κακή η μείωση αρχικά των ομάδων εφ’ όσον για τις 6-7 που έτσι κι αλλιώς ξεχωρίζουν από τις υπόλοιπες της κατηγορίας αυξηθούν τα έσοδα προκειμένου να υπάρξουν οι προϋποθέσεις ενδυνάμωσης τους. Έτσι, όταν η Ελλάδα θα συμμετέχει και πάλι με 5 ομάδες αυτές θα είναι σε θέση να τα καταφέρνουν καλύτερα. Αυτό άλλωστε αποδεικνύεται από την επιτυχία της Κύπρου η οποία είναι τώρα πάνω από εμάς στην Ευρωπαϊκή βαθμολογία (και την οποία «καταδιώκουμε»).
Τελικά, το ζήτημα είναι ποιος μπορεί να εξασφαλίσει ότι για τα επόμενα χρόνια η κατάταξη των ομάδων θα είναι αντίστοιχη της δυναμικότητας τους χωρίς επεμβάσεις οποιουδήποτε τύπου. Μόνον έτσι οι ομάδες που θα εκπροσωπούν την Χώρα μας στην Ευρώπη θα είναι αυτές που είτε θα έχουν τα περισσότερα έσοδα, είτε οι ιδιοκτήτες τους θα έχουν αποφασίσει να «ρίξουν λεφτά» (επειδή θα υπάρχει η ελπίδα ότι θα τα πάρουν πίσω με μια καλή Ευρωπαϊκή πορεία). Πριν να είναι πολύ αργά η Αθλητική Ηγεσία πρέπει να θεσμοθετήσει κάθε αναγκαίο μέτρο π.χ. «επαγγελματική διαιτησία» (και να επιβάλλει την εφαρμογή του) που θα μειώνει την νόθευση του ανταγωνισμού και άρα δεν θα αποτρέπει τους ιδιοκτήτες των άλλων ομάδων να ξοδέψουν λεφτά για να παίξουν και αυτοί στο CL.
Όσο η Αθλητική Ηγεσία δεν κινείται προς αυτή την κατεύθυνση τόσο θα συνεχίζει η Ελλάδα να έχει «απογοητευτικές» Ευρωπαϊκές συγκομιδές και να ζει και να πεθαίνει για την «προνομιούχο» 15η θέση. Το χειρότερο, όμως, θα είναι ότι θα πληθύνουν τα σχόλια των επαγγελματιών δημοσιογράφων που θα θρηνούν για την «κατάντια» του Ελληνικού Επαγγελματικού Ποδοσφαίρου.
29 Ιούλη 2019
«πανταχού παρόντες».
