Από το 2010 και μέχρι το Πρωτάθλημα που ολοκληρώθηκε (οπότε και υποβιβάστηκε) ο Πανιώνιος δεν μπόρεσε να σηκώσει κεφάλι και επί της ουσίας φυτοζωούσε. Μοναδικές «φωτεινές στιγμές» ήταν οι δύο πέμπτες θέσεις σε δύο συνεχόμενα Πρωταθλήματα (2015-2016 & 2016-2017). Εξ αιτίας της οικονομικής του δυσπραγίας στον Πανιώνιο είχε επιβληθεί «απαγόρευση μεταγραφών άνω των 23 ετών» για τρείς συνεχείς σεζόν (2012-2013, 2013-2014 & 2014-2015). Επιπλέον η UEFA για οικονομικούς λόγους του αρνήθηκε τη συμμετοχή στο EUROPA της περιόδου 2016-2017.
Διαχρονικά -και ειδικά τις δύο τελευταίες δεκαετίες (2001-2020)- ο Πανιώνιος έχει πουλήσει πολλούς παίκτες «πρώτης γραμμής», οι οποίοι τη στιγμή της μεταγραφής τους ήταν είτε φτασμένοι είτε πολλά υποσχόμενοι. Αν και σε μερικές περιπτώσεις τα λεφτά των μεταγραφών ήταν σημαντικά, θα πρέπει ωστόσο να σημειωθεί πως μικρομεσαίες ομάδες όπως ο Πανιώνιος ΔΕΝ γίνεται εκ των πραγμάτων να πουλήσουν ακριβά. Ακόμα περισσότερο όταν πουλάνε κάτω από οικονομική πίεση (οπότε η αγοράστρια ομάδα εκμεταλλεύεται τη συγκυρία). Αυτό, όμως, κάθε άλλο σημαίνει πως οι οικονομικές εισροές από τις μεταγραφές ΔΕΝ ήταν σημαντικές για μια ομάδα στο μέγεθος του Πανιωνίου.
Έτσι η σημερινή ολοκληρωτική οικονομική αποτυχία της Π.Α.Ε. (πρέπει να) οφείλεται στην κακοδιαχείριση των ποσών που εισπράχθηκαν (ακριβά συμβόλαια και μεταγραφές παικτών που δεν πρόσφεραν). Ωστόσο, όσο προφανής, λογική (αλλά πάνω απ’ όλα βολική) κι αν φαίνεται η οικονομική διαχείριση ΔΕΝ είναι μόνη αυτή η αιτία. Η κακοδαιμονία των μικρομεσαίων ομάδων βρίσκεται ακριβώς στο μέγεθος τους. από τη στιγμή που δεν ανήκουν στους «πρωταγωνιστές» είναι υποχρεωμένες να συντηρούνται από τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι των μεγάλων είτε αυτά αφορούν «κεντρικές χορηγίες» είτε τηλεοπτικά συμβόλαια. Θεωρητικά η «λύση» είναι οι «σωστές» (οικονομικές) αγορές ποδοσφαιριστών και προπονητών. Από την άλλη πρέπει η ομάδα να διατηρείται όσο γίνεται περισσότερο δυνατή, ενώ κατά περιόδους «ανοίγει η όρεξη της» για μια έξοδο στην Ευρώπη, η οποία εκτός του κύρους φέρνει και παραπανίσια έσοδα. Έτσι, δεν είναι δύσκολο (κάθε άλλο μάλιστα) μια Διοίκηση να ξεστρατίσει από το στενό και κακοτράχαλο μονοπάτι της μετρημένης οικονομικά διαχείρισης.
Στο σημείο αυτό η καταστροφή από την συνέχιση της προσπάθειας (και ίσως και μιας καλύτερης προοπτικής) καθορίζεται από το εύρος (και την αγοραστική δύναμη) του κόσμου της ομάδας. Του κόσμου της ομάδας ο οποίος όχι μόνο πηγαίνει (όσο γίνεται) μαζικά και σταθερά στο γήπεδο, αλλά και χρηματοδοτεί άμεσα την ομάδα με ποικίλους τρόπους (αγορά διαρκείας, μετοχών, δωρεές). Αν «ο πελάτης έχει πάντα δίκιο» και επειδή πληρώνει μπορεί να πει και το παράπονο του, ακόμη περισσότερο λόγο μπορεί και πρέπει να έχει ο πιστός οπαδός/πελάτης της ομάδας. Ακόμη περισσότερο αν συγκαταλέγεται στους «άμεσους χρηματοδότες» που σταθερά ενισχύουν (έστω και με μικρά ποσά) την ομάδα.
Όπως έχουμε υποστηρίξει στο παρελθόν οι ομάδες που για το Κράτος έχουν μεταβληθεί σε Αθλητικές Ανώνυμες Εταιρείες πρέπει να ιδωθούν από τους φιλάθλους τους σαν μεγάλες Α.Ε. στις οποίες όσοι έχουν συμφέρον («ομάδες συμφερόντων») από την καλή λειτουργία τους εκπροσωπούνται θεσμικά και έχουν λόγο τη στιγμή της απόφασης (ή και λίγο μετά) και όχι κατόπιν εορτής (όταν και έχει ήδη ανακύψει το πρόβλημα). Αυτή η θεώρηση απαιτεί από τον «κόσμο της ομάδας» να διεκδικήσει έναν πιο ενεργό ρόλο και να σταματήσει να βλέπει παθητικά ότι κακό συμβαίνει στην ομάδα του. Όσο οι ομάδες χάνουν το κοινό τους και παίζουν για χρόνια σε άδεια γήπεδα (τα οποία γεμίζουν μόνο όταν έρχονται οι φιλοξενούμενοι των «μεγάλων ομάδων») τόσο θα πλησιάζουν στον γκρεμό στον οποίο έχει ήδη πέσει ο Πανιώνιος. Μια ματιά στα εισιτήρια ανά χρονιά (βλέπε εδώ) για τις ομάδες που είτε υποβιβάστηκαν είτε κινδύνεψαν θα σας πείσει. Αλλά για να γίνει αυτό (ν’ αναλάβει ο «κόσμος της ομάδας» ενεργότερο ρόλο) πρέπει να συμβούν δύο τινά:
- Αφ’ ενός ο «κόσμος της ομάδας» να την δει ως μια έκφανση της καθημερινότητας του μιας και κάθε ομάδα αποτελεί ένα ενεργό κύτταρο της τοπικής κυρίως κοινωνίας.
- Αφ’ ετέρου να εγκαταλείψει την «εύκολη λύση» της εκ των υστέρων καταγγελίας και υπενθύμισης του «ρόλου του θεματοφύλακα των ιδανικών της ομάδας» που ειδικά οι οργανωμένοι επιφυλάσσουν στον εαυτό τους και έτσι έχουν «ήσυχη τη συνείδηση» τους.
Όσο τα πράγματα παραμένουν ως έχουν και πρώτοι απ’ όλους οι «οργανωμένοι» ΔΕΝ αλλάζουν τακτική τόσο περισσότερες ιστορικές ομάδες θα έχουν την ίδια μοίρα και ακόμη χειρότερα τόσο πιο δύσκολα αυτές θα επιστρέφουν από τα «τάρταρα» στον «αφρό». Γιατί, όταν οι πελάτες είναι λίγοι η «Ιστορία» όχι μόνο ΔΕΝ μετρά αλλά καταντά και «βαρίδι». Είναι τότε που προσπαθώντας ν’ αποφύγουν οι Διοικήσεις αυτό που αχνοφαίνεται στον ορίζοντα πρώτα ξεπουλούν τα «ιδανικά» των ομάδων τους καθιστώντας τες για κάμποσο παραρτήματα των «μεγάλων» και στη συνέχεια παρακαλάνε αριστερά και δεξιά μπας και επιβιώσουν μια μέρα ακόμα. Ότι, όμως, και να κάνουν σπάνια αποφεύγουν την καταστροφή πολύ απλά γιατί «Δει δη χρημάτων και άνευ τούτων ουδέν έστι γενέσθαι των δεόντων.».
Έτσι, για να μην ακολουθήσουν τον «κατήφορο» του «Ιστορικού» και άλλες ομάδες με «βαριά φανέλα» πρέπει να προσέχουν την σχέση τους με τους πελάτες/οπαδούς τους. Όσο αυτοί σταθερά μειώνονται τόσο η ομάδα πλησιάζει στην άκρη του γκρεμού.
03 Οκτώβρη 2020
«πανταχού παρών 1».
