Έχει μεγάλη σημασία όταν παραγγέλνεις κάτι να μπορείς γλωσσικά να είσαι ακριβής έτσι ώστε να πάρεις τελικά αυτό που ζητάς και χρειάζεσαι. Ακόμη περισσότερο όταν ψάχνεις έναν άνθρωπο η τύχη του οποίου αγνοείται. Για να τον βρεις χρειάζονται μια όσο γίνεται ακριβέστερη περιγραφή του και τ’ ονοματεπώνυμο του. Από το σημείο αυτό ενδέχεται τα πράγματα να εμπλέκονται. Γιατί, άλλο όνομα και επώνυμο μπορεί να γράφει η ταυτότητα και άλλο να χρησιμοποιεί ο εξαφανισμένος. Εκεί που τα πράγματα καθίστανται κωμικοτραγικά είναι όταν ψάχνουμε έναν άντρα που όμως ντύνεται γυναικεία και αυτό-προσδιορίζεται ως γυναίκα.
Ο ντόρος που έγινε για τον/την Δημήτρη απέκτησε μεγαλύτερη σημασία από την ίδια του την εξαφάνιση. Η Λ.Ο.Α.Τ.Κ.Ι. κοινότητα και οι «απόστολοι» της στα Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης σπεκούλαραν αισχρά πάνω στο άψυχο πλέον κατά τα φαινόμενα κορμί του/της Δημήτρη για να κάνουν τον αγώνα τους για τα υποτιθέμενα «δικαιώματα» τους. Είναι (ή θα έπρεπε να είναι) βαθιά ενοχλητικό και κυρίως αντιδημοκρατικό να ζούμε σ’ έναν κόσμο στον οποίο τα πολιτικά δικαιώματα απονέμονται κατά κατηγορίες πολιτών και όχι αυτόματα σε καθένα μας με την γέννηση (και την αρχική δήλωση μας στο ληξιαρχείο) είτε ως άνδρα είτε ως γυναίκα. Όλα τα υπόλοιπα από κει και πέρα (πως αυτό-προσδιοριζόμαστε και πως ζούμε) ΔΕΝ θα έπρεπε να ενδιαφέρουν το Κράτος. Έτσι, όταν αναζητούμε έναν γεννημένο άντρα που νοιώθει γυναίκα αναζητάμε τον Δημήτρη ο οποίος είναι γνωστός (ακούει στο όνομα) η Δημήτρης. Τελεία και παύλα.
Ωστόσο το σημαντικότερο στη συγκεκριμένη υπόθεση δεν είναι το γένος με το οποίο δηλώθηκε και αυτό στο οποίο νοιώθει άνετα, αλλά ότι βρισκόταν έγκλειστος σε ψυχιατρική κλινική. Το ποιος και κυρίως το πως μπορεί να βρεθούμε χωρίς τη θέληση μας πίσω από τα κάγκελα και στην υποτιθέμενη «προστασία» ενός τέτοιου ιδρύματος θα έπρεπε να είναι το ζήτημα. Ποιος και με ποια κριτήρια παίρνει τέτοιου είδους αποφάσεις;
Τα κριτήρια με τα οποία απονέμεται ένα εργασιακό δικαίωμα είναι το κοινό στοιχείο του/της Δημήτρη και της «ψυχολόγου» της Καρολάιν. Απ’ όσα παραδέχεται και η ίδια (βλέπε εδώ) η συγκεκριμένη δεν είναι ψυχολόγος αφού δεν διαθέτει αντίστοιχο πτυχίο. Διαθέτει, ωστόσο μια σειρά από τίτλους σπουδών οι οποίοι στο εξωτερικό έχουν κάποιο κύρος. Επιπλέον, οι τίτλοι αυτοί της δίνουν την δυνατότητα να παρέχει «συμβουλευτικές υπηρεσίες» όπως αυτές που όλοι μας προσφέρουμε καθημερινά χωρίς να έχουμε αποφοιτήσει από το Φ.Π.Ψ. του Πανεπιστημίου Αθηνών.
Η εν λόγω κυρία μπορεί ν’ ατύχησε ως μέλος μασονικής στοάς, ωστόσο δεν είχε κανένα πρόβλημα να κάνει έναρξη επαγγέλματος στην Εφορία και έτσι η «συμβουλευτική» της δραστηριότητα να είναι απόλυτα νόμιμη. Στο σημείο πιστεύω πως είναι προφανές ότι υπάρχει σοβαρό ζήτημα όχι μόνο ποιος είναι τι (όπως στην περίπτωση του/της Δημήτρη) αλλά επιπλέον και στο ποιος δικαιούται να ισχυρίζεται ότι είναι κάτι. Μπορεί η ατυχήσασα μασόνος να ισχυρίζεται ότι είναι «σύμβουλος» και να παρέχει τις υπηρεσίες της με βάση τους τίτλους σπουδών ιδρυμάτων της αλλοδαπής που διαθέτει; Υπάρχει «γκρίζα ζώνη» (και πόσο μεγάλη είναι στο ζήτημα του τρόπου αδειοδότησης των ιατρικών και παρα-ιατρικών επαγγελμάτων; Είναι στην πράξη πρώτο και τελευταίο τείχος αμύνης η Εφορία στην οποία πρέπει να δηλωθεί (με τον αντίστοιχο «Κωδικό Δραστηριότητας» (Κ.Α.Δ.) και να γίνει η έναρξη επαγγέλματος;
Η τελευταία παράμετρος της συγκεκριμένης υπόθεσης (η οποία πλέον έχει τραβήξει την προσοχή από το αποτρόπαιο έγκλημα) έχει να κάνει με την μόνιμη «ανθρωποφαγία» των Μ.Μ.Ε. Το γεγονός ότι δεν έχει πτυχίο του Φ.Π.Ψ. (ή άλλης αντίστοιχης Σχολής) είναι γι’ αυτά η μόνη «απόδειξη» που χρειάζονται για να την καταδικάσουν. Είναι, λέει, μαία. Δηλαδή, μια γυναίκα πιστοποιημένη και εκπαιδευμένη να φέρνει στον κόσμο παιδιά και όχι τα συναισθήματα (εκμαιεύει) μας. Στην καλύτερη γι’ αυτήν περίπτωση κάνει ότι κάνουμε καθημερινά όταν συμβουλεύουμε φίλους και γνωστούς για τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν χωρίς να έχουμε την αντίστοιχη «άδεια επαγγέλματος». Από μια άποψη ο Σωκράτης είναι τυχερός που δεν ζει στην εποχή μας αφού ούτε πτυχίο της Φιλοσοφικής Σχολής είχε ούτε άδεια «ασκήσεως επαγγέλματος» ψυχολόγου για να κάνει όσα έκανε στην εποχή του. Τώρα που το σκέφτομαι ούτε εκπαίδευση μαίας είχε, ωστόσο γνώριζε να «εκμαιεύει» τις απαντήσεις που ζητούσε.
Η τελευταία περίπτωση αποδεικνύει πόσο «χαμένοι στη μετάφραση» είμαστε πέρασε σχετικά απαρατήρητη. Αφορά ένα άρθρο στα «ΝΕΑ» το οποίο γράφτηκε και δημοσιεύτηκε με αφορμή ην 50η επέτειο από τον Τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Γουέμπλεϊ (βλέπε εδώ). Προφανώς, λόγω της ιδιοκτησίας της συγκεκριμένης εφημερίδας δεν υπάρχει λόγος ν’ αναφέρουμε πως το εν λόγω άρθρο «αποδομούσε» το «έπος του Γουέμπλεϊ». Αυτό που μ’ ενδιαφέρει εδώ (και γι’ αυτό το σχολιάζω) είναι ο ισχυρισμός ότι πρέπει να γιορτάζουμε τις νίκες μας.
Προφανώς ο αρθρογράφος εννοεί ότι αφού ο Π.Α.Ο. ΔΕΝ νίκησε τον Άγιαξ στον Τελικό για να πάρει το τρόπαιο ΔΕΝ πρέπει να γιορτάζει τη συμμετοχή του σ’ αυτόν. Ειλικρινά, δεν νομίζω να έχω διαβάσει πιο ανούσιο και ηλίθιο ισχυρισμό τελευταία. Ανούσιο, γιατί επί της ουσίας ΔΕΝ αλλάζει κάτι για τον Π.Α.Ο., τον Γαύρο και την ιστορία τους αν οι «πράσινοι» γιορτάζουν είτε την ήττα τους στον Τελικό είτε την νίκη-πρόκριση τους στον Ημιτελικό. Πρακτικά είναι το ΙΔΙΟ πράγμα. Για τον ίδιο λόγο είναι και ηλίθια. Ωστόσο, υπάρχει ένας ακόμη λόγος. Αυτός είναι πως η ομάδα την οποία (προφανώς) υποστηρίζει ο αρθρογράφος σε σχέση με τον αντίπαλο της ΔΕΝ έχει συμμετάσχει σε Τελικό Κυπέλλου Πρωταθλητριών και φυσικά δεν έχει κατακτήσει το τρόπαιο για να οικτίρει τους «πράσινους». Η πιο μεγάλη στιγμή για τους ερυθρόλευκους ήταν ο «άτυχος» αποκλεισμός από την Γιουβέντους στο Ο.Α.Κ.Α., οπότε το μάθημα στους υπόλοιπους περισσεύει.
Ο συγκεκριμένος τρόπος «αποδόμησης» της Ιστορίας είναι αυτός που από καιρό έχουν επιλέξει ορισμένοι για να μεγεθύνουν υπερβολικά τη συμβολή της Σοβιετικής Ένωσης στον Β’ Π.Π. Εκείνοι αναρωτιούνται γιατί να γιορτάζει η Ελλάδα το «ΟΧΙ» αντί της ημερομηνίας συνθηκολόγησης της Γερμανίας. Το γεγονός ότι τον Μάη του 1945 για τη Χώρα μας ο Β’ Π.Π. και ο Α’ Γύρος του Εμφυλίου (στον οποίο μας έριξαν καθένας για τους λόγους τους Άγγλοι και Σοβιετικοί) είχαν ήδη τελειώσει δεν τους απασχολεί. Τουλάχιστον εκείνοι θέλουν να πιστώσουν στους Σοβιετικούς μεγαλύτερο κομμάτι αναγνώρισης (γι’ αυτό και επικαλούνται τα θύματα που είχαν), ενώ οι Γαύροι επιχειρούν μόνο να μειώσουν τη σημασία όσων έχουν καταφέρει οι αντίπαλοι τους.
Καλώς ή κακώς οι παραπάνω περιπτώσεις (όπως και πάμπολες άλλες) πιστεύω ότι αποδεικνύουν περίτρανα πως ακόμα και αν όλοι μας μιλάμε Ελληνικά, δεν μιλάμε ωστόσο την ίδια γλώσσα.
12 Ιούνη 2021
«πουθενάς 1».
