Αυτό φαίνεται από περιπτώσεις στις οποίες μια εταιρεία ενεργεί με προφανή στόχο να παρακάμψει μια ρύθμιση που την «ενοχλεί» επικαλούμενη ταυτόχρονα πως ότι κάνει το κάνει με σεβασμό στους λογιστικούς κανόνες και τις εταιρικές πρακτικές. Προφανώς και μια τέτοιου είδους απάντηση αποτελεί υπεκφυγή μιας και μπορεί τηρώντας τις σωστές διαδικασίες να κάνεις κάτι ανήθικο ή/και παράνομο. Στο κάτω-κάτω μια πράξη κρίνεται όχι από το τυπικό που ακολουθήθηκε, αλλά από τον επιδιωκόμενο σκοπό▪ δηλαδή το «πνεύμα» της. Η πρακτική της Γιουβέντους να στήνει αγοραπωλησίες ποδοσφαιριστών με μικρότερες ομάδες μόνο και μόνο για να μαγειρέψει τον ισολογισμό της παρακάμπτοντας τις παραμέτρους του FFP (και όχι μόνο) είναι η επιτομή του πως να «κλέψεις το σύστημα» (βλέπε εδώ). Ωστόσο, η σύνταξη των Ισολογισμών στα Διεθνή Λογιστικά Πρότυπα και οι ανακοινώσεις που τους συνοδεύουν ήταν αρκετές για ν’ αποκαλυφθεί η προσπάθεια εξαπάτησης ακόμη και από έναν «άσχετο».
Άρα, θ’ αναρωτηθεί κάποιος, γιατί το έκανε η Γιουβέντους αν ήταν τόσο εύκολο να πιαστεί; Η απάντηση είναι «Γιατί μπορούσε.» και επιπλέον γιατί υπολόγιζε στ’ όνομα της για να την «βγάλει καθαρή». Φτάσαμε έτσι στην αποκάλυψη όλης της μεθόδευσης μέσω της αναφοράς μιας ιδιωτικής εταιρείας η οποία ασχολείται στην Ιταλία με οικονομικά σκάνδαλα (βλέπε εδώ) και την συνακόλουθη διερεύνηση της υπόθεσης με ότι κινδύνους αυτή η διαδικασία συνεπάγεται για την Ιταλική ομάδα. Η απάντηση της οποίας ήταν «Άλλα λόγια ν’ αγαπιόμαστε.» και δεν είχε καμία σχέση με την ουσία του ζητήματος (βλέπε εδώ).
Σε κάθε περίπτωση το ζήτημα δεν είναι αν οι «μεγάλοι» προσπαθούν να «κλέψουν το σύστημα». Το ζήτημα είναι το «γιατί». Προφανώς, οι εταιρείες καταρρέουν εξαιτίας της έλλειψης ρευστού και όχι σώνει και καλά εξαιτίας των Χρεών. Ωστόσο, η συσσώρευση των τελευταίων συνιστά μια προβληματική κατάσταση που από τη μια παραπέμπει σε συνεχείς Ζημιογόνες Χρήσεις και από την άλλη σε μια απέλπιδα (η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία) προσπάθεια η αποπληρωμή τους να μετατεθεί χρονικά στο μέλλον όταν και η Διοίκηση-Ιδιοκτησία ελπίζει πως τα πράγματα θα έχουν καλυτερεύσει γι’ αυτή. Όλες οι «μεγάλες» ομάδες βρίσκονται κάποια στιγμή στην ανάγκη να κάνουν τα ίδια ή ανάλογα με τα τερτίπια της Γιουβέντους. Έτσι κι αλλιώς οι λύσεις που έχουν είναι δεδομένες. Αν δεν επιλέξουν να «μαγειρέψουν» τον Ισολογισμό (πρακτική που είναι αναποτελεσματική αν δεν υπάρχουν μετρητά στο Ταμείο) τότε αναγκάζονται να επιβάλλουν «μνημόνιο» όπως η Μπαρτσελόνα.
Επί της ουσίας το ζητούμενο είναι αν το FFP θα συνεχίσει να υφίσταται (με ότι αυτό σημαίνει για τη λειτουργία των ομάδων) ή θα καταργηθεί. Το μόνο σίγουρο είναι πως είναι απολύτως απαραίτητη η ύπαρξη κάποιου «οικονομικού χαλιναριού» στους «μεγάλους». Αυτό μπορεί να είναι είτε μια σειρά ρυθμίσεων όπως το FFP, είτε μια βαριά τιμωρία όπως αυτή με την οποία απειλείται η ομάδα της οικογένειας Ανιέλι. Πάντως μιας και η κουβέντα έφτασε στις ποινές έχει ιδιαίτερη αξία να θυμόμαστε τον Ιταλό Διαφωτιστή Τσεζάρε Μπεκαρία ο οποίος στο δοκίμιο του «Περί Εγκλημάτων και Ποινών» διατύπωνε τη θέση πως είναι αποτελεσματικότερη μια μικρή αλλά σίγουρη στην επιβολή της ποινή παρά μια μεγάλη αλλά απίθανο να επιβληθεί.
02 Δεκέμβρη 2021
«πουθενάδες».
