Είναι τότε που για να μην υπάρχουν εκπλήξεις οι επιλογές που προσφέρονται είναι στο βάθος οι ίδιες: κατατείνουν στο ίδιο αποτέλεσμα. Αυτό θα πρέπει να έχει γίνει πλέον ολοφάνερο μετά τις δύο θητείες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Σε κάθε περίπτωση υπάρχουν συγκυρίες τις οποίες η Κυβέρνηση δεν μπορεί να διαχειριστεί με τον συνήθη τρόπο και καθώς δεν έχει άλλη επιλογή αφήνει τον κόσμο να ξεκαβλώσει. Ο πιο εύκολος τρόπος είναι να τον αφήσει (όσο γίνεται πιο ελεγχόμενα) να τα σπάσει μπας και εκτονωθεί. Αυτό είναι το πρώτο βήμα της εξέγερσης.
Η οποία εξέγερση μπορεί αρχικά να είναι αυθόρμητη, αλλά πρέπει σύντομα να «καπελωθεί» (να βρει νταβατζή). Ο νταβατζής αυτός έχει την υποχρέωση να δώσει στην εξέγερση το πολιτικό της περιεχόμενο. Προφανώς, πρέπει να έχει μια ιδέα για τις διαθέσεις και τις επιθυμίες της «Κοινωνίας». Ή τουλάχιστον να νομίζει ότι έχει. Τις περισσότερες φορές δεν έχει ιδέα παρά μόνο προβάλλει στην «Κοινωνία» τις δικές του απόψεις με κείμενα όπως αυτό.
Θα ήταν ευχής έργον να έψαχνε η «Κοινωνία» προοπτική και σχέδιο και όχι αφήγημα. Ωστόσο, τότε θα έπρεπε η «Κοινωνία» να ξοδεύει παραπάνω χρόνο για ν’ ασχολείται με την πολιτική και να μη καθοδηγείται από το θυμικό και τα «μέσα κοινωνικής δικτύωσης». Θα έπρεπε οι «καθοδηγητές» του να σκοπεύουν στην ορθή κρίση του και όχι στο συναίσθημα (το οποίο και εκμεταλλεύονται για τους δικούς του σκοπούς).
Όταν γράφονται τέτοια κείμενα υπάρχουν δύο ενδεχόμενα:
- Το πρώτο είναι ότι δεν υπάρχει ένα τέτοιο σχέδιο και μια προοπτική που να ικανοποιεί τα «θέλω της Κοινωνίας», η οποία δικαιολογημένα εξεγείρεται.
- Το δεύτερο είναι ο γράφων να επιθυμεί να προπαγανδίσει ένα τέτοιο «σχέδιο».
Και στις δύο περιπτώσεις απαιτείται ένα υψηλό επίπεδο πολιτικοποίησης βάση του οποίου είναι η γνώση της ιστορίας και η κριτική σκέψη. Δεδομένου ότι στο σχολείο μαθαίνουμε τα πάρα πολύ βασικά σχετικά με την Ιστορία της Φυλής μας στο μόνο που μπορεί να υπολογίζει κάποιος είναι τα ευκολοχώνευτα συνθήματα που στοχεύουν στην εκμετάλλευση της οργής.
Η σημερινή «Κοινωνία» ΔΕΝ έχει το δικαίωμα στην εξέγερση γιατί πολύ απλά ΔΕΝ κάτι ν’ αντικαταστήσει αυτό που θα γκρεμίσει. Απλά κάποια παράκεντρα εξουσίας την χρειάζονται για τη χαμαλοδουλειά (δηλαδή, το γκρέμισμα). Και δεν το έχει από πολιτική και ηθική άποψη γιατί δεν είναι με κανένα τρόπο ουσιωδώς διαφορετική από αυτό που θέλει να καταστρέψει. Όποιος νομίζει πως αν φύγουν από τη μέση οι σημερινοί πολιτικοί πως θ’ αλλάξουν τα πράγματα απατάται οικτρά. Το ζήτημα δεν είναι η πολιτική ηγεσία. Το ζήτημα είναι όλοι εμείς που στελεχώνουμε την «Κρατική Μηχανή». Στο κάτω-κάτω το ρουσφέτι (όπως και το τανγκό) χρειάζονται δύο.
Οπότε, το μόνο που απομένει μετά την καταστροφή δημόσιας και ιδιωτικής περιουσίας είναι η «ψήφος διαμαρτυρίας». Ειλικρινά δυσκολεύομαι να καταλάβω τι σημαίνουν στην πράξη οι δύο αυτές λέξεις. Στο φτωχό μου το μυαλό η ψήφος πρέπει να είναι θετική και όχι αρνητική. Επιπλέον, όταν υπάρχουν πάνω από δύο υποψήφιοι σε τι μεταφράζεται μια «ψήφος διαμαρτυρίας»;
Μήπως στην πτώση των «συστημικών κομμάτων»; Και τι γίνεται αν η αντιπολίτευση έχει έστω και μια μικρή άνοδο; Τέλος, για να κάνουμε λόγο για «ψήφο διαμαρτυρίας» πρέπει ο ψηφοφόρος να έχει μετακινηθεί από το κυβερνών κόμμα (τη Ν.Δ. στην περίπτωση μας) σε άλλο για συγκεκριμένο λόγο. Δεδομένου, όμως, ότι μπορεί να υπάρχουν πάνω από ένα ζητήματα για τα οποία ο ψηφοφόρος της Ν.Δ. το 2019 να θέλει να την «τιμωρήσει» η διαπίστωση της «ψήφου διαμαρτυρίας» είναι πρακτικά δύσκολο αν όχι αδύνατο να διακριβωθεί. Αυτό, όμως, κάθε άλλο παρά τερματίζει τη σχετική συζήτηση.
Τα αποτελέσματα μιας εκλογικής αναμέτρησης δεν μας δίνει καμία ποιοτική πληροφορία για την επιλογή των ψηφοφόρων. Το κίνητρο πίσω από την επιλογή τους προσπαθούμε να το διακριβώσουμε μέσω δημοσκοπήσεων, αλλά και πάλι δεν είμαστε σε θέση να γνωρίζουμε για το σύνολο της «Κοινωνίας». Είναι αυτή ακριβώς η ποιοτική πληροφόρηση που θα έδινε απάντηση σ’ όλα τα ερωτήματα που τέθηκαν παραπάνω. Καθώς, μια τέτοια πληροφόρηση για τις επιλογές όλων μας είναι αδύνατη το μόνο που μας απομένει είναι η σπέκουλα.
01 Απρίλη 2023
«πουθενάς 1».
