Ο Θάνου Νικολογιάννης «πονά» για την απώλεια του Πρωταθλήματος και μοιράζεται τους λόγους γι’ αυτή (βλέπε εδώ). Το κείμενο του είναι μια σειρά από δικαιολογίες για το πως «έστησαν» την ομάδα του. Έχει μέσα και λίγη από την κλάψα για ομάδες που απέναντι στο Π.Α.Ο. έπαιζαν σαν να μην υπήρχε αύριο και απέναντι στην Α.Ε.Κ. σαν να έδιναν φιλικό. Είναι το είδος του κειμένου που ο αντίπαλος σου θέλει να διαβάζει γιατί αποδεικνύει πως δεν θέλουν να καταπιαστούν με τους πραγματικούς λόγους της αποτυχίας.
Το γεγονός ότι Α.Ε.Κ. & Π.Α.Ο. ήθελαν τον φετινό Τίτλο πάρα πολύ για τους δικούς του λόγους ο καθένας είναι προφανέστατο. Για τον Π.Α.Ο. ο Τίτλος θα σήμαινε την ολική επαναφορά μιας ομάδας που κακόπαθε αγωνιστικά τόσο από τις επιλογές προπονητών του Ιδιοκτήτη του όσο και από το βάρος των Χρεών και το «μνημόνιο» που απαιτήθηκε για την αποπληρωμή τους.
Από την άλλη η Α.Ε.Κ. έχοντας καθαρίσει από το βάρος των Χρεών της μέσω ενός ντροπιαστικού υποβιβασμού και αφού πέρασε πολύ δύσκολα αγωνιστικά (με αποκορύφωμα την περσυνή σεζόν) εξαιτίας των λαθών του δικού της Ιδιοκτήτη, βρέθηκε φέτος μ’ ένα μικρό πλεονέκτημα έναντι των «πρασίνων». Ένα πλεονέκτημα το οποίο οι «πράσινοι» απέτυχαν ν’ αναγνωρίσουν εγκαίρως.
Η διαφορά -που τελικά απέδωσε δικαιοσύνη- μεταξύ των δύο ομάδων ήταν ο αριθμός των διαθέσιμων παικτών. Ο Παναθηναϊκός προσπάθησε με την σε πολύ μεγάλο βαθμό ίδια με πέρυσι ομάδα να βγάλει και το φετινό Πρωτάθλημα. Ξεκίνησε την κούρσα του Πρωταθλήματος με 14-15 παίκτες το πολύ. Στην ιστοσελίδα της SUPER LEAGUE ο Π.Α.Ο. είχε δηλωμένους 42 παίκτες από τους οποίους 16 ΔΕΝ έπαιξαν ούτε λεπτό (βλέπε εδώ). Από την πλευρά της η Α.Ε.Κ. είχε δηλώσει 36 παίκτες από τους οποίους 8 ΔΕΝ έπαιξαν ούτε λεπτό (βλέπε εδώ).
Αυτοί οι 26 που έπαιξαν για τον Π.Α.Ο. πέτυχαν 47 γκολ σε 36 αγώνες (1,31) και δέχτηκαν 16 (0,44), ενώ οι 28 της Α.Ε.Κ. πέτυχαν 69 (1,92) και δέχτηκαν 17 (0,47). Η διαφορά των δύο ομάδων στην ποιότητα του ποδοσφαίρου ήταν προφανής και δεν ήταν υπέρ των «πρασίνων». Ακόμη και αν δεχτούμε ΟΛΑ τα παράπονα των «πρασίνων» δεν γίνεται να μην παρατηρήσουμε πως ούτε στα βιντεοπαιχνίδια μια ομάδα με τόσο φρικτή επιθετική επίδοση ΔΕΝ παίρνει το Πρωτάθλημα.
Οι «πράσινοι» με ευθύνη είτε της Ιδιοκτησίας, είτε του προπονητή τους (ας τα βρουν μεταξύ τους) δεν διέθεταν το σύνολο των παικτών που θα έφερνε νίκες χωρίς άγχος. Ο Γιοβάνοβιτς ΔΕΝ μπόρεσε να φτιάξει την ομάδα που θα έπαιρνε στο γήπεδο της τη νίκη που χρειαζόταν (π.χ. με Α.Ε.Κ. & «Γαύρο του Βορρά» στα πλέι-οφ) για να «καθαρίσει» το Πρωτάθλημα.
Από κει και πέρα οι αιτιάσεις των «πράσινων» Μ.Μ.Ε. για το παρασκήνιο της αναβολής και τον τρόπο που έλαβε ο Μαρινάκης την απόφαση, αλλά κυρίως η επίκληση της υγείας των παικτών μπορούν να βρουν εύλογο αντίλογο από ρεπόρτερ που ακόμη κάνουν ρεπορτάζ για την ομάδα τους και δεν τα γράφουν όπως τους τα λένε (βλέπε εδώ).
Ότι όμως και να πουν, ότι και να γράψουν εκατέρωθεν οι δίχρωμοι ρεπόρτερ (κανονικοί και «Χατζηαβάτηδες») ΔΕΝ γίνεται να μην αναγνωρίσουν (ειδικά οι «πράσινοι») τις τεράστιες και αποκλειστικές ευθύνες του Γιάννη Αλαφούζου. Γι’ αυτές γράφουν οι Αλέξης Σπυρόπουλος (βλέπε εδώ) και ο «πράσινος» Νίκος Τζουάννης (βλέπε εδώ). Ωστόσο, δεν χρειάζεται καμία «αυθεντία» να μας πει ότι η απόφαση για το αν μια ομάδα θα κινηθεί εναντίον μιας απόφασης, αν θα κατεβεί να παίξει σ’ έναν κρίσιμο αγώνα με άνισους όρους είναι ΑΠΟΚΛΕΙΣΤΙΚΑ της Ιδιοκτησίας η οποία και ευθύνεται έναντι του κόσμου της ομάδας να προστατεύει τα συμφέροντα της. Όλα τα υπόλοιπα λέγονται και γράφονται για τον «πόνο» του οπαδού.
Ο Γιώργος Παπαδάκης είναι παλιά «καραβάνα» στον χώρο της δημοσιογραφίας. Τόσο παλιά που θα περίμενες να είναι σε θέση να κάνει κάτι παραπάνω από το να μοιράζεται τον «πόνο» του. Ο δικός του «πόνος» αφορά την «τηλεμαχία» των πολιτικών αρχηγών. Την επομένη της «τηλεμαχίας» μας ενημέρωσε πως μετάνιωσε που συμμετείχε (βλέπε εδώ). Εδώ, είναι που αρχίζουμε ν’ αναρωτιόμαστε για το μυαλό που κουβαλά στα 72 του.
Δηλαδή, περίμενε τίποτα διαφορετικό από τα προηγούμενες «τηλεμαχίες»; Και αν ο ίδιος ήταν τόσο αφελής δεν ψυλλιάστηκε τίποτα από την άρνηση του Νίκου Χατζηνικολάου να εκπροσωπήσει εκείνος το κανάλι τους; Ειλικρινά, ΔΕΝ μπορώ να καταλάβω τους δημοσιογράφους. Πριν την «τηλεμαχία» συμφωνούν όλοι τους ότι με τους όρους που αυτή γίνεται ΔΕΝ έχει νόημα. Ωστόσο, δεν χάνουν την ευκαιρία να συμμετάσχουν. Αφού, χωρίς αυτούς ΔΕΝ γίνεται γιατί (τουλάχιστον οι πρωτοκλασάτοι) δεν συμφωνούν να μη συμμετάσχουν; Στο κάτω-κάτω της γραφής τους χρειάζονται οι πολιτικοί αρχηγοί για να δώσουν κάποια αίγλη σ’ αυτό τον υποτιθέμενο «διάλογο».
Η μη συμμετοχή των δημοσιογράφων στις «τηλεμαχίες» με τους όρους που αυτές γίνονται μέχρι τώρα είτε θα βελτίωνε τα πράγματα, είτε θα σταμάταγε μια κακόγουστη κοροϊδία. Επιπλέον, θα έδινε στους πολιτικούς αρχηγούς να καταλάβουν ότι εκείνοι έχουν την δύναμη. Όμως, η μη συμμετοχή των δημοσιογράφων στις «τηλεμαχίες» δεν επηρεάζει το μέλλον τους όπως το επηρεάζει η μη συμμετοχή των πολιτών στην εκλογική διαδικασία. Γιατί στην δεύτερη περίπτωση ο πολίτης που δεν πάει να ψηφίσει (ή που επιλέγει το λευκό ή/και το άκυρο) αφήνει όλους τους υπόλοιπους ν’ αποφασίσουν για το δικό του μέλλον.
Κοινό χαρακτηριστικό των εξομολογήσεων των Θάνου Νικολογιάννη και Γιώργου Παπαδάκη είναι πως αυτές παρακάμπτουν (βολικά και για τους δύο) την ουσία. Είναι περισσότερο εξομολογήσεις σε φίλους και σε φιλικό ακροατήριο που ήδη συμφωνεί με τις απόψεις τους και δεν πρόκειται να τους κάνει ερωτήσεις. Άλλωστε, οι περισσότεροι από τους ακροατές τους ΔΕΝ νοιάζονται και αυτοί για την ουσία.
19 Μάη 2023
«πουθενάδες».
