Στους δρόμους της Δράμας, που πέρναγαν οι δύο κορυφαίοι ποδοσφαιριστές της εποχής 1950-1960 γίνονταν πανηγύρι.
Γέροι και νέοι διαβάτες σταματούσαν και τους χαιρετούσαν, τους φιλούσαν, αντάλλασσαν λίγες κουβέντες μαζί τους, τους αγκάλιαζαν και τέλος ζητούσαν φωτογραφία μαζί τους.
Από τα καφενεία έβγαιναν άνθρωποι να τους σφίξουν το χέρι, παρατώντας την πρέφα και το τάβλι που έπαιζαν. Οι Νεστορίδης και Λουκανίδης συγκινημένοι και πρόσχαροί ανταποκρίνονταν στην αγάπη του κόσμου.
Μέσα στο γήπεδο συναντήθηκαν με τον συντοπίτη τους και κορυφαίο φορ του ΠΑΟΚ, Κουΐρουκιδη και αγκαλιάστηκαν και τα έλεγαν σαν μικρά παιδιά.
Φόρεσαν τα κοντά παντελονάκια και έπαιξαν για λίγο μπάλα πάνω στο γρασίδι.
Μετά τον αγώνα χόρεψαν τοπικούς χώρους με τα τοπικά συγκροτήματα που φορούσαν τις τοπικές ενδυμασίες τους.
Όταν επιστρέφαμε στην Αθήνα με το τραίνο που προτιμούσαν οι Μύθοι του ποδοσφαίρου μας, οι συνταξιδιώτες τους χαιρετούσαν και ζητούσαν αυτόγραφα, κάνοντας ουρά στον διάδρομο του βαγονιού που ήταν οι θέσεις τους.
Ένας Ιερέας που κάθονταν στο βάθος του βαγονιού δεν είχε καταλάβει τη γινότανε και μου ζήτησε να τον πληροφορίσουν.
Μόλις άκουσε τα ονόματα Νεστορίδης, Λουκανίδης, σηκώνεται και μου λέει θέλω και ‘γω να τους γνωρίσω και να πάρω την φωτογραφία τους να την κάνω εικόνα και να προσεύχομαι κάθε μέρα για την υγεία τους.»
(κείμενο και φωτογραφίες από το αρχείο του Νίκου Μάλλιαρη)
20 Δεκέμβρη 2023
«πουθενάδες».
