Αφορμή για το σημερινό κείμενο ήταν αυτό το άρθρο. Επιλέχθηκε ενδεικτικά για να δώσει το κλίμα της συγκεκριμένης αρθρογραφίας. Παρά το γεγονός πως όσα γράφει είναι σωστά, ωστόσο είναι και μονομερή και για τον λόγο αυτό προκατειλημμένα. Δεν χρειαζόμαστε τη Μαρία Δεδούση να μας ενημερώσει για την προτίμηση της Εκκλησίας σε πιο αυταρχικές και συγκεντρωτικές δομές εξουσίας. Ούτε για την αντιπάθεια της στην «φιλελευθεροποίηση» της Κοινωνίας. Ωστόσο, η εμφάνιση της ως «εχθρό του Πολιτεύματος» είναι παράλογη και υπακούει περισσότερο στο θυμικό της παρά σε κάποια ορθή ανάγνωση της πραγματικότητας.
Προφανώς και η Εκκλησία τα πήγαινε καλύτερα με την Χούντα (όπως και με κάθε αντίστοιχο καθεστώς). Όμως, μόνο κάποιος κομπλεξικός απέναντι της θα της την χρέωνε. Η Εκκλησία μπορεί να έχει προτιμήσεις, αλλά δεν μπορεί να τις επιβάλλει▪ όχι τουλάχιστον άμεσα (στο σημείο αυτό θα επανέλθω). Άλλωστε την Δημοκρατία την έχουν επιβουλευθεί στο παρελθόν τόσο η Δεξιά όσο και η Αριστερά▪ την χρησιμοποιούσαν όσο μπορούσαν μέχρι να βρουν ευκαιρία να την καταλύσουν (μόνο η Δεξιά ιστορικά το έχει καταφέρει). Συνεπώς, ο χαρακτηρισμός της Εκκλησίας ως «εχθρού του Πολιτεύματος» είναι παντελώς έωλος.
Πριν σχολιάσω την αντίδραση της Εκκλησίας έχει νόημα να ορίσουμε από την αρχή τον «γάμο». Η μεγάλη πλειοψηφία θεωρεί τον γάμο ως μια ανθρώπινη εφεύρεση, έναν κοινωνικό θεσμό οποίος στις μέρες μας έχει ξεπέσει σε μια τελετή είτε στην εκκλησία, είτε το Δημαρχείο είτε το γραφείο ενός συμβολαιογράφου. Η αλήθεια είναι πως ο γάμος είναι μεν ένας κοινωνικός θεσμός αλλά όχι ανθρώπινος▪ είναι φυσικός. Αναλύοντας τον «γάμο» στα γνωρίσματα του καταλήγουμε στον εξής ορισμό:
Γάμος, είναι η συμβίωση δύο ατόμων του ίδιου είδους διαφορετικού φύλου με σκοπό την δημιουργία οικογένειας και την ανατροφή των παιδιών τους. Η συμβίωση αυτή διαρκεί είτε για όλη τη ζωή τους (πιγκουίνοι) είτε για όσο είναι απολύτως απαραίτητο οπότε και τα άτομα είναι ελεύθερα να συνάψουν νέο γάμο. Εντός γάμου το ζευγάρι αγωνίζεται για την προστασία της οικογενειακής εστίας και του «ζωτικού χώρου» του.
Συνεπώς, οι ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να συνάψουν γάμο παρά μόνο με την νομικίστικη προσέγγιση του όρου (η οποία δεν έχει καμία σχέση με όσα η Φύση προστάζει). Αφού 2 ομοφυλόφιλοι δεν μπορούν να δημιουργήσουν ζωή (παρά μόνο να την αγοράσουν) δεν είναι σε θέση να συνάψουν γάμο.
Ας δούμε τώρα την αντίδραση της Εκκλησίας. Μια πρώτη αντίδραση ήταν η απόφαση για εορτασμό της «Κυριακής της Ορθοδοξίας» σε «κλειστό κύκλο» με την οποία αποκλείονταν από τον εορτασμό η Πολιτική Ηγεσία. Δεδομένης αυτή της απόφασης το γεύμα που παραδοσιακά παραθέτει η Πρόεδρος της Δημοκρατίας δεν θα έχει ιερείς. Εκτός της συγκεκριμένης απόφασης πλήθος ιερέων κατακεραυνώνουν τους βουλευτές που ψήφισαν θετικά ή απείχαν (που είναι το ίδιο πράγμα) ενώ κάποιοι προτείνουν και αφορισμό τους.
Σε κάθε περίπτωση οι αντιδράσεις αυτές είναι όχι μόνο αναμενόμενες αλλά και λογικές. Ωστόσο, μόνο κάποιος-α με κακή πίστη θα το θεωρούσαν ως αμφισβήτηση του Πολιτεύματος. Στην ουσία με την αντίδραση της η Εκκλησία λέει στους πολιτικούς που την «πρόδωσαν» πως δεν τους θέλει να φωτογραφίζονται με τους Μητροπολίτες για να αλιεύσουν τις ψήφους των πιστών. Τους λέει να μην ξαναπατήσουν στους ναούς της μέχρι να αυτό-εξευτελιστούν ζητώντας ταπεινά «συγγνώμη». Στο κάτω-κάτω τίποτα στη ζωή δεν είναι χωρίς αντίτιμο (δωρεάν).
Κλείνοντας το ζήτημα της αντίδρασης της Εκκλησίας το μόνο που μπορούμε να πούμε είναι πως η Εκκλησία μετά από αυτή την «προδοσία» από την Ν.Δ. δηλώνει πως δεν επιθυμεί πλέον να συνεχιστεί η εργαλειοποίηση της για ψηφοθηρικούς σκοπούς. Προφανώς, το κενό που αφήνει η Ν.Δ. θα το καλύψουν στο σύνολο τους τα κόμματα της Άκρας-Δεξιάς. Αυτό, όμως στον βαθμό που νομίμως συμμετέχουν τα κόμματα αυτά στις Εκλογές κάθε άλλο παρά ως «εχθρό του Πολιτεύματος» εμφανίζει την Εκκλησία. Άλλωστε, θεμέλιο της Δημοκρατίας δεν είναι η εκλογική διαδικασία και το συνδεδεμένο μ’ αυτή αλισβερίσι; Προς τι η διαμαρτυρία;
Η απαίτηση η Εκκλησία να «εκσυγχρονιστεί» ώστε να μοιάσει με τους «πολιτικά ορθούς» αντιβαίνει την αρχή της ανοχής στις διαφορετικές απόψεις. Μια αρχή που για να ισχύει δεν κάνει διακρίσεις σε «καλές» και «κακές» απόψεις. Στο κάτω-κάτω χωρίς τις «κακές» πως θα ξεχωρίζουν οι «καλές»; Ακόμη πιο ανήθικος είναι ο εκβιαστικός τρόπος με τον οποίο επικρέμεται ως «Δαμόκλειος σπάθη» ο χωρισμός της Εκκλησίας από το Κράτος (Δημόσιο Ταμείο). Ένας χωρισμός που δεν θα είναι «συναινετικός» θα οδηγήσει σε μεγάλη αναταραχή.
Η «Κυριακή της Ορθοδοξίας» υποτίθεται ότι σηματοδοτεί την λήξη της περιόδου της «Εικονομαχίας» με την ανόρθωση των εικόνων στους ναούς. Ωστόσο, υπάρχουν πολύ περισσότερα πίσω απ’ αυτό. Η «Εικονομαχία» διήρκεσε περίπου 116 χρόνια. Η δυναστεία των Ισαύρων προσπάθησε να ελέγξει τις υπερβολές των πιστών ως προς την προσκύνηση των εικόνων και των ιερών λειψάνων. Υπερβολές τις οποίες τόσο η Εκκλησία όσο και οι μοναχοί εκμεταλλεύονταν ενισχύοντας τη θρησκοληψία του λαού. Ωστόσο, η ρήξη των Ισαύρων με την Εκκλησία προκλήθηκε από μια σειρά «νεαρών» (νόμων) με τις οποίες εισάγονταν αλλαγές σε μια σειρά ζητημάτων υπέρ του λαού ενώ παράλληλα περιόριζαν προνόμια της Εκκλησίας και των μοναστηριών. Έτσι, η Εκκλησία και οι μοναχοί εκμεταλλευόμενοι την αγραμματοσύνη και τη θρησκοληψία του λαού τον έστρεψαν με αφορμή τις εικόνες εναντίον του Αυτοκράτορα. Προφανώς, για να γιορτάζουμε την «αναστήλωση τω εικόνων» το ιερατείο βγήκε νικητής από τη σύγκρουση.
Ενδεχόμενη οριστική ρήξη του Κράτους με την Εκκλησία θα έχει πολύ σημαντικές πολιτικές επιπτώσεις. Γιατί, μια τέτοια ρήξη θα εκληφθεί από τους πιστούς ως μια ευθεία επίθεση εναντίον του τρόπου ζωής του από το Κράτος το οποίο δεν σέβεται θεσμούς και παραδόσεις. Άλλωστε, το Κράτος δεν χρησιμοποίησε την επιρροή της Εκκλησίας όποτε την χρειάστηκε; Έτσι κι αλλιώς όλοι μας είμαστε πιστοί κάποιας «θρησκείας»▪ άλλος πιστεύει στην Επιστήμη και άλλος πιστεύει σε μια «αταξική Κοινωνία».
Σε κάθε περίπτωση θα είμαστε ευτυχείς αν το πρόβλημα περιοριζόταν στις σχέσεις Εκκλησίας-Κράτους. Όμως, η συγκεκριμένη αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου δεν είναι καθολικά αποδεκτή. Ως είδος είμαστε προγραμματισμένοι να ζούμε μαζί με άλλους. Προκειμένου αυτή η συμβίωση να λειτουργήσει όσο γίνεται αρμονικά θέλουμε οι γύρω μας να μας μοιάζουν. Γι’ αυτό και οι μειονότητες αισθάνονται άνετα μόνον όταν βρίσκονται με ομοίους τους. Η συμπεριφορά αυτή απαντάται σ’ όλο το ζωικό βασίλειο με τα άτομα που διαφέρουν από τα υπόλοιπα να τίθενται στο περιθώριο. Η σημερινή Ελληνική Κοινωνία μπορεί τυπικά ν’ αποτελείται από Έλληνες υπηκόους, αλλά στην ουσία έχουμε να κάνουμε με διάφορες εθνικές ομάδες. Παιδιά μεταναστών που γεννήθηκαν εδώ κουβαλάνε στο θυμικό τους τις αντιλήψεις των χωρών καταγωγής τους.
Για παράδειγμα τα παιδιά των Αλβανών μεταναστών της δεκαετίας του ’90 έχουν διαφορετική άποψη για τις γυναίκες και είναι περισσότερο βίαια από τα Ελληνόπουλα. Μετανάστες από τις πρώην κομμουνιστικές χώρες της Βαλκανικής, αλλά και την πρώην Σοβιετική Ένωση έχουν ιδιαίτερη έφεση στο οργανωμένο έγκλημα, ενώ στις απόψεις τους είναι πολύ συντηρητικοί. Όλοι αυτοί μαζί με τους ιθαγενείς σχηματίζουν το μωσαϊκό της Κοινωνίας μας.
Από την άποψη αυτή θα ήταν ιδιαίτερα χρήσιμη μια εθνολογική προσέγγιση των συλληφθέντων (ειδικά των ανηλίκων) που συμμετείχαν στα επεισόδια της Θεσσαλονίκης την προηγούμενη εβδομάδα. Δυστυχώς, αυτό το περιστατικό δεν θα είναι το τελευταίο. Ακόμη χειρότερα οι περισσότεροι από εμάς αν βρεθούμε μπροστά σε παρόμοιο περιστατικό είτε θα παραμείνουμε απαθείς, είτε θα τα βιντεοσκοπούμε. Λίγοι θα βοηθήσουν αυτόν που θα δεχτεί την επίθεση. Οι ομοφυλόφιλοι για τις συγκεκριμένες εθνολογικές ομάδες είναι «βούτυρο στο ψωμί τους». Επιπλέον η σε βάρος τους βία αποτελεί γι’ αυτούς μια διέξοδο. Γιατί, είναι χαζομάρα να πιστεύουμε πως αν τα κρούσματα βίας των οργανωμένων οπαδών σταματήσουν αυτό θα γίνει είτε γιατί αυτοί έβαλαν μυαλό είτε γιατί εξαφανίστηκαν. Κάπου αλλού θα διοχετεύσουν την οργή τους.
Η σημερινή κατάσταση όπως έχουν τα πράγματα σήμερα είναι αδιέξοδη. Πρέπει να είναι πραγματικά κάποιος απίστευτα αφελής για να νομίζει πως αλλαγές στο πως βλέπουμε τους άλλους μπορούν να επιβληθούν από τα πάνω με νόμους μόνο και μόνο για να ικανοποιηθούν κάποιοι επώνυμοι. Η αδιαφορία για τη γνώμη της πλειοψηφίας στο ζήτημα αυτό προστίθεται στην απογοήτευση από το πολιτικό σύστημα συνολικά το οποίο ολοένα και λιγότερο εκφράζει τα χαμηλού εισοδήματος στρώματα. Τα συγκεκριμένα στρώματα και λόγω των εθνικών τους καταβολών αντιδρούν βίαια είτε στρεφόμενα προς τα «Αριστερά» είτε προς τα «Δεξιά». Η στροφή τους αυτή δεν αποτυπώνεται πάντα εκλογικά. Από εδώ και πέρα η στροφή τους θ’ αποτυπώνεται στο «Αστυνομικό Δελτίο» με παρόμοια της Θεσσαλονίκης περιστατικά τα οποία θα πληθύνουν. Γιατί, όπως μάθαμε στη Φυσική η δράση παράγει ίση αντίδραση και το εκκρεμές ταλαντεύεται και από τις δύο πλευρές. Το ερώτημα είναι αν είμαστε έτοιμοι να πληρώσουμε το τίμημα αυτής της άκαιρης αλλαγής του Οικογενειακού Δικαίου μόνο και μόνο για να ικανοποιηθεί μια μικρή κοινωνική μειοψηφία (όπως επιχειρηματολόγησαν οι υποστηρικτές της).
Αντιδράσεις όπως το κάψιμο του καρνάβαλου-Κασσελάκη μετά απ’ όσα συνέβησαν στις πλατείες την περίοδο της χρεοκοπίας έχουν πλέον νομιμοποιηθεί. Έχουν νομιμοποιηθεί απ’ αυτούς που σήμερα τις καταγγέλλουν. Τέτοια περιστατικά θα επαναλαμβάνονται αφού κανείς δεν μπορεί πρακτικά να τα εμποδίσει ακόμα και αν τα θεωρεί ρατσιστικά ή/και κακόγουστα. Από την άλλη η διακωμώδηση του «άλλου» είναι ήδη παρούσα και θα συνεχίσει να μας συντροφεύει για πολύ καιρό ακόμα. Αυτό το κείμενο είναι ενδεικτικό της κατάστασης που διαμορφώνεται και θα έπρεπε να το διαβάσουμε όλοι μας μπας και αντλήσουμε κάποιο χρήσιμο συμπέρασμα για το μέλλον (πράγμα για το οποίο αμφιβάλλω, γιατί αλλιώς πως θα επαναλαμβανόταν η Ιστορία;).
Υ.Γ.1. Είναι πραγματικά εμετική η «επίθεση» σε όσους δεν ψήφισαν τη συγκεκριμένη αλλαγή. Στην καλύτερη περίπτωση κάποιοι νομίζουν πως αποκαταστάθηκε κάποια αδικία όσον αφορά τ’ ατομικά δικαιώματα των ομοφυλόφιλων και γι’ αυτό κακίζουν όσους δεν την ψήφισαν. Κάνοντας το τους αρνούνται το δικαίωμα τόσο να κρίνουν οι ίδιοι για το τι θα πράξουν όσο και να ψηφίσουν με βάση τη συνείδηση τους. Γιατί, αν είναι οι Βουλευτές να ψηφίζουν ότι θέλει ο Αρχηγός του κόμματος τότε γιατί να μην εκλέγουμε κατευθείαν μόνο τους Αρχηγούς;
Υ.Γ.2. Αν υπήρχε (υπάρχει) ένα ζήτημα το οποίο μπορούσε να ρίξει την Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη αυτό ήταν η συγκεκριμένη αλλαγή του Οικογενειακού Δικαίου και όχι τα «Ιδιωτικά Πανεπιστήμια». Ωστόσο, ΠΑ.ΣΟ.Κ. και ΣΥ.ΡΙΖ.Α. την διευκόλυναν είτε ψηφίζοντας θετικά είτε απέχοντας (που είναι το ίδιο πράγμα). Φαίνεται πως ο κακώς εννοούμενος δικαιωματισμός σε συνδυασμό με την ικανοποίηση του νέου του Αρχηγού οδήγησε τον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. στο να στηρίξει την Κυβέρνηση που καταγγέλλει για πλήθος σκανδάλων και κακοδιοίκησης και από την οποία πρέπει ν’ απαλλαγεί η Χώρα. Τόσο καλά!
16 Μάρτη 2024
«πουθενάς 1».
