Ωστόσο, οι «θεσμοί» δεν έχουν οι ίδιοι ζωή. Ως έννοιες ανήκουν στον «Κόσμο των Ιδεών» του Πλάτωνα, ενώ ως θεσμοί είναι τόσο καλοί όσο οι άνθρωποι που τους στελεχώνουν. Συνεπώς, ο βαθμός της «εμπιστοσύνης» της «Κοινής Γνώμης» στην ουσία αφορά τη γνώμη της για την ικανότητα/αξία των στελεχών της. Σε κάθε περίπτωση οποιαδήποτε αποτυχία χρεώνεται στις ηγεσίες τους τόσο τις άμεσες όσο και την Πολιτική, δηλαδή την εκάστοτε Κυβέρνηση.
Λένε πως κάθε αλυσίδα είναι τόσο ισχυρή όσο ο πιο αδύναμος κρίκος της. Στην περίπτωση μας αυτό σχετίζεται με την ατομική ποιότητα και απόδοση κάθε στελέχους της Αστυνομίας, του Λιμενικού, της Πυροσβεστικής και του Στρατού (γενικά). Τα λάθη τους χρεώνονται στην ιεραρχία τους και τελικά στην Κυβέρνηση. Αυτό, όμως, κάθε άλλο σημαίνει πως δεν υπάρχει αντικειμενική προσωπική ευθύνη.
Για παράδειγμα η βασική προσωπική ευθύνη έχει να κάνει με τον λόγο για τον οποίο κάποιος επιλέγει μια καριέρα στα «Σώματα Ασφαλείας» και τον Στρατό. Αρκετοί την επιλέγουν γιατί είναι τ’ όνειρο τους. ωστόσο, μεγάλο ποσοστό την επιλέγει μόνο και μόνο ως μια απασχόληση περισσότερο επιθυμητή από κάποια άλλη. Αυτό πρακτικά σημαίνει πως τα συγκεκριμένα στελέχη δεν έχουν συνυπολογίσει (ή αγνοούν που είναι το ίδιο πράγμα) τους κινδύνους του επαγγέλματος τους. Ως συνέπεια αναζητούν θέσεις με λιγότερους κινδύνους και εμφανίζονται απρόθυμοι να εκτελέσουν τα καθήκοντα τους όπως πρέπει. Περιορίζονται στα τυπικά τους καθήκοντα εργαζόμενοι σαν απλοί δημόσιοι υπάλληλοι.
Στον βαθμό που μια τέτοια συμπεριφορά επικρατεί αυτό έχει άμεσο αντίκτυπο στην ποιότητα των υπηρεσιών των «Σωμάτων Ασφαλείας» και του Στρατού προκαλώντας ένα αίσθημα ανασφάλειας στην Κοινωνία. Προκειμένου αυτό να καταπολεμηθεί κατά περίπτωση προτείνονται περισσότερες προσλήψεις, περισσότερος και νεότερος εξοπλισμός, καλύτερη εκπαίδευση ή/και εποπτεία. Μετά από κάθε περιστατικό το οποίο ενισχύει το αίσθημα ανασφάλειας η πολιτική του εκμετάλλευση «πάει σύννεφο». Άλλωστε το «περί δικαίου αίσθημα» πρέπει να ικανοποιηθεί και αυτό επιτυγχάνεται μόνο με το «ξήλωμα» ενός «υψηλά ιστάμενου» χωρίς ωστόσο αυτό να θεραπεύει τις ανεπάρκειες του συστήματος ή/και να βελτιώνει την ποιότητα των προσφερομένων υπηρεσιών.
Στελέχη που μπήκαν σε μια υπηρεσία μόνο για το μισθό ή/και το κύρος βιώνοντας καθημερινά την υποχρηματοδότηση και την υποστελέχωση χάνουν το ενδιαφέρον τους μεταβαλλόμενα σε απλούς δημοσίους υπαλλήλους μπαίνοντας σ’ έναν «φαύλο κύκλο» χωρίς τέλος. Τελικά, η λύση που πάντα προκρίνεται είναι η αυστηροποίηση του νομικού πλαισίου και των ελέγχων πράγμα που σημαίνει πως η ασφάλεια σύντομα θα καταστεί συνώνυμη του ασφυκτικότερου προληπτικού ελέγχου (βλέπε Κίνα) και της σκληρότερης καταστολής/τιμωρίας των παρανομούντων.
Δεδομένου πως σε όλες τα κοινωνίες σε κάθε χρονική περίοδο της Ανθρώπινης Ιστορίας υπάρχουν οι συνθήκες για το έγκλημα η μόνη ελπίδα (και πιθανότητα) σχετικού ελέγχου του με ταυτόχρονη εμπέδωση κάποιου αισθήματος ασφάλειας στην Κοινωνία βασίζεται στον σωφρονισμό (ή καλύτερα στην «προειδοποίηση» των εγκληματιών) μέσω των σκληρότερων ποινών. Ποινών, που θα δυσκολεύουν ή και θ’ αποκλείουν την αποφυλάκιση πριν την έκτιση του μεγαλύτερου μέρους (ή και ολόκληρης) της ποινής▪ ενώ δεν θα πρέπει ν’ αποκλείεται και η επαναφορά της θανατικής ποινής.
Από την άλλη όσο η Κοινωνία θα συνεχίσει να αισθάνεται απροστάτευτη, τόσο θα κερδίζει έδαφος η ιδέα της αυτοδικίας. Δεν θα πρέπει να εκπλαγούμε αν αρχίσουν να εμφανίζονται περιστατικά λιντσαρίσματος όπως στο Μεξικό τα οποία μπορεί να ικανοποιούν το αίσθημα της «άμεσης απόδοσης Δικαιοσύνης» αλλά ταυτόχρονα ενέχουν και τον κίνδυνο της τιμωρίας του λάθος «ενόχου». Αν η κατάσταση οδηγηθεί προς τα εκεί αυτό θα έχει δύο σοβαρές επιπτώσεις:
- Την διάρρηξη της σχέσης μεταξύ πολίτη-Κράτους.
- Την καταπάτηση των δικαιωμάτων κάθε κατηγορούμενου μέχρι αυτός ν’ αποδειχθεί ένοχος.
Πρέπει να βρεθεί η ισορροπία ανάμεσα στον τρόπο και τον χρόνο με τον και στον οποίο αποδίδεται Δικαιοσύνη από το Δικαστικό μας Σύστημα και αυτό που συμβαίνει στο εξωτερικό π.χ. στις Η.Π.Α. Η σπουδή για να κλείσει γρήγορα ποινικά μια υπόθεση μπορεί να οδηγήσει στη φυλακή ή και τον θάνατο (Η.Π.Α.) το λάθος άτομο μόνο και μόνο επειδή γίνεται προσπάθεια να καθησυχαστεί η Κοινωνία. Με βάση τις τελευταίες δημοσκοπήσεις οι τρείς θεσμοί που θα πρέπει να προσπαθήσουν περισσότερο προκειμένου να κερδίσουν την εμπιστοσύνη της Κοινωνίας είναι η Αστυνομία (που υποτίθεται ότι προστατεύει από το έγκλημα και συλλαμβάνει τους εγκληματίες), η Δικαιοσύνη (που υποτίθεται ότι δικάζει και τιμωρεί τους εγκληματίες) και η Κυβέρνηση (που υποτίθεται ότι προΐσταται και των δύο). Μπορεί για την ώρα να φαίνεται πως μεγάλο κομμάτι της Κοινωνίας δεν θα ξεσηκωθεί εναντίον τους, αλλά ποτέ δεν ξέρεις γιατί «όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος». Το μόνο σίγουρο είναι πως η κατάσταση σταθερά χειροτερεύει και την ίδια ώρα οι ανοχές της Κοινωνίας σταθερά μειώνονται.
06 Απρίλη 2024
«πουθενάς 1».
