Μπορεί ο Τραϊανός να επιβλήθηκε προς το παρόν σαν προπονητής της Α.Ε.Κ. ο οποίος (εκτός πολύ συναρπαστκού απροόπτου) θα κάνει την προετοιασία και θα ξεκινήσει την χρονιά στην επάνοδο της Α.Ε.Κ. στην Α’ Εθνική, αλλά το τίμημα που πλήρωσε ήταν βαρύτατο. Δεν είναι ότι αναγκάστηκε να δώσει «εξηγήσεις» στην διοίκηση. Το βαρύ πλήγμα για τον Τραϊανό ήταν ότι έπρεπε να δώσει «εξηγήσεις» σ’ όλο του το επιτελείο σχετικά με το τι εννοούσε. Και όπως καταλαβαίνει ακόμα και μαθητής του Δημοτικού όταν πρέπει να δωθούν εξηγήσεις σε πολλά άτομα αυτό συνιστά ήττα αυτού που τις δίνει. Το χειρότερο δεν είναι ότι θα πρέπει να συνεχίσει να δουλεύει μαζί τους και του χρόνου. Το χειρότερο είναι ότι κάθε νέο μισόλογο, κάθε στραβή ματιά κάθε υπονοούμενο θα φέρνει στον νού όλων τις δηλώσεις αυτές και το σούσουρο που αυτές ξεσήκωσαν.
Για το ίδιο επεισόδιο η διοίκηση έδωσε ρεσιτάλ χειρισμών είτε θεωρήσουμε τα κείμενα με τα οποία κάποιοι έθεταν θέμα Δέλλα γραμμένα κατόπιν δικής της εντολής είτε όχι. Αν τα κείμενα γράφτηκαν κατά παραγγελία μαγκιά της. Αν όχι τότε με την στάση που κράτησε (να μην αντιδράσει άμεσα) κατάφερε να μην κάνει τα πράγματα χειρότερα (για τον εαυτό της κυρίως) αφού οποιαδήποτε σύγκρουση με πρόσωπο το οποίο είναι πολύ αγαπητό στον «κόσμο της Α.Ε.Κ.» -ακόμη και να είχε το δίκιο με το μέρος της- θα δημιουργούσε ένταση και θα έδοινε την ευκαιρία για επιθέσεις σε βάρος της και ειδικά στον «Τίγρη». Με τον τρόπο που χειρίστηκε το ζήτημα έπεσαν οι τόνοι και η διοίκηση δεν ανάλωσε δυνάμεις στην διαχείριση της κατάστασης που θα προέκυπτε οι οποίες ενδεχομένως θα της χρειαστούν στην συνέχεια.
Βλέπουμε λοιπόν ότι η διαχείριση της ίδιας κατάστασης από προπονητή και διοίκηση ήταν εκ διαμέτρου αντίθετες. Ο Δέλλας κατάφερε με πολλή προσπάθεια να μην χάσει το δίκιο του, την ίδια στιγμή που η διοίκηση με τη μέθοδο της «ήσσονος προσπάθειας» διατήρησε τον πλήρη έλεγχο παραμένοντας -φαινομενικά τουλάχιστον- ήρεμη. Αν δε στον τρόπο διαχείρησης του περιστατικού προσθέσουμε και την παύση της τιμωρίας (η οποία διήρκεσε γαι 2 αγώνες) δίνοντας με τον τρόπο αυτόν το μήνυμα ότι η ίδια η επιβολή της τιμωρίας στους παίκτες ήταν «μήνυμα» και όχι εκδίκηση (γιατί παραβίασαν τον Κανονισμό), τότε με ασφάλεια μπορούμε να πούμε ότι με κανέναν τρόπο δεν βγαίνει χαμένη απ’ όσα συνέβησαν.
Βέβαια μια διοίκηση έχει πολλούς περισσότερους τρόπους να διαχειριστεί τους οπαδούς σε σχέση μ’ έναν προπονητή. Ζητήματα όπως η επιλογή προπονητή (ή η ανανέωση με τον υπάρχοντα), οι μεταγραφές και οι τιμές των εισιτηρίων (απλών και διαρκείας) είναι τα προνομιακά πεδία στα οποία μπορεί η διοίκηση να διαχειριστεί τους οπαδούς. Ειδικά στην περίπτωση της Α.Ε.Κ. υπάρχει και το θέμα του νέου γηπέδου, το οποίο όμως έχει τύχει πολλαπλής κακοδιαχείρισης στο πρόσφατο παρελθόν και για τον λόγο αυτόν εδώ και κάμποσο καιρό έχει πάψει να είναι θέμα «πρώτης γραμμής» τόσο από την διοίκηση (επίσημα) όσο και από τον οπαδικό τύπο που εκφράζει τις απόψεις της διοίκησης (ανεπίσημα).
Το καλό ή το κακό (αναλόγως της οπτικής του καθενός μας) είναι πως ο τρόπος διαχείρισης του κόσμου είτε αυτός είναι οπαδός είτε πολίτης γίνεται με τα ίδια κόλπα εδώ και πολύ καιρό, τα οποία πλέον έχουν μάθει όλοι και τ’ αναμένουν με την σιγουριά που αναμένουν το επόμενο δρομολόγιο του μετρό (εκτός της περίπτωσης που κάποιος έπεσε πάλι στις ράγες). Έχει φτάσει το πράγμα στο σημείο ο οπαδός (ή ο πολίτης) να προεξοφλεί (όπως το Χρηματιστήριο) την χρήση των συγκεκριμένων κόλπων και να μην ξαφνιάζεται όταν αυτά όντως χρησιμοποιούνται. Αυτό σημαίνει ότι για να φανεί προς τα έξω ότι το κόλπο δεν είναι όντως «κόλπο» πρέπει να καταβληθεί περισσότερη προσπάθεια για να γίνει αυτό πιστευτό. Ένας από τους τρόπους είναι να εμφανίζονται οι μετερχόμενοι το κόλπο ως γνήσια και πραγματικά έκπληκτοι όταν συμβαίνει αυτό που ο απλός οπαδός (ή πολίτης) έχει ήδη προεξοφλήσει ότι θα συμβεί.
Από την άλλη η στάση του καθενός μας απέναντι στα κόλπα αυτά καθορίζεται από την γενικότερη στάση μας αλλά κυρίως την ειδικότερη απέναντι στα πρόσωπα που τα μεταχειρίζονται (ή για λογαριασμό των οποίων αυτά γίνονται). Έτσι το ίδιο ακριβώς τέχνασμα για την διαχείριση (διάβαζε και χειραγώγηση όπως στον τίτλο) της κοινής γνώμης άλλοτε προκαλεί αντιδράσεις και άλλοτε όχι από το ίδιο άτομο. Βέβαια δεν μπορεί ν’ αποκλειστεί -θεωρητικά τουλάχιστον- η περίπτωση αυτό που εμείς θεωρούμε τέχνασμα να μην είναι πράγματι τέτοιο. Για την περίπτωση αυτή υπάρχει ένας ασφαλής τρόπος να συμπεράνουμε τι από τα δύο ισχύει. Απλά κλείνουμε τα μάτια και φανταζόμαστε πως θ’ αντιδρούσαμε αν στην θέση αυτών που μετέρχονται το υποτιθέμενο κόλπο βρίσκονταν κάποιοι άλλοι και ειδικότερα κάποιοι που δεν τους γουστάρουμε. Τότε είτε θ’ αποφασίσουμε ότι κάποιος μας χειραγωγεί (είναι όντως κόλπο) βρίσκοντας τους γνωστούς ρυθμούς μας, είτε θ’ αποφασίσουμε πως κανείς δεν μας χειραγωγεί (οπότε δεν είναι κόλπο) και θ’ αρχίσουμε ν’ ανησυχούμε γιατί τότε πολύ απλά οι διοικούντες αποδεικνύονται απλώς άχρηστοι.
Τα παραπάνω μεθερμηνευόμενα στον χώρο της πολιτικής συνεχίζουν να έχουν τον ίδιο σκοπό (το ίδιο περιεχόμενο) ακόμα και αν φαινομενικά χρησιμοποιούνται διαφορετικοί όροι και εκφράσεις. Αν δεν μας πιστεύετε διαβάστε εδώ.
Ειλικρινά ελπίζουμε και ευχόμαστε όλοι μας να έχουμε ένα «ήσυχο» καλοκαίρι (το οποίο μάλλον δεν θα είναι απο θερμοκρασιακής άποψης καυτό) χωρίς πολλές προσπάθειες χειραγώγησης μας γιατί ιδίως τα τελευταία χρόνια τα νεύρα μας δεν είναι σε πολλή καλή κατάσταση.
8 Ιούνη 2015.
παρατηρητήριο.
