Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

«Ο ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ» ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

«Ο ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ»
(ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ)     

Αν μπορούσαμε να μεταφερθούμε 94 χρόνια πίσω στόν χωροχρόνο και μάλιστα στήν (Αγία) Πετρούπολη τής μεταεπαναστατικής Ρωσίας, πιθανότατα θα πετυχαίναμε τόν «Λένιν» (παρατσούκλι τού Βλαδίμηρου Ίλιτς Ουλιάνοφ τό οποίο προέρχεται από τόν ποταμό Λένα) να συγγράφει τήν παραπάνω μπροσούρα (καθοδηγητικό κείμενο) η οποία και δημοσιεύτηκε με κρατικά έξοδα δύο μήνες μετά. Η αξία τού κειμένου ακόμα και σήμερα είναι μεγάλη, απ’ όποια πολιτική/ιδεολογική θέση και να εκκινεί κανείς.

Εσχάτως όμως αποκτά ακόμα μεγαλύτερη σημασία. Μετά τό ξέσπασμα τής οικονομικής κρίσης στή χώρα μας –αν και με καθυστέρηση όπως πάντα– είδαμε τό εκλογικό σώμα σοκαρισμένο από τίς επιπτώσεις της να στρέφεται σε ενναλακτικά τών δύο παραδοσιακών κομμάτων εξουσίας σχήματα. Αφού δεν μπορούσε να αυτοτιμωρηθεί η μεγάλη πλειοψηφία του εκλογικού σώματος για τόν τυχοδιωκτικό τρόπο με τόν οποίο ψήφιζε πότε από δω και πότε απο κεί υπολογίζοντας κάθε φορά ποιός τής έταζε περισσότερα επιδόματα και αφορολόγητα, δωρεάν αυτοκίνητα και άλλες παροχές, αποφάσισε να γιγαντώσει κόμματα και σχηματισμούς που κινούνταν ώς τότε μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας. Ακόμη όμως και τότε κινήθηκε –η μεγάλη πλειοψηφία τού εκλογικού σώματος– είτε από υπολογισμό –όπως και πρίν– είτε επειδή μετακινήθηκε ο βουλευτής/στέλεχος με τόν οποίο μέχρι τότε συναλλασσόταν.

Τό ζεύγος τών αντιθετικών όρων Αριστερά/Δεξιά είναι εισαγόμενο από τή Γαλλία. Έχει τίς ρίζες του στήν εποχή τής Επανάστασης και προήλθε από τήν πλευρά που διάλεξαν για να κάτσουν οι αντιπρόσωποι τής Εθνοσυνέλευσης, με αυτούς που υποστήριζαν τή Μοναρχία να κάθονται στα Δεξιά και όσους ήταν αντίθετοι της στ’ Αριστερά. Στήν Ελλάδα ο όρος Αριστερά έχει έντονο συγκινησιακό περιεχόμενο που αντανακλά στούς αιματηρούς αγώνες ειδικά τών καπνεργατών στό γύρισμα του 20ου αιώνα και μέσω τού αντάρτικου και του εμφύλιου φτάνει ως τίς μέρες μας. Σήμερα βέβαια ο όρος χρησιμοποιείται για να «αποδείξει» τή συγγένεια τών σύγχρονων σχημάτων με τίς ιστορικές τους ρίζες και με τόν τρόπο αυτό να «νομιμοποιήσει» «δικαιώματα» και «απαιτήσεις» στό εκλογικό σώμα της Αριστεράς (όπως και αν ορίζεται αυτή). Υπό αυτή τήν έννοια η μάχη για τόν ορισμό τής Αριστεράς μοιάζει με τήν οικειοποίηση από τόν Χριστιανισμό τής Ιουδαικής παράδοσης (Βίβλος/Αγιά Γραφή), χωρίς όμως και τήν οικειοποίηση του αντίστοιχου τρόπου ζωής. Ως αποτέλεσμα τής μάχης αυτής έχουμε τόν διαχωρισμό μεταξύ «ορθόδοξων» οι οποίοι και έχουν ως ευθύνη απέναντι τής Ιστορίας τήν διαφύλαξη της καθαρότητας τού όρου και τούς ανταπαιτητές οι οποίοι θέλουν και αυτοί ένα κομμάτι τής Ιστορίας και κατηγορούν τούς «ορθόδοξους» για αρτηριοσκληρωτισμό και απώλεια τής σύνδεσης με τήν πραγματικότητα.

Εφόσον τό περιεχόμενο τού όρου είναι ασαφές και ομιχλώδες και μόνη η επίκληση τόυ όρου Αριστερά φτάνει, αρκεί να γίνεται μέσα από εκφράσεις που χρησιμοποίησε ή θα μπορούσε να έχει χρησιμοποιήσει ο «Λένιν», οι οποίες έτσι αποκτούν αυτόματα τό κύρος τής απόδειξης. Όπως στήν ύστερη αρχαιότητα και στόν Διαφωτισμό κάθε πλούσια οικογένεια τής ιταλικής χερσονήσου «αποδείκνυε τήν καταγωγή» της είτε από τον Ηρακλή, είτε από τόν Αινεία (που μετά τήν πτώση της Τροίας κατέφυγε στή σημερινή Ιταλία) και γι’ αυτό είχαν περισσότερα δικαιώματα κυριαρχίας στό «πόπολο» από τούς άλλους ή όπως ο Άγιος Θωμάς ο Ακινάτης με τή χρήση ταυτολογιών αποδείκνυε τήν ύπαρξη τού Θεού με τίς περίφημες πέντε αποδείξεις του (βλέπε εδώ), έτσι και σήμερα η χρήση συγκεκριμένης φρασεολογίας, η οποία κάθε τόσο ανακυκλώνεται –ανεξαρτήτως του περιεχομένου της– φτάνει για να κατατάξει κάποιους στήν «Αριστερά» και κάποιους άλλους να τούς αφήσει απέξω. Βέβαια η χρήση τής συγκεκριμένης φρασεολογίας δεν προφυλλάσει από τόν κίνδυνο τής μπουρδολογίας –τό αντίθετο μάλιστα– και αφήνει τόν άπειρο χειριστή της πολλαπλώς εκτεθειμένο.

Τούς τελευταίους μήνες έχουμε γίνει μάρτυρες δηλώσεων και κόντρα δηλώσεων για όλα τά θέματα επικαιρότητας τής Α.Ε.Κ. Για τό γήπεδο -κυρίως- για τήν εκχώρηση τής απαίτησης κατά Ψωμιάδη στό Δημόσιο, για τήν κωλυσιεργία στή δικαστική εκκαθάριση τής υπόθεσης, έχουν τοποθετηθεί ΑΕΚτζήδες βουλευτές όλου τού πολιτικού φάσματος. Όσον αφορά τούς κυβερνητικούς βουλευτές αυτοί τοποθετούνται μεν γενικόλογα, λέγοντας «αυτά που θέλει ν’ ακούσει ο κόσμος». Τά προβλήματα αρχίζουν με τίς τοποθετήσεις όσων προέρχονται από «Αριστερά κόμματα». Τό μεν Κ.Κ.Ε. έχει κάποιες κατανοητές και πάγιες απόψεις τίς οποίες κάθε φορά επαναλαμβάνει άσχετα αν καμιά φορά είναι λίγο «εκτός θέματος». Συμφωνεί δε συμφωνεί κάποιος μ’ αυτές, τουλάχιστον ξέρεις τι σου γίνεται. Εκεί που γίνεται μύλος είναι στόν ΣΥ.ΡΙΖ.Α. Η διαφορετική προέλευση τών βουλευτών οι οποίοι βρήκαν νέα κομματική στέγη, προκαλεί σύγχυση που «τύφλα να ‘χει» η Βαβέλ.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α στήν προσπάθεια του να ηγεμονεύσει πλήρως στόν πολιτικό χώρο που προσδιορίζεται ως «Αριστερά» προκειμένου τελικά να ενσωματώσει όσο περισσότερους μπορεί από τούς παραδοσιακούς ψηφοφόρους τού χώρου, χρησιμοποιεί συγκεκριμένη φρασεολογία, η οποία λόγω τής συχνά κακής και άκαιρης χρήσης της προκαλεί μεγαλύτερη ζημιά από όφελος στόν χρήστη της. Βλέπουμε λοιπόν βουλευτές, στελέχη και γενικώς παρατρεχάμενοι τού ΣΥ.ΡΙΖ.Α να παίρνουν για παράδειγμα θέση για τό θέμα του γηπέδου. Δεν θ’ ασχοληθώ με τήν ουσία τών τοποθετήσεων τους, όχι για κανέναν άλλο λόγο παρά γιατί προκειμένου να κάνεις κάποιον ν’ ασχοληθεί με τήν ουσία τής επιχειρηματολογίας σου, πρέπει πρώτα να τόν έχεις προδιαθέσει θετικά, κάτι στό οποίο αποτυγχάνουν συνεχώς και παταγωδώς οι συγκεκριμένοι. Μπορεί για ν’ ασχοληθείς με τήν πολιτική να μήν απαιτείται η συστηματική γνώση τού Αριστοτέλη, αλλά κανέναν πολιτικό (και όχι μόνο) δεν θα έβλαπτε η εντρύφηση με τά δύο βιβλία τής «Ρητορικής» του αρχαίου φιλοσόφου. Αντιθέτως από τόν τρόπο που δομείται ο πολιτικός λόγος τών βουλευτών, στελεχών τού ΣΥ.ΡΙΖ.Α φαίνεται πως η μόνη έγνοια τους είναι ν’ αποδείξουν σ’ ένα όλο και μικρότερο κοινό τήν προσήλωση τους στην Αριστερή πολιτική «ορθοδοξία». Αλλιώς δεν εξηγείται γιατί μιά 40άρα εγγράμματη πρώην βουλευτής και υποψήφια Περιφερειάρχης, βάζει τό άλογο μπροστά από τήν άμαξα. Μιλά για τήν τιμολογιακή πολιτική στα εισιτήρια που θ’ ακολουθεί η μέλλουσα Π.Α.Ε., χωρίς να έχει έστω θεμελιωθεί τό γήπεδο τό οποίο θα χρησιμοποιείται για τούς αγώνες αυτούς. Είναι απορίας άξιο και χρίζει σοβαρής μελέτης τό γεγονός ότι η «Αριστερά» με τόν τρόπο που εκφέρει τόν πολιτικό της λόγο κατάφερε από τόν πόλεμο και μετά ν’ απομακρυνθεί από ένα ολοένα και μεγαλύτερο κομμάτι τού λαού, που φαινόταν μέχρι τό 1944 να έχει μπολιαστεί μαζί της. Αυτή τήν «επιτυχία» τήν κατόρθωσε μένοντας πολιτικά «ορθόδοξη» (ακόμη και όσοι επιτίθεντο στό Κ.Κ.Ε. στόν πολιτικό τους λόγο τουλάχιστον τηρούσαν τό «ορθόδοξο» πρακτικό και επικαλούμενοι τήν δική τους «ορθοδοξία» κατακεραύνωναν τό Κ.Κ.Ε.).

"Τραγικές φιγούρες" απομένουν οι έκπληκτοι μετά από κάθε τέτοια τοποθέτηση ΑΕΚτζήδες, οι οποίοι χρόνια τώρα προσπαθούν να δομήσουν με προσοχή, επιμονή και υπομονή σχέσεις εμπιστοσύνης παίρνοντας κάθε φορά θέσεις μετριοπαθείς αλλά και απόλυτες όταν χρειάζεται, με απώτερο στόχο τήν προώθηση όλων τών ζητημάτων πρός όφελος κυρίως του Σωματείου. Τό μόνο που δεν χρειάζονται είναι τοποθετήσεις "τύπου Δούρου" οι οποίες ακόμη και όταν θίγουν σωστά ζητήματα -όπως τό θέμα τών εσόδων τού Σωματείου στήν δεύτερη τοποθέτηση- με τόν τρόπο που γίνονται προκαλούν ζημιά παρά όφελος. Αδικία, η οποία γίνεται μεγαλύτερη όταν προέρχεται από στελέχη τού ίδιου σου τού κόμματος.

Κλείνοντας τό παραπάνω εκτενές σχόλιο, έχω ν’ απευθύνω μιά προτροπή σε όσους ΑΕΚτζήδες αναλαμβάνουν να δώσουν απαντήσεις στίς παραπάνω θέσεις. Είναι χαζομάρα για όσους τουλάχιστον είναι άνω τών 25 και έχουν τελειώσει με τόν στρατό, να συνδέουν τήν παροχή τής ψήφου τους με τήν θέση φορέων, κομμάτων και μεμονωμένων υποψηφίων πάνω σε συγκεκριμένα ζητήματα. Είναι δε και γραφικό τό φαινόμενο να παρουσιάζονται και κείμενα τού τύπου: «Μειώνονται οι επιλογές μας για ψήφο στίς εκλογές» κλπ. Για να έχουν λόγο ύπαρξης τέτοια κείμενα θα πρέπει αφενός να παραδεχτούμε ότι ο συντάκτης τους και όσοι τά διαβάσουν ψήφιζαν ή σκόπευαν να ψηφίσουν αυτόν που καταγγέλλουν και αφετέρου ότι οι αναγνώστες αυτών τών κειμένων «παίρνουν γραμμή», σαν τά πρόβατα τής διαφήμισης του JUMBO που προτρέπουν τόν τσοπάνη να «σφάξει τήν προβατίνα».       

 

Υ.Γ. Για όποιον θέλει να καταλάβει τί παιχνίδι παίζεται στήν Ουκρανία αυτή τη στιγμή, ας διαβάσει τό «Κράτος και Επανάσταση». Σίγουρα θα καταλάβει περισσότερα απ’ ότι παρακολουθώντας τά δελτία ειδήσεων.  

 

27 Mάρτη 2014.
παρατηρητής 1.

Διαβάστηκε 6795 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο «Ο ΑΡΙΣΤΕΡΙΣΜΟΣ ΠΑΙΔΙΚΗ ΑΡΡΩΣΤΕΙΑ ΤΟΥ ΚΟΜΜΟΥΝΙΣΜΟΥ» ΚΑΙ ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ.