Το πιο συνηθισμένο λάθος είναι η θεώρηση της Οικονομίας ξέχωρα από την Κοινωνία και την Πολιτική (όπου στην σφαίρα της τελευταίας περιλαμβάνονται συνολικά τα πολιτικά δικαιώματα των πολιτών όπως και οι σχέσεις τους με την κυβέρνηση και την κυβερνητική μηχανή). Εστιάζουν στα προφανή αγνοώντας αυτά που επενεργούν σε βάθος χρόνου τα οποία και παράγουν τα διαρκέστερα αποτελέσματα. Είναι κοινός τόπος ότι η Οικονομία για την μεγέθυνση της έχει ως προϋπόθεση την ύπαρξη καλά οργανωμένης Κοινωνίας (με σαφώς καθορισμένους ρόλους για τον καθένα) και μια σχετικά φιλελεύθερη Πολιτική Σκηνή. Ωστόσο η ίδια η άναρχη φύση της Οικονομίας (οικονομικής δραστηριότητας) ασφυκτιά σαν μικρό παιοδί σε κάθε προσπάθεια στενότερου από τον ήδη υφιστάμενο έλεγχο, ενώ κατά διαστήματα προσπαθεί να «απελευθερωθεί» και από τους υπάρχοντες περιορισμούς.
Συνεπώς κάθε μεταβολή σε μια από τις τρείς σφαίρες/πεδία (Κοινωνία, Πολιτική, Οικονομία) προκαλεί αναταράξεις στις υπόλοιπες οι οποίες συν τω χρόνω προκαλούν αλλαγές και ανακατατάξεις τόσο στις ίδιες όσο και στις υπόλοιπες. Δυστυχώς ή ευτυχώς η μεταξύ τους αλληλεπίδραση δεν σταματά εδώ αφού στην πράξη οι τρείς αυτές σφαίρες συμπλέκονται μεταξύ τους οπότε και τα συμβαίνοντα σε μια απ’ αυτές ανατροφοδοτούν συνεχώς τις άλλες δυο. Δεδομένων των παραπάνω έχει ενδιαφέρον να περιγράψουμε τι πραγματικά ψήφισε σε κοινωνικό και πολιτικό επίπεδο αυτός που ψήφισε «ΌΧΙ» στις 5 Ιούλη 2015.
Σχετικά με την οικονομική σημασία της ψήφου μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Για την πολιτική και κοινωνική της σημασία θ’ αναφερθούμε αμέσως παρακάτω. Προκειμένου όμως να γίνει πλήρως κατανοητή η ανάλυση που θ’ ακολουθήσει πρέπει να συσχετιστεί μ’ όσα αναφέρονται και στο κείμενο για την οικονομική σημασία του «ΌΧΙ».
Την Κυριακή 5 Ιούλη 2015 αυτός που προσερχόταν στην κάλπη για να ψηφίσει ψήφιζε στην πραγματικότητα για:
- Την παραμονή Σαμαρά στην ηγεσία της Ν.Δ. (με «ΝΑΙ» παρέμενε λίγο ακόμα, με «ΌΧΙ» δεν θα μπορούσε να μείνει άλλο).
- Την πρόσκαιρη επικράτηση του Τσίπρα στο εσωτερικό του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (σε περίπτωση της επικράτησης του «ΌΧΙ») ή την «ηρωική του έξοδο σε περίπτωση επικράτησης του «ΝΑΙ». Στην δεύτερη περίπτωση υπήρχε και το εναλλακτικό σενάριο της παραμονής του στην Πρωθυπουργία με την ταυτόχρονη αποδοχή ενός «Θεσμονίου» αφού έτσι αποφάσισε ο κυρίαρχος Λαός.
- Την αποκατάσταση του βιοτικού τους επιπέδου στα πρό μνημονίου επίπεδα. Αυτοί που ψήφισαν «ΝΑΙ» θεωρούσαν ότι αυτή θα μπορούσε να δρομολογηθεί μέσω των αναγκαίων προσαρμογών («μεταρρυθμίσεων») που εκ νέου θα μας επιβάλλονταν. Αυτοί που ψήφισαν «ΟΧΙ» θεωρούσαν ότι αυτό θα μπορούσε να γίνει μέσω της χρηματοδότησης της Ελλάδας χωρίς την επιβολή περιορισμών εξαιτίας των εκβιασμών της κυβέρνησης στην Ε.Ε. για το τι θα συμβεί αν καταρρεύσει η Ελλάδα ή αν αυτή συμμαχήσει με τη Ρωσία.
- Για το μέλλον τους (όπως το αντιλαμβανόταν καθένας αναλόγως των εμπειριών του και της μόρφωσης του). Αυτοί που ψήφισαν «ΝΑΙ» θεωρούσαν και όχι άδικα ότι όλα (και οι δουλειές) θα ήταν πολύ πιο δύσκολα εκτός Ευρώ (και Ε.Ε.) και ότι η ανεργία θ’ αυξανόταν δραματικά μέχρι να μειωθεί μέσω της αύξησης της απασχόλησης σε κακοπληρωμένες θέσεις. Αυτοί που ψήφισαν «ΟΧΙ» θεωρούσαν ότι δεν είχαν τίποτα να χάσουν (για την ακρίβεια νόμιζαν ότι δεν θα έχαναν τίποτα περισσότερο αφού η Ε.Ε. θα «έκανε πίσω»), μόνο να κερδίσουν. Ταυτόχρονα θεωρούσαν ότι με την ψήφο στο «ΟΧΙ» τιμούσαν και την αγωνιστική παράδοση της Αριστεράς και του Ελληνικού Λαού.
Τελικά ότι και να ψήφισαν το βράδυ της 5ης Ιούνη η κυβέρνηση κατάλαβε αυτό που ήθελε από πριν να καταλάβει (το οποίο και αποδείχθηκε τις επόμενες ώρες ότι ήταν στην τελείως αντίθετη κατεύθυνση). Το «ΟΧΙ» μεταφράστηκε σε «ΝΑΙ» για συνέχιση της διαπραγμάτευσης η οποία θα γινόταν σε ακόμη χειρότερες από πριν συνθήκες, αφού όλοι οι υπόλοιποι συνομιλητές μας (που και αυτοί είναι δημοκρατικά εκλεγμένοι από τους λαούς τους) ήταν πολύ εκνευρισμένοι με τους αφελείς(;) χειρισμούς του Τσίπρα. Έτσι κι αλλιώς η «βάση για διαπραγμάτευση» δεν θα μπορούσε να είναι διαφορετική από την Ελληνική πρόταση της 22ας Ιούνη και την επιστολή με την οποία ο Πρωθυπουργός έριξε «λευκή πετσέτα» στις 30 Ιούνη.
Την επόμενη μέρα ο Τσίπρας προσπάθησε με λεκτικές κουτοπονηριές να κάνει τους υπόλοιπους κομματικούς αρχηγούς συνυπεύθυνους για το αποτέλεσμα της δικής του διαπραγμάτευσης συγκαλώντας τους σε συνάντηση υπό τον Παυλόπουλο. Ο ουσιαστικός λόγος αυτής της συνάντησης ήταν η στήριξη του στις ψηφοφορίες με τις οποίες θα εγκρινόταν το «Θεσμόνιο» και τα εφαρμοστικά του μέτρα μιας και δεν θα μπορούσε πλέον να στηρίζεται στο σύνολο των 149 βουλευτών του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Τους καρπούς της τακτικής του έδρεψε όταν ο νέος Υπουργός Οικονομικών (στη θέση του απαράδεκτου απ’ όλες τις απόψεις Βαρουφάκη) πήγε να διαπραγματευτεί και συνάντησε μεν καλύτερη υποδοχή στο πρόσωπο του, αλλά σαφώς χειρότερη ως εκπρόσωπος της Ελληνικής κυβέρνησης.
Βέβαια για τίποτα από τα παραπάνω δεν ψήφισε ο Λαός στο δημοψήφισμα. Αλλά αυτό δεν έχει και πολύ σημασία, αφού στην μεγάλη του πλειοψηφία το εκλογικό σώμα είναι πρακτικά αμόρφωτο και συνεπώς ανερμάτιστο. Καλύτερο παράδειγμα δεν θα μπορούσε να υπάρξει από την υποδοχή Βαρουφάκη σε έξοδο του (αφού είχε καταφέρει το καλύτερο για την Χώρα) στο Ηρώδειο (βλέπε εδώ & εδώ). Στο κάτω-κάτω ο Λαός ψήφισε «ΟΧΙ» και «αμαρτία ουκ έχει» ούτε για την επιλογή του ούτε για το τι έκανε μετά η κυβέρνηση την ψήφο του. Μήπως μ’ αυτόν τον τρόπο δεν πορευόμαστε από τα πρώτα κιόλας χρόνια της εγκαθίδρυσης της Δημοκρατίας στην Αθήνα; Προφανώς για να υπάρχουμε ακόμα σημαίνει ότι το «σύστημα λειτουργεί ικανοποιητικά» ή μήπως «ΟΧΙ»;
Ανακεφαλαιώνοντας και μόνο για ιστορικούς λόγους αυτός που ψήφισε «ΟΧΙ» στις 5 Ιούλη 2015 νόμιζε ότι ψήφισε για:
- Την αποκατάσταση του βιοτικού του επιπέδου στα πρό μνημονίου επίπεδα.
- Για το μέλλον του.
- Για να αισθάνεται και πάλι περήφανος ως Έλληνας.
- Για την αποκατάσταση της Εθνικής Κυριαρχίας.
Στην ουσία ψήφιζε για νέο σκληρότερο (εξ’ αιτίας της «αποτελεσματικής και μαχητικής διαπραγμάτευσης του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.») Μνημόνιο (το οποίο πλέον θα ονομάζεται «Θεσμόνιο») λύνοντας παράλληλα (για την ώρα) τα εσωκομματικά του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και της Ν.Δ. Το Δημοψήφισμα της 5ης Ιούλη 2015 ήταν το ακριβότερο και μαζικότερο μάθημα Αγωγής του Πολίτη. Δυστυχώς για τους απόφοιτους Λυκείου που ψήφισαν για πρώτη φορά αυτή ήταν μια πολύ τραυματική εμπειρία για την οποία κανείς (και ειδικά οι γονείς τους) δεν τους είχε ετοιμάσει. Πως θα βιώσουν την εμπειρία αυτή είναι ένα ζήτημα. Θεωρητικά πάντως και έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα η «Πρώτη Φορά ΑκροΔεξιά» δεν είναι απίθανη.
Κλείνοντας θα θέλαμε ν’ απευθύνουμε δημοσίως και χωρίς ίχνος ειρωνείας τη συμπαράσταση μας ενδεικτικά στους παρακάτω (αλλά και σ’ όσους βρίσκονται στη ίδια μ’ αυτούς θέση):
- Δ. Γιαννακόπουλο
- Οργανωμένους Π.Α.Ο.Κ.
- «Πειρατές του Ονείρου»
- Original
- Εφημερίδα «Πράσινη»
- Αρθρογράφους ιστοσελίδας SDNA
Όλοι όσοι αναφέρθηκαν παραπάνω (και όχι μόνο αυτοί) ανήκουν στο χώρο του αθλητισμού και όλοι τους είχαν ταχθεί στο δημοψήφισμα υπέρ του «ΌΧΙ». Κάποιοι από αυτούς είχαν ταχθεί ήδη από τον Γενάρη υπέρ του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και του Τσίπρα προσωπικά. Άλλοι από αντίδραση στους προηγούμενους «ξεπουλημένους μνημονιακούς» και άλλοι από διαίσθηση. Ανεξαρτήτως του λόγου όλοι τους έχουν το δικαίωμα να θεωρούν πλέον «εαυτούς προδομένους». Το οξύμωρο είναι ότι αυτή η κατάληξη (προδοσία) δεν είναι πρωτόγνωρη στο χώρο της «Αριστεράς». Ίσα-ίσα υπάρχει μεγάλη και μακρά παράδοση «προδομένων αγώνων» στην «Αριστερά». Δυστυχώς οι πιστοί του χώρου έμεναν κάθε φορά ικανοποιημένοι από το γεγονός ότι αυτοί που έφταιγαν αντικαθίσταντο και ήλπιζαν ότι με την «νέα διεύθυνση» τα πράγματα θα πήγαιναν καλύτερα και πως τα λάθη δεν θα επαναλαμβάνονταν. Μέχρι και πρίν 10 μέρες ακόμη ήλπιζαν…
Ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στους:
- Γυναίκες Αργεντινής
- Πρόεδρο Αργεντινής
- Πρόεδρο Βενεζουέλας
- Φιντέλ Κάστρο
Οι παραπάνω εξεδήλωσαν την στήριξη τους στο «ΟΧΙ» και μετά την ευαρέσκεια τους για το τελικό αποτέλεσμα. Τώρα που ο Αλέξης -και όχι ο Ελληνικός Λαός- τους πρόδωσε θ’ ανακαλέσουν τις επιστολές και τα μηνύματα τους (οι τρείς τελευταίοι) και οι Γυναίκες της Αργεντινής θ’ αρχίσουν τις κατάρες ή μήπως είναι τόσο μεγαλόψυχοι που τον συγχώρεσαν;
Απορία: Ο Κάστρο ήξερε ότι έστειλε επιστολή στον Τσίπρα; Και αν ήξερε την έγραψε/υπαγόρεψε ο ίδιος ή μήπως την υπέγραψε μόνο;
13 Ιούλη 2015
ψευδο-Ουμπέρτο Έκο.
