Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

«ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» ΔΗΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ; (ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

«ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» ΔΗΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ;
(ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ)

Η Ελλάδα είναι από παλιά γνωστή ως η χώρα στην οποία «ανθεί η φαιδρά πορτοκαλέα». Είναι επίσης γνωστό πως όλες οι διεθνείς εξελίξεις μεταφυτεύονται στα καθ’ ημάς με καθυστέρηση τουλάχιστον μιάς δεκαετίας. Έτσι εισάγεται πλέον και στην ελληνική πραγματικότητα η κάθοδος στην πολιτική ζωή του τόπου πλούσιων (για τα ελληνικά δεδομένα) επιχειρηματιών οι οποίοι μέσω των υποψηφιοτήτων τους για δημόσια αξιώματα -όπως ο γνωστός μας «καβαλιέρε»- θέλουν να βοηθήσουν τον τόπο (μαζί με τους ιθαγενείς κατοίκους του).

Γράψαμε σε άρθρο μας την προηγούμενη βδομάδα 12 Μάη 2014 με τίτλο: «ΟΙ ΑΕΚΤΖΗΔΙΚΕΣ ΥΠΟΨΗΦΙΟΤΗΤΕΣ, ΟΙ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑΚΕΣ ΣΥΜΦΩΝΙΕΣ & ΑΛΛΕΣ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΠΟΛΙΤΙΚΗΣ ΤΡΕΛΑΣ ΚΑΙ ΧΑΖΟΜΑΡΑΣ (ΕΙΝΑΙ ΜΕΤΑΔΟΤΙΚΗ Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑ;)» μεταξύ άλλων για την «τυχαία εξεπίτηδες» (που λέγαμε και στο σχολείο) συνάντηση της κας Δούρου με τον κ. Μαρινάκη σε ταβέρνα του Πειραιά.

Επειδή από την αρχαιότητα καμιά εξουσία δεν μπόρεσε να σταθεί χωρίς επαρκή νομιμοποίηση –ακόμη και τυπική αν όχι ουσιαστική– την οποία πάντα επικαλούνταν τα συμφέροντα που την στήριζαν, έτσι και τώρα οι αυτόκλητοι σωτήρες μας πρέπει να δικαιολογήσουν (διάβαζε νομιμοποιήσουν) την είσοδο τους στην πολιτική ζωή του τόπου (ακόμα και σε επίπεδο δήμου). Αφού και στην χώρα μας άρχισε η Κυβέρνηση να εκχωρεί αρμοδιότητες της –όχι βέβαια επειδή το επιθυμούσε– στην τοπική αυτοδιοίκηση προκειμένου αυτή να είναι σε θέση να διαχειρίζεται άμεσα τις πιστώσεις από τα περιφερειακά ταμεία της Ε.Ε. η κατάσταση άρχισε να διαφοροποιείται. Οι τοπικοί άρχοντες δεν θα διαγκωνίζονται πλέον για πενταροδεκάρες και δεν θα χρειάζεται να σπάνε σε μικρότερες εργολαβίες τα μεγάλα έργα (προκειμένου να τα δημοπρατούν εκείνοι τοπικά και όχι η Κυβέρνηση), αλλά θα παίζουν πλέον στο CHAMPIONS LEAGUE της ρεμούλας.

Υποτίθεται λοιπόν πως στην περίπτωση του Μαρινάκη και του «παρένθετου» του (διάβαζε μπροστινού) Μώραλη, οι δύο άντρες επιθυμούν να «αποκαθάρουν τον Πειραιά από τους μη Πειραιώτες (βλέπε Ολυμπιακούς) και ταυτόχρονα να τον καταστήσουν το πλέον δυνατό και άρα ζηλευτό επιχειρηματικό κέντρο της Ελλάδας». Βέβαια πρίν αρχίσουν το έργο της οικονομικής ανόρθωσης του μεγάλου λιμανιού θα χρειαστεί να διώξουν όλους όσους το εκμεταλλεύονται ως τώρα (και δεν είναι Ολυμπιακοί ή Εθνικοί και προπάντων Πειραιώτες). Και να μεν είναι ευκολότερο γι’ αυτούς να διώξουν τον Μελισσανίδη από την πόλη τους, τα δύσκολα όμως αρχίζουν όταν μπαίνει στο κάδρο το λιμάνι (Ο.Λ.Π.) και η COSCO. Για λόγους πολιτικής βέβαια δεν βλάπτει να το αφήνουν να υπονοείται (άσχετα ότι δεν μπορούν να το κάνουν).

Τότε θα ρωτήσει κάποιος «τι θέλει η αλεπού στο παζάρι;». Υποτίθεται ότι έχουν αναπτυξιακά σχέδια τα οποία προφανώς βρίσκονται σε άλλη κατεύθυνση από αυτή που έχει επιλέξει η παρούσα Κυβέρνηση. Υποτίθεται επίσης ότι θέλουν να εκμεταλλευτούν την μία έδρα που ο Δήμος Πειραιά κατέχει στο Δ.Σ. του Ο.Λ.Π., κυρίως για να κάνουν ντόρο και όχι γιατί μπορούν ν’ αλλάξουν κάτι. Αν δε όπως υπολογίζουν η πολιτική ζωή της χώρας «ιταλοποιηθεί» δηλαδή δεν είναι δυνατός ο σχηματισμός στιβαρής κυβέρνησης όπως στην Ιταλία τη δεκαετία του 1990, τότε θα τους είναι ευκολότερο να «σηκώσουν ανάστημα» και να προσπαθήσουν να επιβάλλουν τα δικά τους σχέδια. Βλέπουν επίσης τη Δημαρχία και σαν προθάλαμο για την μεταπήδηση τους στην κεντρική πολιτική σκηνή (αφού υποτίθεται ότι θα έχουν δοκιμαστεί «επιτυχημένα» στον Δήμο Πειραιά).

Αν όμως η εφαρμογή των αναπτυξιακών οραμάτων τους είναι δύσκολη ή και αμφίβολη, αν το να κάνουν κουμάντο στο λιμάνι άρα και στον Ο.Λ.Π. είναι πρακτικά και ουσιαστικά αδύνατο, υπάρχει ωστόσο «πεδίο δόξης λαμπρό» για σπέκουλα η οποία κύριο συστατικό της θα έχει τον Ολυμπιακό. Δεν θα πρέπει να εκπλαγείτε αν ξαφνικά βρεθεί κατάλληλος χώρος (καμιά εγκαταλελειμένη εγκατάσταση) η οποία θα μπορούσε να παραχωρηθεί στον Ολυμπιακό για να δημιουργήσει εκεί νέο προπονητικό κέντρο (μετακινούμενος από τον όμορο Δήμο Ρέντη στον ίδιο τον Πειραιά), η κατασκευή του οποίου μπορεί να τύχει όλων των διευκολύνσεων -που θα παρέχει εκείνη τη στιγμή το νομικό πλαίσιο- από τον Δήμο Πειραιά. Μην εκπλαγείτε αν ο Δήμος Πειραιά αποκτήσει ποσοστό στην χρεωκοπημένη εταιρεία διαχείρησης του γηπέδου Γ. Καραϊσκάκης (βλέπε εδώ), βγάζοντας απο τη δύσκολη οικονομική θέση τον Μαρινάκη και αναλαμβάνοντας έτσι να πληρώσει ο Δήμος τά χρωστούμενα στις τράπεζες.

Αν κάποιος θεωρεί τα παραπάνω «τραβηγμένα από τα μαλλιά» δεν έχει παρά να διαβάσει αυτά που γίνονται στην Ισπανία, όπου τόσο η κεντρική κυβέρνηση (βλέπε εδώ), όσο και οι τοπικές (περιφερειακές) κυβερνήσεις αλλά και οι δήμοι (βλέπε εδώ) χρηματοδοτούν αδρά τίς ποδοσφαιρικές ομάδες παραβιάζοντας οποιαδήποτε έννοια ανταγωνισμού (όπως και να τον ορίζουμε κάθε φορά). Στην περίπτωση δε της Μπαρτσελόνα υπάρχει και το άλλοθι ότι είναι η μεγαλύτερη (και με διαφορά από τη δεύτερη) ομάδα της Καταλονίας, κάτι που σημαίνει ότι δικαιολογημένα χρίζει προνομιακής αντιμετώπισης τόσο από τη τοπική κυβέρνηση, όσο και από τις λοιπές τοπικές αρχές (π.χ. την «Τράπεζα της Καταλονίας» ή Banco de Cataluña).

Όλα βέβαια τα παραπάνω θα άρχιζαν ν’ αποτελούν ενδεχόμενα υπο την απαραίτητη προϋπόθεση ότι ο Μωραλομαρινάκης εκτός του να περάσεις τον Β’ Γύρο (κατι που είναι όχι μόνο εύκολο, αλλά και σίγουρο με τα εως τώρα δεδομένα) κερδίζει και τον Δήμο. Σε κάθε άλλη περίπτωση θα παραμείνουν απλά σενάρια επιστημονικής φαντασίας...

 

Σημείωση για τον Ο.Λ.Π.1: Για την ακρίβεια το άρθρο 7 παρ.1 του Καταστατικού του Ο.Λ.Π. ορίζει ότι μία έδρα ανήκει στον εκπρόσωπο του Δήμου στον οποίο η εταιρεία έχει την έδρα της (βλέπε εδώ). Δηλαδή αν η εταιρεία μεταφέρει την έδρα της πάει η έδρα…  

Σημείωση για τον Ο.Λ.Π.2: Για τον τρόπο λειτουργίας αλλά και ελέγχου των σημαντικών κρατικών επιχειρήσεων σε Ελλάδα και στην υπόλοιπη Ευρώπη, θ' αναφερθούμε σε προσεχές άρθρο μας.  

Σημείωση για τις δημοτικές εκλογές: Πρίν από 5 δεκαετίες περίπου οι δημοτικές εκλογές γίνονταν σε μία Κυριακή με το σύστημα της απλής αναλογικής. Ακολούθως το Δημοτικό Συμβούλιο συνερχόταν σε σώμα και εξέλεγε τον Δήμαρχο. Στην πολυ μεγάλη πλειοψηφία των περιπτώσεων, αυτό το σύστημα οδηγούσε στη σύμπηξη (σχηματισμό) συμμαχιών οι οποίες όμως θα μπορούσαν ν’ αντέξουν κατά τη διάρκεια της θητείας του Δημοτικού Συμβουλίου. Προσωπικά δεν έχουμε καμία ψευδαίσθηση ότι αν ίσχυε αυτό το σύστημα (που είναι όμως πολύ οικονομικότερο του σημερινού) ο Μωραλομαρινάκης θα ήταν σίγουρος Δήμαρχος Πειραιά.

 

19 Μάη 2014.
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 7570 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Χρονολόγιο «ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ» ΔΗΜΟΣ ΠΕΙΡΑΙΑ; (ΜΙΑ ΠΙΘΑΝΗ ΙΣΤΟΡΙΑ ΔΙΑΠΛΟΚΗΣ)