Βέβαια προκειμένου να επαληθεύεται η αξία των κανόνων στην καθημερινή μας ζωή και έτσι να διατηρούνται σε ισχύ, θα πρέπει όλοι μας να γνωρίζουμε (όσο είναι αυτό δυνατό) τις σχέσεις μεταξύ των συνεργατών για παράδειγμα. Έτσι θα είμαστε σε θέση να ελέγξουμε αν η αποτυχία μπορεί ν’ αποδοθεί στην παραβίαση κάποιου από αυτούς.
Μέχρι πρίν από λίγο καιρό η Διοίκηση του Σωματείου μας ήταν Δικέφαλη. Το ένα της κεφάλι (αριστερό ή δεξί διαλέξτε εσείς όποιον θέλετε) ήταν ο Αλεξίου και το άλλο ο Κοτσάτος. Γνωρίζαμε ότι ήταν «συνεργάτες» ή αν θέλετε «συνεταίροι». Δεν γνωρίζαμε ότι ήταν και «κουμπάροι», κάτι που προϋποθέτει ότι πριν την κουμπαριά προϋπήρχε «φιλία» και σίγουρα «εκτίμηση» (εκτός και αν στην κουμπαριά οδήγησαν επαγγελματικοί λόγοι, δηλαδή «συμφέροντος»).
Τώρα η Διοίκηση έχασε το ένα της κεφάλι και επειδή κατ’ ανάγκη «πρέπει» να έχει δύο (καθότι Δικέφαλο εξ’ ορισμού είναι το Σωματείο) αναγκαστικά αυτό «οδήγησε» στη μετάλλαξη του Αλεξίου, ο οποίος είναι ο «άνθρωπος ορχήστρα» της Ερασιτεχνικής. Ίσως αυτό να εννοούσε ο Παππαϊωάννου όταν μίλησε για μετάλλαξη (βλέπε εδώ).
Πλέον ξέρουμε που ν’ αποδώσουμε την αποτυχία, αλλά δεν γνωρίζουμε σε ποιόν να χρεώσουμε τη ζημιά (ποιός θα «την πληρώσει» δηλαδή εκτός του Σωματείου το οποίο συνεχίζει να πορεύεται τη «οδό της απωλείας»).
Το πιό σημαντικό όμως δίδαγμα από την Γ.Σ. της 31ης Ιούλη 2014 είναι ότι ο κανόνας που «απαγορεύει» σε συγγενείς είτε εξ’ αίματος είτε εξ’ αγχιστείας να κάνουν μεταξύ τους δουλειές συνεχίζει να είναι επίκαιρος και αναγκαίος και άρα «πρέπει» να παραμείνει σε ισχύ.
Κοντολογίς αν θές να έχεις ήσυχο το κεφαλάκι σου να μην χάνεις τις παρέες σου και τα φιλαράκια σου, παραδειγματίσου από τους Κοτσάτο-Αλεξίου οι οποίοι καθότι «συνεταίροι» αλλά και κουμπάροι «κατάφεραν» να «ψυχρανθούν» τόσο που δεν μππορούν ο ένας να κοιτάξει ούτε μέσω καθρέπτη τον άλλο (πόσο μάλλον απευθείας). Άρα μεταξύ (και) κουμπάρων «απαγορεύονται» οι επαγγελματικές σχέσεις, γιατί «μεσομακροπρόθεσμα» θα «καταστρέψουν| τις διαπροσωπικές μεταξύ τους σχέσεις.
Εμείς να ευχηθούμε στους μεν Κοτσάτο και Αλεξίου σε καθαρά προσωπικό επίπεδο τα καλύτερα, σε όλους τους υπόλοιπους και ειδικά στα μέλη της Ερασιτεχνικής ευχόμαστε «Με τις υγείες σας/μας». Για την Ερασιτεχνική δεν ευχόμαστε τιποτα περισσότερο από το να ισχύει η προσδοκία της ανάστασης των νεκρών, γιατί αυτή είναι η μόνη βάσιμη ελπίδα για την περίπτωση της.
6 Αυγούστου 2014.
παρατηρητήριο.
