Τον Νοέμβριο του 2004 η Α.Ε.Κ. έπαιζε αργά το βράδυ με την Λιλ από την οποία έχασε με 2-1. Έναν μήνα μετά αντιμετώπιζε την Άαχεν από την οποία έχασε με 2-0. Και τις δύο φορές το κρύο και η υγρασία τρύπαγαν τα κόκκαλα. Ωστόσο, η τότε ομάδα σεβόταν περισσότερο από την τωρινή τον κόσμο που πλήρωνε εισιτήριο και άφηνε την ζεστασιά του σπιτιού του για να την δει αγωνιζόμενη. Η τότε ομάδα παρά το γεγονός ότι ντυνόταν και αυτή με μια «βαριά» και ιστορική φανέλα προσπαθούσε να κάνει ότι καλύτερο μπορούσε και ας μην κέρδιζε.
Σε σχέση με σήμερα όσοι παρακολουθήσαμε τους αγώνες αυτούς αισθανόμαστε περήφανοι γιατί οι παίκτες μας προσπαθούσαν όσο μπορούσαν. Σήμερα, η ομάδα που χρησιμοποιεί το Ο.Α.Κ.Α. μόνο στις φανέλες θυμίζει Α.Ε.Κ. Είναι μια ομάδα με προβληματική ψυχολογία, χωρίς δυνάμεις και με παίκτες που είτε δεν κάνουν είτε δεν μπορούν (είτε και τα δύο). Ακόμα και όσοι από τους παίκτες έχουν ποιότητα δεν μπορούν να την αναδείξουν παρά περιστασιακά εξαιτίας των αδυναμιών και των ελλείψεων της.
Με βάση το θέαμα που προσφέρει τελευταία η ομάδα όσοι πάνε να την δουν αγωνιζόμενη δεν είναι τρελοί, αλλά «ήρωες». Είναι «ήρωες» αφού αντέχουν να βλέπουν μια ομάδα με κιτρινόμαυρα και τον Δικέφαλο στο μέρος της καρδιάς να ταμπουρώνεται στο γήπεδο της προκειμένου να κρατήσει το σκορ απέναντι σε ομάδες της μέσης της βαθμολογίας ή όπως προχθές απέναντι στον τελευταίο του βαθμολογικού πίνακα.
Δεδομένης της κατάστασης είτε φταίνε οι παίχτες, είτε ο εκάστοτε προπονητής η τελική ευθύνη είναι της Ιδιοκτησίας της. Της ιδιοκτησίας, η οποία για τους δικούς της κάθε φορά λόγους επιλέγει με ποιους θα συνεργαστεί. Έτσι, ακόμη και αν για τα χάλια του τελευταίου διαστήματος μπορούμε να ρίξουμε το φταίξιμο στους προπονητές πρέπει, ωστόσο, να θυμόμαστε ότι αυτοί δεν «είδαν φως και μπήκαν». Κάποιοι τους έφεραν και μας τους μόστραραν για «πρώτες μούρες».
Τελικά, αν κάποιοι είναι «ήρωες» δεν είναι επειδή γεννήθηκαν έτσι. Είναι επειδή έγιναν λόγω των περιστάσεων. Ίσως, αυτοί να μην ήθελαν να γίνουν. Ίσως, να ήθελαν απλά να πηγαίνουν στο γήπεδο να δουν την ομάδα τους να κάνει αυτό που θα έπρεπε και έτσι ευτυχισμένοι για όσα είδαν να πάνε καλοδιάθετοι σπίτια τους. στην Α.Ε.Κ., όμως, του Μελισσανίδη και των ανθρώπων του τίποτα δεν είναι απλό και εύκολο, γι’ αυτό και το τελευταίο διάστημα μόνο «ήρωες» αντέχουν να πηγαίνουν στο γήπεδο.
25 Φλεβάρη 2019
«πανταχού παρών 1».
