Κάθε (οφθαλμοφανές) διαιτητικό λάθος έχει την ίδια σημασία για την εξέλιξη του αγώνα ανεξάρτητα του χρονικού σημείου στο οποίο έγινε. Αυτό συμβαίνει γιατί η χρονική αλυσίδα των γεγονότων που το ακολούθησαν θα ήταν διαφορετική αν αυτό το λάθος δεν είχε γίνει. Μπορεί στους περισσότερους να φαίνεται λογικό πως τα λάθη στα τελευταία λεπτά είναι τα «καταδικαστικά», αλλά αν δεν είχαν προηγηθεί άλλα ΔΕΝ θα είχαμε φτάσει στα τελευταία (κρίσιμα) λεπτά με αυτά τα δεδομένα (οπότε και δεν θα μας φαίνονταν περισσότερο κρίσιμα σε σχέση με τα υπόλοιπα).
Αυτά εισαγωγικά. Πάμε τώρα στο συγκεκριμένο παιχνίδι. Στον αγώνα Α.Ε.Κ.-Π.Α.Ο.Κ., οι Θεσσαλονικείς υπέβαλαν ένσταση για μια βολή που δεν εκτέλεσαν μιας και οι διαιτητές δεν χρέωσαν το φάουλ που έκανε ο Ζήσης στην προσπάθεια για 3ποντο. Αν ο παίκτης τους επετύγχανε την βολή θα ισοφάριζαν, αν όχι θα συνέχιζαν να είναι 1 πόντο πίσω. Θεώρησαν αυτό το λάθος σε βάρος της ομάδας τους πολύ σοβαρό, τόσο όσο θα μπορούσε να θεωρήσει η Α.Ε.Κ. το λάθος των διαιτητών να μην δώσουν παράβαση στον παίκτη του Π.Α.Ο.Κ. που πριν ευστοχήσει σε προσπάθεια 2 χρεώσει με φάουλ παίκτη της Α.Ε.Κ. είχε πατήσει την γραμμή (και άρα είχε βγει εκτός ορίων του γηπέδου). Αν τα συμψηφίζαμε θα είχαμε -2 πόντους για τον Π.Α.Ο.Κ. (την βολή δεν την έβαλε) και ενδεχομένως +1 πόντο (αν έβαζε την βολή του φάουλ που δεν δόθηκε). Όμως, ο «συμψηφισμός» δεν είναι ακόμα τουλάχιστον αποδεκτός στην αθλητική δικαιοσύνη.
Ο Π.Α.Ο.Κ. υπέβαλλε ένσταση επειδή είχε το δικαίωμα να το κάνει. Ο αθλητικός δικαστής έκρινε όπως έκρινε επειδή είχε το δικαίωμα. Τελεία και παύλα. Η Α.Ε.Κ. δεν θα εφεσιβάλλει την απόφαση γιατί έτσι αποφάσισε. Από κει και πέρα κάθε ερμηνεία των πράξεων των εμπλεκομένων είναι άνευ σημασίας και τελικά μπορεί για τους λόγους που θα περιγράψω να είναι ακόμη και επικίνδυνη. Ο αθλητικός δικαστής εξαιτίας της ένστασης και μιας σειράς δεδομένων κλήθηκε να λάβει μια σημαντική απόφαση και κατά τη γνώμη μου έλαβε την μόνη σωστή. Με την απόφαση του έκρινε πως με βάση τα δεδομένα (τα οποία δεν είχαν σχέση μόνο με τον συγκεκριμένο αγώνα) ο ενδεχομένως +1 πόντος για τον Π.Α.Ο.Κ. ήταν τόσο σημαντικός που να κρίνει συνολικά την αξιοπιστία της διοργάνωσης.
Πάμε να δούμε τα δεδομένα:
- Ο αγώνας (εξαιτίας της απόδοσης της Α.Ε.Κ. ειδικά στην τελευταία περίοδο) κρίθηκε στον πόντο.
- Αν ο Π.Α.Ο.Κ. είχε κερδίσει θα είχε έναν παραπάνω (πολύτιμο) βαθμό στην προσπάθεια του να μην κινδυνεύσει όπως πέρυσι. Μη ξεχνάμε πως πέρυσι αν σωζόταν (δεν θα το μάθουμε ποτέ αφού το πρωτάθλημα δεν τέλειωσε) αυτό θα συνέβαινε εξαιτίας των οικονομικών προβλημάτων που θα οδηγούσαν στη διάλυση άλλες ομάδες και όχι με βάση τα δικά του αποτελέσματα. (Βέβαια, τα δικά του οικονομικά προβλήματα οδήγησαν στην αγωνιστική του απαξίωση και τον κίνδυνο υποβιβασμού.). Για μια ομάδα με «μεγάλο όνομα» και αντίστοιχα χρέη που ξεκινά την χρονιά «για να σώσει την κατηγορία» κάθε βαθμός μετρά. Ειδικά αν χάνει εντός έδρας οριακά ενώ προηγούνταν με διψήφια διαγορά.
- Η προσπάθεια απαξίωσης της Α1 από τους Γαύρους με αιχμή του δόρατος την διαιτησία.
- Μια συνολικά κακή διαιτησία του αγώνα.
- Την ανάγκη το Πρωτάθλημα να είναι και να φαίνεται (όπως η γυναίκα του Καίσαρος) αξιόπιστο, ειδικά όταν παίζουν μεταξύ τους δύο ομάδες με διαφορετικούς στόχους (η μια τον τίτλο και η άλλη τη σωτηρία).
- Την ανάγκη ο αδικούμενος να μπορεί βάσιμα να ελπίζει πως μπορεί να βρει το δίκιο του (αλλιώς ΔΕΝ χρειάζεται αθλητικός δικαστής).
Η απόφαση του αθλητικού δικαστή ήταν η μόνη σωστή. Γι’ αυτό και όσα γράφονται και λέγονται από τους ρεπόρτερ της Α.Ε.Κ. είναι επί της ουσίας ανοησίες καθώς παραβλέπουν την «μεγαλύτερη εικόνα» (το πλαίσιο της απόφασης). Μετά την σωστή απόφαση του αθλητικού δικαστή τα οφέλη (και οι ωφελημένοι) είναι τα (οι) εξής:
- Η αξιοπιστία της Α1 (Ε.Σ.Α.Κ.Ε.) η οποία ΔΕΝ χρεώνεται μια κακή εκ του αποτελέσματος διαιτησία.
- Η Α.Ε.Κ., η οποία δεν μένει με την «ρετσινιά» της «κλοπής» ενός ακόμα βαθμού από μια ομάδα που βασικά προσπαθεί να σωθεί.
- Ο Π.Α.Ο.Κ. επειδή έχει μια ακόμη ευκαιρία να διεκδικήσει τη νίκη.
- Οι τρείς διαιτητές καθώς αν και «τα έκαναν μούσκεμα», δεν θα χρεωθούν από τον Π.Α.Ο.Κ. την αγωνιστική του αποτυχία (αν δεν καταφέρει να σωθεί).
Οι χαμένοι από την απόφαση του αθλητικού δικαστή είναι όσοι θα ήθελαν να εκμεταλλευτούν την κατάσταση για τους δικούς τους λόγους. Βασικά ο μεγαλύτερος χαμένος είναι ο Γαύρος και οι ερυθρόλευκοι «χατζηαβάτηδες» καθώς για την ώρα δεν θα μπορούν να μιλήσουν για την κακή διαιτησία και τις επιπτώσεις της στην Α1. Μη σας γελάνε οι κατά καιρούς «επιθέσεις αγάπης» στον Μάκη για την προσφορά του στην ομάδα. Αν (και όταν) τους συμφέρει με την ίδια ευκολία θα επιτεθούν στην Α.Ε.Κ. ως ωφελημένη από την διαιτησία ακόμα και αν αυτή με κανένα τρόπο δεν το επεδίωξε.
Ένας άλλος χαμένος είναι ο ίδιος ο Π.Α.Ο.Κ. Παρ’ ότι «δικαιώθηκε» από τον αθλητικό δικαστή, ωστόσο, το γεγονός ότι θα έχει μια «δεύτερη ευκαιρία» του στερεί στη συνέχεια την επίκληση του συγκεκριμένου αγώνα ως άλλοθι σε μια ενδεχόμενη αγωνιστική του αποτυχία. Ειδικά, από τη στιγμή που ο νέος αγώνας θα γίνει με τα καινούρια ρόστερ και όχι με τις συνθέσεις του συγκεκριμένου αγώνα οι πιθανότητες να νικήσει μειώνονται. Όχι μόνο γιατί ο Λάνγκφορντ δεν θα ξανακάνει τα ίδια λάθη που τους έδωσαν τόσους πόντους, αλλά και γιατί τότε θα παίζει ο Λοτζέσκι (που δεν έπαιξε στον αγώνα). Βέβαια, όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος και αυτό ιδιαίτερα στην εποχή της «πανδημίας του κορονοϊού» είναι τόσο αληθινό και τόσο επίκαιρο που πρέπει πάντα να το λαμβάνουμε υπόψη.
Ελπίζω τα παραπάνω ν’ απέδειξαν ακόμη και στον πλέον δύσπιστο γιατί η απόφαση για επανάληψη του αγώνα ήταν η σωστή. Από κει και πέρα θα πρότεινα σ’ όσους απορούν κι εξίστανται για την απόφαση να ξεκινήσουν μια «σταυροφορία» για την αλλαγή του αθλητικού νομικού πλαισίου. Ν’ αγωνιστούν μ’ όλες τους τις δυνάμεις για την κατάργηση του δικαιώματος υποβολής ένστασης ή εναλλακτικά για την υποχρεωτική έκδοση αρνητικής απόφασης για κάθε ένσταση (καταργώντας έτσι στην πράξη το δικαίωμα υποβολής της). Βέβαια, ακόμα και να μπορούσαν να το κάνουν δεν θα το ήθελαν. Γιατί μια στο τόσο όταν συμβαίνει ένα τέτοιο «διαιτητικό μπάχαλο» τους δίνεται μια πρώτης τάξεως ευκαιρία να ξιφουλκήσουν εναντίον όσων με την συμπεριφορά τους αδικούν (κάνουν κακό) στον αθλητισμό. Και όπως και να το κάνουμε κάτι τέτοιες περιπτώσεις είναι ότι πρέπει για οπαδική (συγγνώμη «δημοσιογραφική») και χωρίς κόστος σπέκουλα (εκμετάλλευση). Δε συμφωνείτε;
15 Δεκέμβρη 2020
«πανταχού παρών 1».
