Ο ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΠΕΘΑΝΕ
(ΑΛΛΑ ΤΟ ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ ΤΟΥ ΘΑ ΖΕΙ Σ’ ΟΣΟΥΣ ΤΟΝ ΕΖΗΣΑΝ)
Το μεσημέρι του Σαββάτου η Αττική γη δέχθηκε στην αγκαλιά της το νεκρό του Δημήτρη Χατζηχρήστου. Ο Δημήτρης ήταν ο πιο ιδεαλιστής που θα μπορούσε να υπάρξει. Ήταν ένα «ανοικτό βιβλίο», ένας άνθρωπος χωρίς σκοπιμότητες που αγαπούσε ανυπόκριτα. Αυτός που αγαπά ανυπόκριτα δεν προσμένει σε κάποια ανταμοιβή. Αγαπά γιατί έτσι νοιώθει. Ο Δημήτρης αγάπησε υπερβολικά την Α.Ε.Κ. γιατί γι’ αυτόν δεν ήταν μια απλή ομάδα▪ ήταν τρόπος ζωής. Ο Δημήτρης εμπνεόταν από την Α.Ε.Κ. και η αγάπη του γι’ αυτή ενέπνεε τους γύρω του.
Είχε το θάρρος της γνώμης του ακόμη κι όταν η συγκυρία ήταν αρνητική. Αυτό δεν ήταν κάτι που εύκολα ανέχονται οι ιδιοκτήτες των Π.Α.Ε. Έτσι, για να «σωθεί» με τον τρόπο του «Τίγρη» η Α.Ε.Κ. έπρεπε ο Δημήτρης να μπει μια και καλή στο περιθώριο. Γιατί όταν μιλούσε ο Δημήτρης δεν μπορούσες να τον αντικρούσεις. Τι ν’ απαντήσεις σε κάποιον που μιλά για (ψυχική) ενότητα και αγάπη ακόμα κι όταν αυτές είναι απίθανες; Πως γίνεται να υπάρξει με το στανιό ενότητα όταν ο ιδιοκτήτης λειτουργεί στην λογική του πλήρους ελέγχου και των αποκλεισμών όσων έχουν άποψη;
Η απώλεια του Δημήτρη για την Α.Ε.Κ. είναι μεγάλη. Ωστόσο, για όσους είχαν την ευκαιρία και την τιμή να τον γνωρίσουν θα ζει μέσα από το παράδειγμα του. Όμως, η απώλεια για την οικογένεια του είναι πολύ μεγαλύτερη. Ειδικά για την αγαπημένη του Κατερίνα η οποία θα πρέπει να πορευτεί χωρίς αυτός να της κρατά το χέρι η απώλεια είναι ασήκωτη. Αυτές τις ώρες τα λόγια παρηγοριάς ακούγονται κούφια, κενά περιεχομένου.
Αν θέλουμε να τιμήσουμε τον Δημήτρη δεν θα σταθούμε στον πόνο της απώλειας του, αλλά θα εστιάσουμε στις στιγμές που μοιραστήκαμε μαζί του νοιώθοντας ευγνωμοσύνη γι’ αυτές. Να είμαστε ευγνώμονες που τον γνωρίσαμε και αλληλοεπιδράσαμε μαζί του.
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που τον σκεπάζει.
09 Ιούνη 2025
«πουθενάδες».
