Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ (ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ
(ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ)

Οι πιο εμφατικές ιστορίες επαγγελματικής επιτυχίας είναι αυτές στις οποίες ο επιτυχημένος πλέον επιχειρηματίας μας διηγείται το ξεκίνημα του. Όταν μας μιλά για τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, για τα ελάχιστα (ή και καθόλου) κεφάλαια που διέθετε, για την καλή του τύχη ή ακόμη για όσους είχαν χρήματα και πίστεψαν σ’ αυτόν και τις δυνατότητες του και του δάνεισαν. Οι ιστορίες αυτές ζεσταίνουν τα βράδυα όσων νομίζουν ότι έχουν και αυτοί δυνατότητες αλλά δεν έχουν τα μέσα να τις πραγματοποιήσουν. Η κινητήρια δύναμη του Καπιταλισμού είναι ότι τα όνειρα αυτά τα συμμερίζονται και άλλοι οι οποίοι μπορεί μεν να στερούνται πρωτότυπων ιδεών από την άλλη όμως διαθέτουν κάποια μετρητά με τα οποία μπορούν να χρηματοδοτήσουν τις «καλές» ιδέες (τις οποίες είναι σε θέση πάντα να ξεχωρίζουν). Με τον τρόπο αυτό γεννήθηκαν οι «επιχειρηματίες» και οι «μέτοχοι».

Το ενδιαφέρον αυτής της σχέσης είναι ότι ενώ θεωρητικά και οι δυο πλευρές έχουν «κοινά συμφέροντα» στην ουσία και όσο περισσότερο τα παρατηρούμε τα συμφέροντα τους είναι «αντικρουόμενα» και «αποκλίνοντα» μεταξύ τους. Στις ανεπτυγμένες χρηματαγορές (η ανάπτυξη των οποίων σχετίζεται και με την Αγγλοσαξωνική κυρίως κουλτούρα) είναι πολύ συνηθισμένο κάποιος επιχειρηματίας να ξεκινά μια εταιρεία χωρίς καθόλου (ή με ελάχιστα) δικά του κεφάλαια. Σ’ αυτές τις περιπτώσεις την πλειοψηφία των μετοχών (άρα και τον έλεγχο) την έχουν όσοι τον χρηματοδοτούν και οι οποίοι είναι αυτοί που διακινδυνεύουν να χάσουν τα λεφτά τους αν η επιχειρηματική ιδέα «δεν κερδίσει την αγορά». Παρά το γεγονός ότι ο επιχειρηματίας δεν έχει τον μετοχικό έλεγχο της εταιρείας ωστόσο την διοικεί (έστω και υπό επιτήρηση) επειδή οι μέτοχοι θέλουν προκειμένου να πάρουν τα λεφτά τους πίσω το συντομότερο δυνατόν και να έχουν και κέρδος να είναι σε θέση ο επιχειρηματίας ν’ αναπτύξει πλήρως το σχέδιο του όπως θα το έκανε αν τα κεφάλαια ήταν όλα δικά του. Η επιτήρηση τους έχει την έννοια ότι ο επιχειρηματίας δεν είναι ελεύθερος να κάνει ότι θέλει διακινδυνεύοντας αλόγιστα τα κεφάλαια που εκείνοι του εμπιστεύτηκαν. Έτσι έχουμε αρκετά συχνά την περίπτωση κάποιος να είναι «αφεντικό» και να δρα ως πραγματικός (και όχι τυπικός) ιδιοκτήτης «με τα λεφτά των άλλων».

Στην Ελλάδα τόσο εξ’ αιτίας της διαφοράς κουλτούρας όσο και επειδή ως περιφερειακή χώρα η χρηματαγορά της είναι υπανάπτυκτη το παραπάνω σχήμα πολύ δύσκολα λειτουργεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει ότι είναι αδύνατο να λειτουργήσει. Αν ήταν αδύνατον αυτό που συμβαίνει τα δυο τελευταία χρόνια στην Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ. δεν θα συνέβαινε. Που αλλού έχετε δει για παράδειγμα μια Α.Ε. να λειτουργεί με το ελάχιστο επιτρεπόμενο Μετοχικό Κεφάλαιο για την κατηγορία της και μετά από λίγο να δέχεται μια μεγάλη ένεση ρευστότητας (για τα μέχρι τότε δεδομένα της Α.Ε.) από ένα Σωματείο το οποίο και να καθίσταται ο πλειοψηφικός μέτοχος της; και αν αυτά δεν είναι παράλογα τι θα λέγατε αν το Σωματείο που πήρε τον μετοχικό έλεγχο της Α.Ε. είχε στηθεί στην ουσία από έναν πλούσιο οπαδό του οποίου «ο λόγος μετράει» στην Α.Ε.; Βέβαια υπάρχει το θέμα που βρήκε το Σωματείο τα λεφτά. Κάποιοι που θεωρούν τους εαυτούς τους έξυπνους θα έλεγαν (μπορεί κα να στοιχημάτιζαν) ότι τα λεφτά προέρχονται από τον πλούσιο οπαδό του οποίου «ο λόγος μετράει» στην Α.Ε. Και όμως όσοι απαντούσαν έτσι θα έκαναν λάθος. Δεν είμαστε μόνον εμείς που διδασκόμαστε από τους ξένους. Σε κάποιες περιπτώσεις είμαστε αυτοί που θα έπρεπε να διδάσκουν τους ξένους.

Φανταστείτε για μια στιγμή πως έχετε στήσει (δημιουργήσει) το παραπάνω σχήμα, δηλαδή μια Α.Ε. και ένα Σωματείο το οποίο επιθυμείτε να γίνει ο μεγαλομέτοχος της Α.Ε. χωρίς να χρειαστεί να χρησιμοποιήσει δικά σας λεφτά για την δουλειά αυτή. Μια λύση θα ήταν να εγγράφονται μέλη στο Σωματείο το οποίο θα συγκέντρωνε έτσι λεφτά από συνδρομές. Όμως τα μέλη έχουν δικαιώματα και κάποια από αυτά (τα πιο στριμμένα) θα θέλουν ν’ ασκήσουν και έλεγχο στις πράξεις της διοίκησης του Σωματείου. Επειδή ο πλούσιος οπαδός του οποίου «περνά ο λόγος» στην Α.Ε. δεν επιθυμεί για την ώρα κάτι τέτοιο θα έπρεπε να βρεθεί ένας άλλος τρόπος να βρεθούν τα λεφτά για ν’ αγοραστούν οι μετοχές.

Ο τρόπος ήταν πολύ απλός, σατανικά απλός θα έλεγαν κάποιοι. Έχει γίνει κατανοητό ότι η Α.Ε. και το Σωματείο έχουν κάποια σχέση μεταξύ τους. Έτσι το μόνο που απαιτούνταν θα ήταν ο λόγος του πλούσιου οπαδού να μην «περνά» απλώς στην Α.Ε. αλλά να είναι για παράδειγμα «νόμος». Όταν λοιπόν η Α.Ε. ξεκίνησε να πουλά μια υπηρεσία την οποία γνώριζε ότι θα την αγόραζαν κάποιες χιλιάδες κόσμος ένα μέρος από τα χρήματα που συγκέντρωνε στα ταμεία της το εισέπραττε ως έσοδο από την πώληση της υπηρεσίας αυτής και ένα άλλο το εισέπραττε σαν «οικονομική ενίσχυση του Σωματείου» για λογαριασμό του. Τυπικά όλα γίνονταν σωστά. Ο κόσμος που αγόραζε την υπηρεσία στην συντριπτικά μεγάλη του πλειοψηφία δεν αντέδρασε τόσο γιατί γνώριζε την σχέση της Α.Ε. με το Σωματείο όσο και επειδή απλά σκέφτηκε ότι «ξέρουν αυτοί τι κάνουν». Έτσι με τα λεφτά που συγκεντρώθηκαν μ’ αυτό τον τρόπο το Σωματείο βρήκε τους πόρους να γίνει ο μεγαλομέτοχος της Α.Ε.

Αυτό το σύστημα δεν δούλεψε μόνο μια φορά. Δούλεψε και δεύτερη και ειλικρινά δεν βλέπω τον λόγο να μην δουλέψει και άλλες. Την πρώτη φορά τα λεφτά που συγκεντρώθηκαν ήταν αρκετά κυρίως επειδή παρά τις μειωμένες πωλήσεις της υπηρεσίας που πωλούσε η Α.Ε. το ποσοστό που πήγαινε σαν «οικονομική ενίσχυση του Σωματείου» ήταν μεγάλο. Υπερβολικά μεγάλο θα έλεγαν κάποιοι (80% την πρώτη φορά). Την δεύτερη φορά τα λεφτά δεν ήταν τα ίδια. Η πτώση στις πωλήσεις ήταν πολύ μεγαλύτερη από την πρώτη φορά και επίσης το ποσοστό ήταν μειωμένο στο μισό (40%). Τώρα τι θα γίνουν τα λεφτά που μαζεύτηκαν την δεύτερη φορά μη με ρωτάτε γιατί αν και έχω κάποιες υποψίες ωστόσο δεν διακινδυνεύω να τις μοιραστώ μαζί σας.

Το μόνο σίγουρο είναι πως το επιχειρηματικό μοντέλο που λειτουργεί τα δύο τελευταία χρόνια στην Α.Ε.Κ. είναι κρίμα να πάει χαμένο και να μην εξαχθεί στους Αγγλοσάξωνες. Όχι τίποτα άλλο αλλά να μην λένε ότι και εμείς εδώ δεν έχουμε τρόπους να είμαστε «αφεντικά με τα λεφτά άλλων» (χωρίς την συναίνεση τους) και μάλιστα με την δημιουργία ολόκληρου παρένθετου Σωματείου (την διοίκηση του οποίου αν δεν έχει επιλέξει ο ίδιος ο πλούσιος οπαδός «του οποίου ο λόγος μετράει» στην Α.Ε. έχει τουλάχιστον εγκρίνει). Και να σκεφτεί κανένας ότι όλα αυτά δεν γίνονται για να αποκρυβεί κάτι, γίνονται απλώς για να έχει κάποιος τον έλεγχο της κατάστασης (προς τα πού θα πάνε τα πράγματα) με το μικρότερο γι’ αυτόν κόστος.  

 

24 Αυγούστου 2015
παρατηρητής 1.

 

Διαβάστηκε 6587 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΙΔΙΟΚΤΗΤΗΣ ΜΕ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΤΩΝ ΑΛΛΩΝ (ΜΙΑ ΙΣΤΟΡΙΑ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΗΣ ΕΠΙΤΥΧΙΑΣ)