Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΟΣΟΝ («ΤΟ ΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΤΟ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ»)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΟΣΟΝ
(«ΤΟ ΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΤΟ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ»)

Ένα όμορφο πρόσωπο προδιαθέτει θετικά όσους το συναναστρέφονται και ακόμη περισσότερο αν είναι χαμογελαστό. Ένα μονίμως χαμογελαστό πρόσωπο μπορεί κάτω από την επιφάνεια να κρύβει έναν ανόητο που αγνοώντας το μέγεθος της ανοησίας του χαμογελά αυτάρεσκα νομίζοντας τον εαυτό του για σπουδαίο. Γενικά ένα τέτοιου είδους πρόβλημα δεν είναι ούτε μεγάλο ούτε σπουδαίο όταν μπορείς ν’ αποφύγεις την συναναστροφή μ’ ένα τέτοιο πρόσωπο. Το πρόβλημα ξεκινά όταν αυτό το πρόσωπο κατέχει δημόσιο αξίωμα και μάλιστα από τα πλέον σοβαρά όπως π.χ. αυτό του Πρωθυπουργού.

Τα πολιτικά πρόσωπα βασίζουν τις καριέρες τους περισσότερο στην δημόσια εικόνα τους παρά στον πολιτικό τους λόγο (όταν είναι ουσιαστικός και όχι συνθηματικός) και τα έργα τους. Από την Αρχαιότητα κιόλας οι πολιτικοί κατέφυγαν στην χρήση των συμβόλων (συμβολισμός) προκειμένου ν’ απευθύνονται σε όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ακροατήριο το οποίο περιλάμβανε τόσο μορφωμένα όσο και αμόρφωτα άτομα. Ο συμβολισμός στην πολιτική κινείται μεταξύ δυο άκρων. Από τη μιά οι «συντηρητικοί» χρησιμοποιούν σύμβολα τα οποία κυρίως παραπέμπουν στην σταθερότητα, την παράδοση (Ιστορία) και την Εθνική Ταυτότητα (τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά ενός Λαού συμπεριλαμβανομένης της Γλώσσας και της Θρησκείας). Οι «προοδευτικοί» από την άλλη χρησιμοποιούν σύμβολα που κυρίως παραπέμπουν στην αλλαγή (αποκατάσταση της Δικαιοσύνης, της Ισότητας, της Ισονομίας κ.α.) και την ελπίδα.

Τα σύμβολα που χρησιμοποιούν και οι μεν και οι δε δεν είναι μόνο λέξεις και εικόνες. Χρησιμοποιούν πολύ συχνά προσωπικότητες η ζωή των οποίων ταυτίστηκε με κάποιες (ή και όλες) τις έννοιες τις οποίες θέλουν να επικαλεστούν. Αν δε η προσωπικότητα της οποίας το ήθος, τους αγώνες, ή το έργο επικαλούνται πέθανε για τον σκοπό που είχε θέσει ο συμβολισμός είναι ακόμη πιο δυνατός. Όσο μαρτυρικότερο θάνατο είχε τόσο το καλύτερο (πάντα χρειάζεται ένας Αθανάσιος Διάκος).

Είναι προφανές πως η χρήση του συμβολισμού αποσκοπεί πρώτα και κύρια στο θυμικό (συναίσθημα) βάζοντας σκόπιμα σε δεύτερη μοίρα την λογική. Συνεπώς με τον συμβολισμό μειώνεται η ανάγκη χρήσης επιχειρημάτων ενώ ταυτόχρονα επιτυγχάνεται έστω και πρόσκαιρα η ανάταση του ηθικού αυτών στους οποίους απευθύνεται αυτός. Φυσικά δεν είναι όλοι σε θέση ν’ αποκρυπτογραφήσουν με τον ίδιο τρόπο το συμβολικό μήνυμα, είτε γιατί αγνοούν πλευρές της ζωής της συμβολικής προσωπικότητας, είτε γιατί τις γνωρίζουν από την «δική τους πλευρά». Έτσι κάποιοι συμβολισμοί απευθύνονται μόνο σε συγκεκριμένη μερίδα πολιτών, ενώ σε κάποιες περιπτώσεις είναι κατανοητοί από ελάχιστους. Πρέπει επίσης να έχουμε υπ’ όψη μας ότι για την αποκωδικοποίηση του συμβολισμού έχει μεγάλη σημασία και το πλαίσιο (πολιτικό, κοινωνικό, οικονομικό) στο οποίο αυτός χρησιμοποιείται. Τέλος το «κλειδί» για την αποκωδικοποίηση του συμβολισμού δεν είναι μόνο η γνώση του υπόβαθρου (πλαισίου) και της βιογραφίας της προσωπικότητας αλλά και η προσωπικότητα του ίδιου του δέκτη. Για τον λόγο αυτό έχουμε ποικίλες και διαφορετικές εκτιμήσεις για την επιτυχημένη χρήση ενός συμβολισμού.

Στον χώρο της Αριστεράς η χρήση των συμβόλων είναι πάρα πολύ διαδεδομένη. Μέσω των συμβόλων η Αριστερά στην Ελλάδα από τη μια έχει κωδικοποιήσει μεγάλα κομμάτια της ιστορίας της, ενώ από την άλλη υπενθυμίζει διαρκώς τις θυσίες των προηγούμενων γενεών οι οποίες «δεν πρέπει να πάνε χαμένες» προσπαθώντας να δεσμεύσει τους απογόνους τους για το παρόν και το μέλλον. Έτσι η Αριστερά έχει χρησιμοποιήσει κατά καιρούς ως σύμβολα είτε «ανώνυμους» αγωνιστές της (π.χ. φωτογραφίες από το αντάρτικο ή/και τον εμφύλιο) είτε «επώνυμους» (π.χ. Μπελογιάννη).  

Ωστόσο το ίδιο αν όχι και μεγαλύτερο αποτέλεσμα έχουν συμβολισμοί που δεν παραπέμπουν όχι σε συγκεκριμένα πρόσωπα (τα οποία μπορεί να είναι και αμφιλεγόμενα) αλλά σε καταστάσεις ή/και σε εμβληματικές (δυνατές) εικόνες οι οποίες είναι γνώριμες στους πολλούς (π.χ. μέσω τραγουδιών). Ειδικά τα τραγούδια έχουν αποτελέσει προνομιακό πεδίο πολιτικής προπαγάνδας της Αριστεράς ακόμη και όταν δεν γράφονταν για μια συγκεκριμένη περίπτωση ή αφορούσαν πρόσωπα που έδρασαν σε άλλες χώρες. Στο κάτω-κάτω σημασία έχει το μήνυμα που εκπέμπεται και όχι η περίσταση για την οποία γράφτηκε το τραγούδι.

Ένα από τα πλέον εμβληματικά τραγούδια το οποίο μας έρχεται εκ μεταγραφής είναι το «Γελαστό παιδί» του οποίου οι στίχοι προσαρμόστηκαν στα Ελληνικά και μελοποιήθηκε σπό τον Μίκη Θεοδωράκη. Το τραγούδι αυτό οι περισσότεροι το γνωρίζουμε από τις εκτελέσεις της Μαρίας Φαραντούρη (βλέπε εδώ). Αυτό το τραγούδι επέλεξε ο Στέλιος Παππάς (πατέρας του Νίκου Παππά) για να εκδηλώσει την στήριξη του στον Α. Τσίπρα. Για την ακρίβεια δήλωσε πως: «Το γελαστό παιδί (Τσίπρα) δεν θα επιτρέψω να το σκοτώσουν οι δικοί μας» (βλέπε εδώ).

Ανεξάρτητα από το περιεχόμενο που έχει λάβει η Ελληνική εκδοχή του τραγουδιού έχει μεγάλο ενδιαφέρον το βιογραφικό του Μάικλ Κόλινς για τον οποίο γράφτηκε αρχικά (βλέπε εδώ). Με μια προσεκτική ανάγνωση θα δούμε ότι υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ των Τσίπρα και Κόλινς καθώς ο δεύτερος έβαλε την υπογραφή του σ’ ένα αντίστοιχο μνημόνιο το οποίο υπογράφηκε στις 6 Δεκέμβρη 1921 μεταξύ της Βρετανικής Κυβέρνησης και της Ιρλανδίας και παραχωρούσε στην δεύτερη το καθεστώς της αυτοκυβερνούμενης πολιτείας. Ο Κόλινς σκοτώθηκε σε ενέδρα 8 μήνες μετά πιθανόν από κάποιους που δεν εκτίμησαν και πολύ τους όρους της συμφωνίας που αυτός είχε υπογράψει. Άρα από την άποψη αυτή ο παραλληλισμός είναι μάλλον πετυχημένος.

Κατά την γνώμη μας όμως ο Στ. Παππάς δεν είχε μόνον αυτό υπ’ όψη του. Επικαλούμενος αυτούς τους συγκεκριμένους στίχους προσπάθησε να προδιαθέσει ευνοϊκά υπέρ του Τσίπρα όλους όσους θεωρούν εαυτόν «Αριστερό» και γνωρίζουν το συγκεκριμένο τραγούδι. Είναι λογικό ότι πλησιάζοντας η Κυριακή των εκλογών τέτοιου είδους συμβολικές αναφορές θα είναι συχνότερες και θα συνοδεύονται από το επιχείρημα ότι: «μπορεί μεν να υπέκειψε αλλά διαπραγματεύκηκε σκληρά και αυτό του το αναγνωρίζουν όλοι». Αν δε σ’ αυτά προσθέσουμε ότι ζητά την αυτοδυναμία για ν’ αλλάξει τους όρους του Μνημονίου-3 υπέρ των αδυνάτων και ότι πλέον δεν έχει τις ίδιες αυταπάτες σχετικά με την Ευρωπαϊκή πολιτική σκηνή, τότε έχουμε όλη την γκάμα της προεκλογικής ρητορείας του ΣΥ.ΡΙΖ.Α.

Δεν ξέρουμε αν το επιχείρημα του «γελαστού παιδιού» θα λειτουργήσει, ούτε και είμαστε σε θέση να προσδιορίσουμε επακριβώς πόση χαζομάρα (ανοησία) κρύβεται κάτω από το χαμόγελο του. Ωστόσο πρέπει να του αναγνωρίσουμε ότι όπως φαίνεται το χαμόγελο είναι το μόνο του προσόν, αφού όπως έχει πορευθεί μέχρι τώρα δεν φαίνεται να διαθέτει κάποιο άλλο. Το ζήτημα από την πλευρά μας (των πολιτών/ψηφοφόρων) είναι αν χρειαζόμαστε για Πρωθυπουργό κάποιον που χαμογελά ωραία. Γιατί αν δεν τον χρειαζόμαστε (καθώς δεν φαίνεται να έχει κάποιο άλλο προσόν), τότε είναι μάλλον καιρός ν’ αλλάξει καριέρα και ν’ ασχοληθεί με τις διαφημίσεις οδοντόκρεμας στις οποίες και θα έχει οπωσδήποτε καλύτερη τύχη με τα προσόντα που διαθέτει.  

Σαν επίλογο σας αφιερώνουμε το πρακάτω ανεκδοτολογικού(;) τύπου περιστατικό, καθώς όσα συμβαίνουν σήμερα στο πολίτευμα μας είναι ενδημικά του πρόχειρου τρόπου με τον οποίο λειτουργούμε ως πολίτες σχετικά με τις δημόσιες υπθέσεις:

Ο φιλόσοφος Αντισθένης συμβούλευε τους Αθηναίους να ανακηρύξουν με την ψήφο τους τα γαϊδούρια σε άλογα. Και όταν του είπαν ότι κάτι τέτοιο είναι έξω από κάθε λογική, ο Αντισθένης παρατήρησε: «Μήπως και στρατηγούς δεν αναδεικνύετε άντρες απλώς με την ψήφο σας και χωρίς να έχουν πάρει καμία απολύτως εκπαίδευση;»

 

7 Σεπτέμβρη 2015
παρατηρητήριο.

Διαβάστηκε 7571 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΟΤΑΝ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΜΟΝΟ ΠΡΟΣΟΝ («ΤΟ ΓΕΛΑΣΤΟ ΠΑΙΔΙ ΔΕΝ ΘΑ ΕΠΙΤΡΕΨΩ ΝΑ ΤΟ ΣΚΟΤΩΣΟΥΝ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ»)