Ωστόσο, ακόμη και τώρα είναι δυνατόν ν’ ασκηθεί κριτική και να γίνει απολογισμός για τον τρόπο που ο Π.Ο.Υ. διαχειρίστηκε την πανδημία. Ένα τέτοιο κριτικό δημοσίευμα είναι και αυτό.
Η διαχείριση της «πανδημίας του κορωναϊού» από τον Π.Ο.Υ.
Στη σημερινή εποχή η σύσταση ενός Παγκόσμιου Οργανισμού ο οποίος για τη λειτουργία του θα έχει ανάγκη όλα του τα μέλη προς όφελος των οποίων υποτίθεται ότι λειτουργεί δημιουργεί έναν ακόμη γραφειοκρατικό οργανισμό στα πλαίσια του οποίου ασκείται πολιτική. Η άσκηση της πολιτικής λαμβάνει πάντα υπ’ όψη της την Οικονομία (σωστότερα κυριαρχείται από αυτή) και από αυτό ΔΕΝ θα μπορούσε να ξεφύγει ο Π.Ο.Υ.
Ο οποίος Π.Ο.Υ. δεδομένου ότι στελεχώνεται από επιστήμονες δεν γίνεται παρά να «κυβερνάται» από τα «δεδομένα» με βάση τα οποία και αποφασίζει. Επιπλέον κάθε απόφαση έχει και οικονομικές συνέπειες. Συνεπώς, τα «δεδομένα» πρέπει να είναι «αξιόπιστα» καθώς αν είναι «αμφιλεγόμενα» (αντικρουόμενα) θα δώσουν λαβή σε έντονη κριτική εκ μέρους όσων πληγούν από την απόφαση του Π.Ο.Υ. Αυτός είναι και ο λόγος της απροθυμίας του Π.Ο.Υ. να συλλέξει τα δικά του δεδομένα όσο ο ιός χτυπούσε την Κίνα και της προθυμίας του να θεωρεί αξιόπιστα τα «δεδομένα» που αυτή του παρείχε.
Ο Π.Ο.Υ. αντιμετώπιζε το δίλημμα:
- Να κάνει την δουλειά του και να συλλέξει ο ίδιος τα στοιχεία της πανδημίας στην Κίνα.
- Να πειστεί από τα επίσημα δεδομένα και να κηρύξει τον ιό «πανδημία» όταν θα ήταν πλέον πολύ αργά (όταν είχε εξαπλωθεί παγκοσμίως) οπότε και η αναβάθμιση του σε «πανδημία» θα ήταν και υποχρεωτική και δικαιολογημένη.
Αν επέλεγε από την αρχή το πρώτο θα ήταν σαν να λέει την μεγαλύτερη σε πληθυσμό φασιστική (από πολιτική άποψη) χώρα του πλανήτη «αναξιόπιστη» (όπως και πράγματι αποδεικνύεται).
Η δεύτερη επιλογή ήταν πολύ πιο επικίνδυνη.
Αν για παράδειγμα κρίνοντας από την κατάσταση στην Γιουχάν ο Π.Ο.Υ. έκανε λόγο για «πανδημία» θα μπορούσε να μην έχει εξελιχθεί σε πανδημία (όπως το 2009). Θα προκαλούσε, όμως, κάποια οικονομική ζημιά στην Κίνα. Επιπλέον, αν δεν εξελισσόταν σε πανδημία (αν και ο Π.Ο.Υ. θα την είχε κηρύξει «πανδημία») η απόφαση θα φαινόταν μεροληπτική σε βάρος της Κίνας.
Τώρα, πλέον, η αντίδραση του Π.Ο.Υ. αποδεικνύεται εκτός από αργοπορημένη και επί της ουσίας αποτυχημένη έχοντας ως αποτέλεσμα την σωστή στο σημείο αυτό κριτική του Ντόναλτ Τράμπ. Γιατί, τι χρειάζεται ένας Παγκόσμιος Οργανισμός που στελεχώνεται από «ειδικούς» αν δεν μπορεί να μας σώσει (εγκαίρως) από μια απειλή για την αντιμετώπιση της οποίας υποτίθεται ότι υπάρχει;
Αν για την σημερινή αντίδραση του Π.Ο.Υ. ρόλο έπαιξαν όσα έγιναν το 2009, η διαφορά στη στάση του με το 2014 όταν ό Έμπολα άφησε 11.500 νεκρούς στην Αφρική έγκειται στο γεγονός ότι η «Μαύρη Ήπειρος» δεν έχει τόσες συναλλαγές με τον υπόλοιπο πλανήτη όσο η Κίνα. Έναν πλανήτη ο οποίος όλο και περισσότερο βασίζεται αντί στην εγχώρια αυτάρκεια στις εισαγωγές και το outsoursing.
Εν κατακλείδι ο Π.Ο.Υ. αποδεικνύεται ανίκανος να επιτελέσει τον σκοπό για τον οποίο δημιουργήθηκε. Όχι, τόσο επειδή προσπαθεί να παντρέψει την πολιτική με την Οικονομία στη λήψη των αποφάσεων του▪ αλλά επειδή βασίζεται υπερβολικά στους αριθμούς και τα στατιστικά μοντέλα (βλέπε εδώ), τα οποία θα δικαιολογούν την λήψη μέτρων μόνον όταν οι αριθμοί είναι υψηλοί. Δηλαδή, όταν είναι πολύ αργά για να περιοριστεί το κακό.
Τα διδάγματα από το παρελθόν και η προπαγάνδα.
Είναι ή δεν είναι αρκετές οι κλίνες Μ.Ε.Θ. που διαθέτει η Ελλάδα; Η απάντηση θα δοθεί μετά την κρίση. Αν κρίνουμε με βάση τους διασωληνωμένους, επαρκούν. Αν, όμως, κρίνουμε από τον μ.ο. της Ε.Ε. (εκεί όπου φαίνεται να επαρκούν οριακά) όχι. Σε κάθε περίπτωση η «πανδημία του κορωναϊού» είναι ότι πρέπει για πολιτική προπαγάνδα τόσο κυβερνητική όσο και αντιπολιτευτική (άλλωστε στο τέλος καθένας πείθεται απ’ αυτό που θέλει).
Στο πλαίσιο της πολιτικής προπαγάνδας κυκλοφορεί και αυτό το δημοσίευμα. Αναφέρεται στην τελευταία επιδημία ευλογιάς στην Ε.Σ.Σ.Δ. το 1959 (τελευταία αντίστοιχη περίπτωση στην Ελλάδα το 1951 με επίκεντρο την Μάνδρα). Η προπαγάνδα στηρίζεται στην υπερβολή, η οποία στην περίπτωση μας αφορά τον χαρακτηρισμό σε «επιδημία». Άλλωστε, όσο πιο μεγάλος ο κίνδυνος τόσο μεγαλύτερο και το κατόρθωμα και η δόξα.
Ο τίτλος μας πληροφορεί ότι η Ε.Σ.Σ.Δ. νίκησε σε δύο βδομάδες την επιδημία της ευλογιάς. Από το κείμενο προκύπτει πως αυτό της πήρε 19 μέρες, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Το θέμα είναι πως η νίκη ήρθε αφ’ ενός επειδή κινητοποιήθηκε συντονισμένα (και άρα αποτελεσματικά) ο κρατικός μηχανισμός και αφ’ ετέρου (και πολύ σημαντικότερο) επειδή ο εχθρός ήταν ήδη γνωστός με συγκεκριμένη θεραπεία στην οποία προστίθετο και ένα ήδη έτοιμο εμβόλιο. Άρα, η κατάσταση εκείνη ΔΕΝ έχει αντίστοιχο στη σημερινή όπου πάμε ψάχνοντας.
Αν, όμως, η υπερβολή στον χαρακτηρισμό μπορεί να είναι σκόπιμη αν εξετάσουμε προσεκτικότερα τα δεδομένα της υπόθεσης αντί δόξας επιφέρει ψόγο. Έχουμε και λέμε:
- 9.342 τέθηκαν σε καραντίνα.
- 9.500.000 εμβολιάστηκαν σε μια εβδομάδα.
- 45 Μοσχοβίτες διαγνώστηκαν με ευλογιά.
- 3 πέθαναν από την ευλογιά.
Πολύ μεγαλύτερη αξία από τα νούμερα έχει το «γιατί» υπήρξε αυτή η «επιδημία». Δυστυχώς, η απάντηση παραπέμπει σε φιάσκο παρά σε κάτι το άξιο θαυμασμού όπως επιχειρεί να το παρουσιάσει το δημοσίευμα.
Με βάση το ίδιο το δημοσίευμα η «επιδημία» ξεκίνησε όταν ένας συγγραφέας γυρίζοντας από ταξίδι στην Ινδία εμφάνισε συμπτώματα της ασθένειας και νοσηλεύτηκε στο νοσοκομείο όπου και πέθανε εξ’ αιτίας της. Μια ειδικευόμενη πρότεινε ότι με βάση τον προορισμό του «ασθενή 0» θα μπορούσε να νοσεί από ευλογιά. Οι «κανονικοί» (σε σχέση με την ειδικευόμενη) γιατροί την αποπήραν μέχρι που μετά τον θάνατο του «ασθενή 0» και αφού και άλλοι ασθενείς του νοσοκομείου εμφάνισαν τα ίδια συμπτώματα να εμπλακεί το «Ερευνητικό Ινστιτούτο Εμβολιασμών και Ορών» το οποίο εντόπισε την ευλογιά.
Τελικά, η κατάσταση πήρε τις διαστάσεις που πήρε (και που έδωσαν το δικαίωμα στον προπαγανδιστή να παινεύει την Ε.Σ.Σ.Δ. για τον τρόπο που αντιμετώπισε την «επιδημία») μόνο και μόνο επειδή οι «επιστήμονες» λειτούργησαν αρτηριοσκληρωτικά και με προκατάληψη («Θα μας πει εμάς μια ειδικευόμενη ότι είναι ευλογιά!»). Όλο αυτό δημιουργήθηκε από την αποτυχία του συστήματος να λειτουργήσει με βάση την λογική και την έρευνα συνεκτιμώντας όλα τα δεδομένα.
Δυστυχώς, αυτή η αποτυχία δεν είναι ενδημική ενός μόνο πολιτικού συστήματος και από αυτή κινδυνεύουμε όλοι μας όπου και αν βρισκόμαστε. Η αποτυχία έχει όνομα και επώνυμο: «προκατάληψη» και «αλαζονεία». Αυτό το τελευταίο (ο λόγος για τον οποίο υπήρξε η συγκεκριμένη «πανδημία») είναι το σημαντικότερο μάθημα από το συγκεκριμένο δημοσίευμα και τίποτα άλλο.
24 Απρίλη 2020
«πανταχού παρών 1».
