Η σημερινή Ν.Δ. είναι και εκ των πραγμάτων αναγκασμένη να λάβει και να εφαρμόσει «Κεϋνσιανά» οικονομικά μέτρα. Η τελευταία Παγκόσμια Οικονομική Κρίση και η Ύφεση που τη συνόδευσε απέδειξαν περίτρανα πως στην οικονομική διαχείριση στην πράξη δεν υπάρχει άλλος δρόμος εκτός από αυτόν του Κέυνς. Επιπλέον η εφαρμογή μιας σειράς μέτρων που είναι αντίθετα με τις παραδοσιακές «Δεξιές» αντιλήψεις και τα οποία στόχο έχουν να φέρουν «Κεντρώους» ψηφοφόρους στις τάξεις της μεγαλώνουν το χάσμα εντός της. Το «αντάρτικο» έχει ήδη ξεκινήσει, αν και ως ένα βαθμό είναι απολύτως επιθυμητό (για λόγους που θα αναλύσω παρακάτω) από τον Κυριάκο.
Η δεύτερη παράμετρος είναι ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. δεν έχει πλέον πολιτικό λόγο ύπαρξης. Το μόρφωμα που στέγασε μια σειρά από ετερογενείς τάσεις εντός του δεν μπορεί πια να χρησιμοποιείται ως «μπαμπούλας» για το τι μας περιμένει ως Χώρα αν δεν εκλέγεται (μόνιμα) η Ν.Δ. στην Κυβέρνηση. Από την άποψη αυτή όποιος και αν εκλεγεί Πρόεδρος του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το αποτέλεσμα στους σχεδιασμούς του Κυριάκου είναι ακριβώς το ίδιο. Η ρευστοποίηση του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. καθιστά αυτομάτως το ΠΑ.ΣΟ.Κ. το επίκεντρο της Αντιπολίτευσης.
Η τρίτη παράμετρος αφορά τη μεταστροφή μεγάλου τμήματος των ψηφοφόρων στην «Ακρα-Δεξιά» επειδή από τη μια διαφωνούν με την προώθηση της ατζέντας των «δικαιωματιστών» και από την άλλη θεωρούν όλα τα κόμματα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο «συστημικά». Η «Ακρο-Δεξιά» είναι ο νέος «μπαμπούλας» η επίκληση και μόνο του οποίου (θα έπρεπε να) δικαιολογεί «κυβερνήσεις συνεργασίας των κομμάτων του «Δημοκρατικού Τόξου»». Από την άποψη αυτή η «πριμοδότηση» της «Ακρας-Δεξιάς» με στελέχη, Βουλευτές και φυσικά ψηφοφόρους από τη Ν.Δ. την κάνει δυνατότερη ενώ την ίδια στιγμή μετατρέπει την Ν.Δ. σε πιο «Κεντρώα».
Ο συνδυασμός όλων των παραπάνω (περισσότερο όμως της δεύτερης και τρίτης παραμέτρου) κάνει την εκλογή Προέδρου στο ΠΑ.ΣΟ.Κ. κομβική. Η έντονη αμφισβήτηση της ηγεσίας του Νίκου Ανδρουλάκη προήλθε από την ανικανότητα του να δώσει προοπτική σε μεγάλο τμήμα των ψηφοφόρων που δεν τους εκφράζει τόσο ο τυχοδιωκτισμός του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. όσο και η ωμή κομματοκρατία της Ν.Δ. Ο Ανδρουλάκης αποδείχτηκε κατώτερος των περιστάσεων, αν και αυτό δεν ήταν έκπληξη μιας και από την άνοδο του στην ηγεσία φαινόταν ότι είχε περιορισμένες δυνατότητες.
Επιπλέον ο Ανδρουλάκης εκβιάζεται παρασκηνιακά από τον Κυριάκο ο οποίος είχε διατάξει την παρακολούθηση του τηλεφώνου του. Απ’ ότι διαρρέεται (γιατί μυστικό που το ξέρουν δύο παύει να είναι μυστικό) ο εκβιασμός αφορά «γκομενοδουλειές» στις οποίες ο Νίκος φαίνεται να «έχει ξεφύγει από τα όρια». Από πολιτική άποψη ο Ανδρουλάκης είναι χρήσιμος στον Κυριάκο γιατί μέσω του εκβιασμού καθίσταται πολιτικά πειθήνιος. Με τον Ανδρουλάκη εκ νέου Πρόεδρο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. καθίσταται ανάχωμα που δέχεται τους ψηφοφόρους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. χωρίς όμως να μπορέσει να δημιουργήσει ξανά το «πατριωτικό κίνημα του Α. Παπανδρέου» που θα σάρωνε τη Ν.Δ.
Το πρόβλημα με την διατήρηση του Ανδρουλάκη στην Προεδρία τους ΠΑ.ΣΟ.Κ. είναι πως δεν μπορεί να σταθεί διοικώντας το κόμμα με τον ίδιο τρόπο όπως μέχρι τώρα. από την άλλη για να μη επαναπατριστούν οι «Κεντρώοι» ψηφοφόροι πρέπει το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να είναι ένα «Κεντρώο συμπλήρωμα της Ν.Δ.». Αυτό το «σήμα» έδωσαν οι υποψηφιότητες των Γερουλάνου και Διαμαντοπούλου, οι οποίες υποβλήθηκαν προκειμένου να κρατήσουν μακριά από την εκλογική διαδικασία τους πιο «Κεντρο-Αριστερούς»▪ αυτούς στους οποίους υπολογίζει ο Δούκας. Στην ενίσχυση αυτού του «σήματος» στόχευαν οι δηλώσεις Ανδρουλάκη περί χρησιμοποίησης όλων των υποψηφίων Προέδρων στην «ομάδα κρούσης». Με τον τρόπο αυτό δεν επιδιώκεται η ενότητα και η πολυ-συλλεκτικότητα. Το μόνο που επιδιώκεται είναι το ΠΑ.ΣΟ.Κ. να μην έχει ξεκάθαρο χαρακτήρα και προσανατολισμό εκπέμποντας ένα «θολό μήνυμα» το οποίο κατά περίσταση θ’ αναλαμβάνει η ηγεσία και τα Μ.Μ.Ε. να εξειδικεύσουν.
Ωστόσο, η νίκη του Ανδρουλάκη δεν είναι δεδομένη και αυτό γιατί ο Δούκας (και με τη στήριξη στελεχών και Βουλευτών του ΠΑ.ΣΟ.Κ.) εκφράζει κάτι νέο και δυναμικό. Έτσι, αφού δεν μπορούν να «ψηλώσουν» τον Ανδρουλάκη έπρεπε να «κοντύνουν» τον Δούκα. Βρήκαν πως ο Δήμαρχος Αθηναίων που μόλις πέρυσι μπήκε εξαιτίας της νίκης του επί του Κ. Μπακογιάννη στην κεντρική πολιτική σκηνή πως είναι «λίγος». Επιπλέον, δεν είναι Βουλευτής και πως θα «συγκρούεται» με τον Κυριάκο; Βέβαια, και ο Ανδρουλάκης δεν ήταν Βουλευτής όταν ανέλαβε Πρόεδρος. Τέλος, βρήκαν πως η οριακή του επικράτηση επί του Γερουλάνου και η «χαμηλή» επίδοση του στο Λεκανοπέδιο «ακυρώνουν» την εικόνα του «ηγέτη».
Ο Δούκας είχε ν’ αντιμετωπίσει τον νυν Πρόεδρο (άρα και τον κομματικό μηχανισμό), τον Γερουλάνο νυν Βουλευτή Α’ Αθηνών, την Διαμαντοπούλου πρώην Βουλευτή Α’ Αθηνών, τον Κατρίνη νυν Βουλευτή Ηλείας και την Γιαννακοπούλου νυν Βουλευτή του Β2 Δυτικού Τομέα (πρώην Β’ Αθηνών).
Αν στην Περιφέρεια Αττικής πρώτος ήταν ο Γερουλάνος ακολουθούμενος από την Διαμαντοπούλου, τον Ανδρουλάκη και τον Δούκα προκειμένου ο Δούκας να τερματίσει δεύτερος έπρεπε να:
- Κερδίσει την Περιφέρεια Ηπείρου με δεύτερο τον Ανδρουλάκη και τρίτο τον Γερουλάνο,
- να είναι δεύτερος πίσω από τον Ανδρουλάκη στις Περιφέρειες: Αν. Μακεδονίας & Θράκης, Β. Αιγαίου, Θεσσαλίας, Ν. Αιγαίου, Πελοππονήσου & Στερεάς Ελλάδας.
- να είναι τρίτος στην Περιφέρεια Ιονίων Νήσων πίσω από Ανδρουλάκη και Γερουλάνο,
- να είναι τρίτος στην Περιφέρειες: Κρήτης, Δ. Μακεδονίας και Κ. Μακεδονίας πίσω από Διαμαντοπούλου και Ανδρουλάκη
- να είναι τρίτος στην Περιφέρεια Δ. Ελλάδας πίσω από Ανδρουλάκη και Κατρίνη.
Για τ’ αποτελέσματα του Α’ Γύρου βλέπε αναλυτικά εδώ.
Αν τους υπόλοιπους υποψηφίους πάνω-κάτω τους ξέρουμε, το ερώτημα είναι τι είδε η υπόλοιπη Ελλάδα στο πρόσωπο του Χάρη Δούκα. Προφανώς, η πολιτική αλλαγή που είδαν όσοι τον ψήφισαν στον Α’ Γύρο είναι αυτό που θορύβησε ένα ολόκληρο σύστημα εξουσίας για να του επιτίθεται όλο αυτό το διάστημα. Μπορεί η νίκη του στην Αθήνα ήταν αποτέλεσμα του μπουχτίσματος των ΝΔκρατών που δεν ήθελαν άλλον ένα Μητσοτάκη να παίρνει σειρά για Πρόεδρος της Ν.Δ., ωστόσο απελευθέρωσε το μυαλό όσων δεν είχαν πάει στην κάλπη την Α’ Κυριακή των Αυτοδιοικητικών Εκλογών δίνοντας τους μια προοπτική για επανασύσταση της «Κεντρο-Αριστεράς» με πολιτικούς όρους και όχι ως άθροισμα ψήφων και συνένωση «πολιτικών μαγαζιών».
Η ανάδειξη του Χάρη Δούκα ως Προέδρου του ΠΑ.ΣΟ.Κ. θα προκαλούσε μια σειρά αλυσιδωτών αντιδράσεων στο χώρο της «Κεντρο-Αριστεράς». Όπως μας διδάσκει η αστρονομία το μεγαλύτερο σώμα «αιχμαλωτίζει» μέσω της βαρύτητας του τα μικρότερα και τελικά τα ενσωματώνει μεγαλώνοντας τον όγκο του. Αυτό ακριβώς επιθυμεί ν’ αποφύγει η Κυβέρνηση του Κυριάκου Μητσοτάκη. Γιατί το ΠΑ.ΣΟ.Κ. με τον Ανδρουλάκη θα είναι πρόθυμη ουρά της δικής του Ν.Δ., ενώ με τον Δούκα μπορεί να γίνει και Κυβέρνηση.
Απομένει να δούμε τι θα βγάλει η αυριανή κάλπη. Θα ευοδωθεί το σχέδιο που έχει εξυφανθεί στο παρασκήνιο ή θα ξημερώσει μια νέα μέρα για την «Κεντρο-Αριστερά» που μόνο το ΠΑ.ΣΟ.Κ. εκπροσωπεί;
12 Οκτώβρη 2024
«πουθενάς 1».
