Σε τέτοιου επιπέδου «επενδυτικά σχέδια» οι ρεπόρτερ συντάσσονται ανεξαρτήτως του αντικειμένου του ρεπορτάζ τους. Σε τέτοιες περιπτώσεις οι «ποδοσφαιρικοί» γράφουν για το μπάσκετ και τ’ αντίστροφο. Το κείμενο του Χρήστου Σταθόπουλου είναι ενδεικτικό (βλέπε εδώ).
Στο κείμενο του ο Χρήστος προσπαθεί να ισορροπήσει ανάμεσα στην αναγκαία υποστήριξη του σχεδίου των Αγγελόπουλων και τη νομιμότητα. Από την άλλη αναμασά τα επιχειρήματα των Αγγελόπουλων για την αναγκαιότητα της παραχώρησης του «παραλιακού μετώπου» προκειμένου η ομάδα να μην παραμείνει «στάσιμη» μέχρι την περίοδο 2028-2029 χωρίς όμως να μας εξηγεί το γιατί. Εξήγηση την οποία δεν έδωσαν ούτε οι Αγγελόπουλοι οι οποίοι 48 ώρες μετά τη συνέντευξη τους συναίνεσαν στην παραχώρηση μόνο του Σ.Ε.Φ. Επιπλέον, τόσο οι Αγγελόπουλοι όσο και οι υπερασπιστές τους αποτυγχάνουν να μας αποδείξουν πως «προικοδοτείται» από το Κράτος ο Π.Α.Ο. από τη συμφωνία για την παραχώρηση του Ο.Α.Κ.Α. (το οποίο όπως έχουμε δείξει σε σειρά κειμένων μας (βλέπε εδώ & εδώ) ανακαινίζει με δικά του λεφτά και εταιρείες διαχείρισης) δημιουργώντας «αθέμιτο ανταγωνισμό»▪ επιχείρημα που θα μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και από τις άλλες ομάδες για το «Καραϊσκάκη» (βλέπε εδώ), οπότε και δεν θα βγάλουμε άκρη «στον αιώνα τον άπαντα».
Η «παραλιακή ζώνη» ανήκει σε παραπάνω από έναν Δήμους τους οποίους και αφορά, οι οποίοι δεν μπορούν παρά να διαχειρίζονται μόνο το δικό τους κομμάτι. Για μια «ολιστική» επέμβαση πρέπει να εμπλακεί η Περιφέρεια Αττικής ανεξάρτητα αν θα την χρηματοδοτήσει η ίδια ή όχι. Ένα ζήτημα είναι αν θ’ αλλάξεις τις πλάκες του πεζοδρομίου και ένα άλλο σημαντικότερο αν θα δημιουργήσεις κι άλλες χρήσεις οι οποίες θ’ ανταγωνίζονται τις ήδη υφιστάμενες π.χ. Πάρκο Φλοίσβου, Μικρολίμανο. Βέβαια, αν ένας ιδιώτης χρηματοδοτήσει μια τέτοια «αστική ανάπλαση» δεν πρέπει να έχει και μερίδιο στα έσοδα της (ακόμα κι αν υποστηρίζει πως το κάνει για το καλό της τοπικής Κοινωνίας); Οπότε στην περίπτωση αυτή έχουμε να κάνουμε με μια επένδυση η οποία αναλόγως των εσόδων της θ’ αποσβεστεί σε κάποια χρόνια τη στιγμή που θα δημιουργεί και μια (αμφίβολη) υπεραξία(;) για το Σ.Ε.Φ.
Η «αστική ανάπλαση» και τα έργα που το Κράτος δεν έχει κάνει για τους πολίτες των Δήμων στους οποίους ανήκει το «παραλιακό μέτωπο» είναι το επικοινωνιακό «χαρτί» που παίζει ο Σταθόπουλος στο κείμενο του. Κάνει λόγο για λεφτά που δαπανήθηκαν χωρίς σχέδιο και για εγκαταστάσεις που ρημάζουν επειδή κανείς δεν τόλμησε (ή δεν ήθελε να τολμήσει). Ωστόσο, τα στοιχεία δείχνουν πως οι Αγγελόπουλοι γνωρίζουν πολύ καλά από «πεταμένα λεφτά». Γιατί, όπως προκύπτει από το Καταστατικό της Κ.Α.Ε. του Λιμανιού οι Αγγελόπουλοι έχουν βάλει μέχρι τον Ιούνη του 2024 241 εκ. Ευρώ (βλέπε εδώ) με δυσανάλογα αποτελέσματα. Όσο για «αθλητικές εγκαταστάσεις που ρημάζουν» η κατάσταση του Σ.Ε.Φ. μέχρι πρόσφατα όταν με Κρατικά λεφτά έγιναν κάποιες παρεμβάσεις προκειμένου να φιλοξενηθούν το Προολυμπιακό Τουρνουά και η Εθνική Γυναικών κάνει τους Αγγελόπουλους ειδήμονες.
Τελικά, η πρόταση των Αγγελόπουλων για την ανάπλαση του «παραλιακού μετώπου» από το Σ.Ε.Φ. μέχρι το «Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» με δικά τους λεφτά μόνο προσφορά στο Κοινωνικό Σύνολο δεν είναι. Είναι μια συγκαλυμμένη προσπάθεια αρπαγής της Δημόσιας Περιουσίας. Για να γίνει απόλυτα κατανοητό ακόμα και στους «ερυθρόλευκους κάφρους της εξέδρας» θα χρησιμοποιήσουμε το παρακάτω παράδειγμα:
Φανταστείτε ένα μεγάλο οικόπεδο στην παραλιακή το οποίο ανήκει σε πολλούς ιδιοκτήτες (κληρονόμους) οι οποίοι δεν συμφωνούν ούτε για την «αξιοποίηση» του ούτε για την πώληση των μεριδίων τους σε κάποιον από τους υπόλοιπους. Το οικόπεδο είναι μονίμως χορταριασμένο και μέσα του υπάρχει και μια μονοκατοικία υπό κατάρρευση. Εμφανίζεται που λέτε ένας εργολάβος που έχει «βάλει στο μάτι» το οικόπεδο (το οποίο δεν μπορεί να πάρει αφού δεν συμφωνούν οι ιδιοκτήτες) και τους προτείνει αυτός με δικά του έξοδα να το ξεχορταριάζει κάθε χρόνο (μη πληρώνουν και πρόστιμο για τον μη καθαρισμό του), να το περιφράξει εκ νέου και να το καθαρίσει από τα μπάζα και τα σκουπίδια που έχουν άλλοι πετάξει τόσα χρόνια τώρα. Αυτός, δεν ζητά τίποτα άλλο για τον κόπο και τα έξοδα του από το να τον προτιμήσουν όταν θ’ αποφασίσουν την «αξιοποίηση» του.
Στην περίπτωση μας το ρίσκο για τους ιδιοκτήτες ακούει στ’ όνομα «χρησικτησία» αφού ο εργολάβος εμφανίζεται και συμπεριφέρεται απέναντι σ’ όλους τους άλλους ως ιδιοκτήτης του οικοπέδου. Αν, δε, έχει και υπομονή μπορεί μετά από κάποια χρόνια να διεκδικήσει και δικαστικά την ιδιοκτησία του οικοπέδου. Στην περίπτωση του «σχεδίου των Αγγελόπουλων» τέτοιος κίνδυνος δεν υπάρχει. Τουλάχιστον όχι από την άποψη να δηλώσουν την έκταση στο Κτηματολόγιο ως δική τους. Ωστόσο, στον βαθμό που στη συνείδηση του κόσμου το παραλιακό μέτωπο από το Σ.Ε.Φ. ως το «Ίδρυμα Σταύρος Νιάρχος» θεωρηθεί ως συνέχεια του Σ.Ε.Φ., τότε μεταβιβάζοντας την Κ.Α.Ε. εισπράττουν δυσανάλογα μεγάλο τίμημα αφού μαζί με το Κλειστό μεταβιβάζουν και το «παραλιακό μέτωπο». Γίνονται, δηλαδή, πλουσιότεροι μεταβιβάζοντας Δημόσια γη που δεν τους ανήκει (και δεν θα έπρεπε να τους ανήκει).
Ελπίζουμε, να γίναμε απόλυτα κατανοητοί ώστε να μη χρειαστεί να επανέλθουμε τουλάχιστον ως προς αυτό το σημείο. Μείνετε συντονισμένοι για τις εξελίξεις…
17 Ιούλη 2025
«πουθενάδες».
