Aetofolia

ΤΑ ΔΙΚΑΙΟΛΟΓΗΜΕΝΑ(;) ΠΑΡΑΠΟΝΑ ΕΝΟΣ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ
(ΣΠΟΥΔΗ ΣΤΙΣ ΑΝΘΡΩΠΙΝΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ ΠΟΥ ΑΛΛΑΖΟΥΝ ΚΑΙ ΤΗΝ «ΔΥΝΑΜΗ ΤΟΥ ΤΥΠΟΥ»)

Κατά τη διάρκεια της καθημερινής μας περιδιάβασης στο διαδίκτυο πέσαμε σ’ ένα σχόλιο που δημοσιεύτηκε στο blog SPORTS TRIUNFO το οποίο μας έδωσε την αφορμή που ψάχναμε για το κείμενο που ακολουθεί. Το θέμα που θα διαπραγματευτούμε σήμερα έχει (μόνο) δύο διαστάσεις. Από τη μιά αφορά τις ανθρώπινες σχέσεις και από την άλλη σχετίζεται με την δύναμη(;) του Τύπου (έντυπου και ηλεκτρονικού) αλλά και την άποψη που έχουμε γι’ αυτόν.

Εισαγωγικά μπορούμε να πούμε ότι αυτό που προκύπτει από το περιεχόμενο του σχόλιου (βλέπε εδώ) ο συντάκτης του είναι κάποιας ηλικίας, αφού οι αναφορές που κάνει για τα πρό δεκαετίας (2005) περιστατικά δείχνουν ότι τουλάχιστον τότε ήταν πνευματικά ώριμος και διέθετε κάποια (αρκετή κατά τη γνώμη μας) εμπειρία ήδη.

Γ.Σ. ΕΡΑΣΙΤΕΧΝΙΚΗΣ 31^ης ΙΟΥΛΙΟΥ 2014
(ΣΕΜΙΝΑΡΙΟ ΘΕΩΡΗΤΙΚΗΣ ΦΥΣΙΚΗΣ)

Το κακό με τη Θεωρητική Φυσική είναι πως ο Φυσικός (όπως άλλωστε και ο Μαθηματικός) οφείλει πρώτα ν‘ αποδεχθεί ότι η θεωρία στην οποία εργάζεται είναι σωστή και μετά να προσπαθήσει να την αποδείξει. Παρότι το αντικείμενο μελέτης του είναι το ίδιο το περιβάλλον στο οποίο ζεί, ωστόσο η κλίμακα η οποία τον ενδιαφέρει μεταβάλλεται κάθε φορά. Έτσι φτάνουμε στο παράδοξο ο Φυσικός μας να είναι ταυτόχρονα παρατηρητής και συμμετέχων στην έρευνα/πείραμα.

Η ΘΕΣΗ ΤΟΥ «ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟΥ» ΓΙΑ ΤΟ «ΧΟΝΤΡΟ & ΣΤΗΜΕΝΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ» ΠΟΥ ΓΙΝΕΤΑΙ ΣΤΙΣ ΠΛΑΤΕΣ ΤΗΣ «ΒΑΣΙΛΙΣΣΑΣ»
(ΜΕ ΤΕΤΟΙΕΣ ΜΕΘΟΔΕΥΣΕΙΣ ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΦΥΓΕΤΕ ΑΠΟ ΤΙΣ ΜΕΓΑΛΕΣ ΣΑΣ ΕΥΘΥΝΕΣ)

Το παραμύθι (με την ένοια της κατασκευασμένης από την αρχή ως το τέλος ιστορίας) που έχουμε φάει στην Α.Ε.Κ. σχετικά με το τμήμα μπάσκετ όλο το τελευταίο διάστημα έχει πάει σύννεφο. Παρότι γνώριζαν ότι «το ψέμα έχει κοντά ποδάρια» δεν φείσθηκαν διόλου σε σπέκουλα και μυθοπλασία και έτσι μας παραμύθιαζαν με τον ερχομό τη μιά μέρα των μεγάλων επενδυτών που θα έπαιρναν την Κ.Α.Ε. (για να την κάνουν μεγάλη) και την άλλη μέρα του μεγάλου και προβεβλημένου προπονητή Π. Γιαννάκη. Όσοι ψάχναμε να βρούμε άκρη με όσα γράφονταν αλλά και διαδίδονταν γνωρίζαμε από τότε τόσο την ταυτότητα των επενδυτών (η οποία αποκαλύψθηκε σχετικά γρήγορα) όσο και το γεγονός ότι το θέμα του Γιαννάκη ήταν μούσι τόσο μεγάλο που ξεπερνούσε και αυτό του Άρη (ένας είναι ο Άρης).

Η Γ’ ΑΛΩΣΗ ΤΗΣ Α.Ε.Κ.
(ΜΑΜΩ ΤΑ ΛΕΦΤΑ ΣΑΣ ΛΕΦΤΑΔΕΣ ΑΕΚΤΖΗΔΕΣ)

Η Πόλη από την οποία αρεσκόμαστε να λέμε ότι καταγόμαστε αλώθηκε 3 φορές. Η Α’ Άλωση ήταν το 1204 και έχει ενδιαφέρον να διαβάσει κανείς πώς κατορθώθηκε γιατί θα βγάλει χρήσιμα συμπεράσματα. Η Β’ Άλωση (οπερέτα) έγινε 57 χρόνια μετά (το 1261) όταν ανακαταλήφθηκε από την Αυτοκρατορία της Νίκαιας. Η τελευταία (Γ’ Άλωση του 1453) που αποτέλεσε και την «χαριστική βολή» στην Ανατολική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία είναι και η πλέον γνωστή.

Ως «Βυζαντινογέννητη» η Α.Ε.Κ. δεν θα μπορούσε να μη συμμερίζεται την ίδια Μοίρα. Η Α.Ε.Κ. έχει ήδη υποστεί δύο Αλώσεις. Η Α’ Άλωση συντελέστηκε με τον υποβιβασμό στην Α2 της ομάδας μπάσκετ το 2011, ένας υποβιβασμός ο οποίος ήταν η απαρχή μιάς μεγάλης περιπέτειας που βιώνουμε ως σήμερα.

NEA Κ.Α.Ε. Α.Ε.Κ. 2014
(ΟΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΕΙΣ ΕΙΝΑΙ ΛΙΓΟ)

Τελικά τα κατάφεραν (βλέπε εδώ). Αν και για να φτάσουμε ως εδώ έπρεπε να κάνουν την υπέρτατη ντρίπλα και να την ιδρύσουν με όνομα που παραπέμπει σε Πανιώνιο, το οποίο όμως δεσμέυτηκαν πώς θα το αλλάξουν μέσω Γ.Σ. σε λίγο καιρό (βλέπε εδώ). Και αυτό όμως στον Φιλίππου το φόρτωσαν. Ναι στον ίδιο φιλίππου που ο Αλεξίου ήθελε να τιμήσει είτε με θέση στο Δ.Σ. είτε με θέση στη μετοχική ομάδα (στην περίπτωση αυτή ο τιμώμενος θα έπρεπε να πληρώσει κιόλας για την τιμή που θα του έκαναν αγοράζοντας μετοχές. Αμ πώς...). Βέβαια για το ποιός βρήκε και έμπασε στην Κ.Α.Ε. τον Δρόσο και τον Καραμανλή (όχι ότι έχουν και οι δύο τις ίδιες ευθύνες) όπως και για τ’ αποτελέσματα των διοικήσεων τους κουβέντα.

Ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., Η ΔΗΜ.ΑΡ., Ο ΝΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΝΗΓΥΡΙΑ
(ΜΟΝΟ ΜΗ ΜΑΣ ΒΓΟΥΝ ΞΙΝΑ)

Τελικά τα πράγματα στη ζωή έρχονται τόσο ανάποδα μερικές φορές που αυτός που δεν τον «βάζει το άτι σου» μπορεί να «βγεί κι από πάνω». Έτσι η μέχρι και σήμερα «εξαφανισμένη» από τις δημοσκοπήσεις ΔΗΜ.ΑΡ. με τις κινήσεις που έκανε λίγο πρίν την ψήφιση του Νόμου 4277 ο οποίος αφορά και το γήπεδο της Α.Ε.Κ., φάνηκε να την βγαίνει «από αριστερά(;)» στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α., ο οποίος αρχικά είχε κάνει το «παζάρεμα» για το αρχικό άρθρο 81 και μετέπειτα 42 στον τελικό κείμενο. Έτσι για μια ακόμη φορά αποδεικνύονται δύο πράγματα:

• Η Φύση αλλά και η πραγματική ζωή απεχθάνονται τα κενά. Το κενό που άφησε ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. το εκμεταλλεύθηκε η ΔΗΜ.ΑΡ. και κατάφερε να κάνει αισθητή την παρουσία της.
• Όπως λέει και ένας γνωστός μου «Αυτοί στον ΣΥ.ΡΙΖ.Α. πυροβολούν τα πόδια τους»

ΒΡΗΚΑΜΕ ΤΟΝ ΕΠΕΝΔΥΤΗ-ΣΤΥΛΟΒΑΤΗ ΜΑΣ ΣΤΟΠ.
(ΕΨΑΧΝΕ ΚΕΦΑΛΑΙΑ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ)

Ανέκαθεν όταν οι Έλληνες έμποροι, πλοιοκήτες, επιχειρηματίες αναζητούσαν κεφάλαια, στρέφονταν πρός τις ακτές της Γηραιάς Αλβιώνας ή (όπως λέγανε οι παλιοί εξελληνίζοντας τα ονόματα) της Ινγκλιτέρρας. Ανέκαθεν που λέτε οι Έλληνες στρεφόμαστε πρώτα και κύρια στην Μεγάλη Βρεττανία και στο Λονδίνο για δανεικά και σαν δεύτερη επιλογή στήν Γαλλία και το Παρίσι. Η προτίμηση μας στην Μεγάλη Βρεττανία δεν ήταν αδικαιολόγητη, αφού μέχρι και τον Β’ Π.Π. το κράτος αυτό συμπεριφερόταν σαν να του είχε ανατεθεί η φροντίδα για τις ευρωπαϊκές υποθέσεις και σαν να του ανήκαν οι ευρωπαϊκές θάλασσες.

ΔΙ’ ΑΣΗΜΑΝΤΟΝ (;) ΑΦΟΡΜΗΝ
(ΜΙΚΡΟΙ – ΜΙΚΡΟΙ ΕΜΦΥΛΙΟΙ)

«ΔΡΥΟΣ ΠΕΣΟΥΣΗΣ ΠΑΣ ΑΝΗΡ ΞΥΛΕΥΕΤΑΙ» έλεγαν οι αρχαίοι μας πρόγονοι. Δεν θα μπορούσε η ρήση αυτή να βρεί καλύτερη εφαρμογή από την Ελλάδα των τελευταίων 5 χρόνων και την Α.Ε.Κ. ειδικά της τελευταίας 3ετίας. Τόσο στην περίπτωση της Χώρας μας, όσο και της Α.Ε.Κ. έφτασε μια καταστροφή να πυροδοτήσει αλυσιδωτές αντιδράσεις. Στη μια περίπτωση η οικονομική χρεωκοπία οδήγησε σε κατακερματισμό το πελατειακά δομημένο πολιτικό μας σύστημα (όχι ότι αλλού δεν είναι πελατειακό). Στην άλλη η αδιανόητη –αν και προειλημμένη– απόφαση για τον υποβιβασμό της ομάδας αρχικά στην Β’ Εθνική και μετά στην Γ’ (παλιά Δ’) Κατηγορία, δημιούργησε νέους συσχετισμούς φέρνοντας στο προσκήνιο όσους είχαν την υπομονή να περιμένουν να έρθει η σειρά τους.

ΤΙ ΜΑΘΑΜΕ ΑΠΟ ΤΗ ΣΥΝΑΝΤΗΣΗ ΑΛΕΞΙΟΥ – ΓΕΩΡΓΑΝΤΖΟΓΛΟΥ
(ΤΕΛΙΚΑ ΔΕΝ ΜΑΘΑΜΕ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ ΚΑΙΝΟΥΡΙΟ)

Έχουμε βαρεθεί (ειλικρινά) ν’ ασχολούμαστε με τα διαδικαστικά (υποτίθεται) της ίδρυσης της νέας Κ.Α.Ε. Έχουμε βαρεθεί ν’ ασχολούμαστε με την ανικανότητα(;) ή/και την αδυναμία(;) του πρώην «δυναμικού ντουέτου» να διαχειριστεί την κατάσταση στο τμήμα Μπάσκετ την οποία εν πολλοίς το ίδιο (δίδυμο) διαμόρφωσε την τελευταία διετία. Όλα είναι στο «αέρα» (έχουμε άλλωστε γράψει και αυτή τη βδομάδα σχετικά, βλέπε εδώ) και τίποτα δεν μπορεί να ειπωθεί με σιγουριά.

Πραγματοποιήθηκε λοιπόν στο «παρά 3’» συνάντηση του Αλεξίου με τους φερόμενους ως χρηματοδότες της νέας Κ.Α.Ε. Γεωργαντζόγλου και Καλογεώργου. Εμείς δεν θ’ ασχοληθούμε καθόλου με το «ρεπορτάζ» το οποίο μπορείτε μόνοι σας να διαβάσετε εδώ. Αντιθέτως θ’ αντλήσουμε τ’ αναγκαία συμπεράσματα από τη στάση που φαίνεται να κράτησαν οι δύο πλευρές. Πρίν όμως ας δούμε τα δεδομένα. Έχουμε και λέμε λοιπόν:

ΤΙ ΠΙΝΕΤΕ ΚΑΙ ΔΕΝ ΜΑΣ ΔΙΝΕΤΕ;
(ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΑ ΕΠΙΠΕΔΑ ΤΗΣ ΣΕΡΟΤΟΝΙΝΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΝΤΟΠΑΜΙΝΗΣ)

Έχουμε που έχουμε τον πόνο μας με τη συμμετοχή στο πρωτάθλημα της Γ’ Εθνικής, έχουμε και κάποιους που ελλείψει άλλου θέματος βάζουν πανηγυρικά πρωτοσέλιδα του τύπου: «ΑΠΟ ΤΟΝ ΕΦΙΑΛΤΗ ΣΤΟ ΜΕΓΑΛΟ ΟΝΕΙΡΟ», (αλήθεια «παίζει» να επιστρέψει εκτός του Τζιμπούρ και ο Γκερέιρο ή η φωτογραφία του μπήκε γιατί μόνος αυτόν είχαν να κλαίει;) που προσπαθούν να μας χρυσώσουν το χάπι.

ΟΡΟΣΗΜΑ – ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ – ΠΡΟΘΕΣΜΙΕΣ
(ΜΙΜΗΣ ΦΩΤΟΠΟΥΛΟΣ, «ΤΟ ΣΩΦΕΡΑΚΙ» 1953)

Αν κάποιος πρίν από δέκα χρόνια μας έλεγε (εμάς τούς ΑΕΚτζήδες) για όσα θα τραβάγαμε τά τελευταία χρόνια (ειδικά τά τελευταία δύο) θα τού κλείναμε θέση (τότε ακόμα υπήρχαν αρκετές) στο Δρομακαΐτειο (βλέπε εδώ). Τά τελευταία δύο χρόνια βομβαρδιστήκαμε από ορόσημα, ημερομηνίες και προθεσμίες που σχετίζονταν κυρίως με τήν Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ.