Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ – Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ (Β’ ΜΕΡΟΣ) (ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ – Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ (Β’ ΜΕΡΟΣ)
(ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ)

Το μεγαλύτερο πρόβλημα του «Συστήματος» ήταν/είναι η «διαχείριση» των άκληρων (κυριολεκτικά όσων δεν έχουν γή να καλλιεργούν), δηλαδή όσων εξαιτίας χαμηλού ή μηδενικού εισοδήματος «φυτοζωούσαν». Η κατάσταση αυτών των ανθρώπων αποτέλεσε την πρώτη ύλη για παγκόσμιας ακτινοβολίας καλλιτεχνικά έργα από τους «Άθλιους» του Β. Ουγκώ ως τον πίνακα του Βαν Γκονγκ «Οι πατατοφάγοι» (φωτογραφία). Σε όλα τα παρόμοια έργα ευκατάστατοι αστοί γράφουν ή αποτυπώνουν στον καμβά την κοινωνική/οικονομική (είναι αξεχώριστες γιατί από ένα σημείο και μετά είναι αδύνατο να βρείς αν η μια προκλήθηκε ή προκάλεσε την άλλη) ανισότητα και τη «ζωή στο περιθώριο».

Η «διάσωση» των ανθρώπων αυτών έγινε «σκοπός» των μηχανισμών «Κοινωνικής Πρόνοιας» (Κράτος) των «Κοινωφελών Ιδρυμάτων της Εκκλησίας» αλλά και ιδρυμάτων και οργανώσεων των πλούσιων αστών, οι οποίοι ένοιωθαν ως ένα βαθμό «υπεύθυνοι» για τους συμπολίτες τους αφού στην οικονομία περισσότερο απ’ οπουδήποτε αλλού «τό κέρδος του ενός είναι η ζημιά του άλλου».

Σημείωση: Το γεγονός ότι τα ιδρύματα αυτά είτε της Εκκλησίας, είτε ιδιωτών (και στα οποία «προσφέρουν υπηρεσίες» οι ίδιοι οι ιδιώτες) απολαμβάνουν φορολογικών ωφελημάτων (ατελειών και εκπτώσεων) καθώς και όσοι προβαίνουν σε δωρεές ή χορηγίες σ’ αυτά (αλλά και στις αντίστοιχες Κρατικές Υπηρεσίες), είναι ενδεικτικό του πώς «λειτουργεί το σύστημα», αλλά δεν θ’ ασχοληθούμε με αυτό εδώ. Για την ώρα το μόνο που χρειάζεται να έχουμε υπ’ όψη μας είναι ότι και με αυτό τον τρόπο το Κράτος χρηματοδοτεί ουσιαστικά τον ιδιωτικό τομέα για τις υπηρεσίες που με ιδιωτικά κεφάλαια υτός προσφέρει !

Οι άνθρωποι που ζούσαν/ζούν σ’ αυτή την κατάσταση ήταν/είναι η πρώτη ύλη για κάθε «κοινωνική αναταραχή». Στρατολογούνταν εύκολα και από τους «μαύρους» και από τους «κόκκινους» και η συμμετοχή τους με τη μία ή την άλλη πλευρά δέσμευε τους περισσότερους από αυτούς και για το μέλλον. Θα ήταν λάθος να νομίσει όμως κάποιος ότι αυτή η κατάσταση ήταν δυσάρεστη και απειλητική για το σύνολο του μηχανισμού που αποκαλούμε «Κράτος». Υπήρχαν/υπάρχουν τμήματα του τα οποία ανέχονται αν δεν ευνοούν κιόλας αυτή την κατάσταση, γιατί έτσι τους δίνεται η ευκαιρία μέσω της αναγκαίας καταστολής (όταν η κατάσταση οξυνθεί) να επικρατήσουν σε βάρος άλλων τμημάτων του «Κράτους» στον «εσωτερικό αγώνα εξουσίας» που λαμβάνει χώρα κάθε στιγμή. Έτσι μπορούμε εύκολα να καταλάβουμε «για ποιό λόγο» συμβάντα και καταστάσεις που δεν προμηνύουν τίποτα το απειλητικό εξελίσσονται σε «επικίνδυνες για την κοινωνική συνοχή καταστάσεις».

Ήδη από την αρχαιότητα οι «Άρχουσες Τάξεις» (πάντα μέσω «διαιτητών» τους οποίους όριζαν μόνο όταν «έφτανε ο κόμπος στο χτένι») προσπάθησαν να διαχειριστούν αυτή την κατάσταση. Η λειτουργία του χρήματος και η τοκογλυφία των μεγάλων γαιοκτημόνων (που οδηγούσε στην συγκέντρωση της μικρο-ιδιοκτησίας στα χέρια τους) οδηγούσαν σε επαναλαμβανόμενες οικονομικές κρίσεις, για τις οποίες το μόνο γνωστό φάρμακο ήταν η διαγραφή των χρεών και ο αναδασμός. Αργότερα τόσο οι Αθηναίοι (ως Δημοκρατία πλέον) όσο και οι Ρωμαίοι ακολούθησαν την πολιτική των παροχών (άρτος και θεάματα). Είτε με τα «θεωρικά» και τον έλεγχο των τιμών (ειδικά των σιτηρών), είτε με αποζημιώσεις για την απασχόληση σε δημόσιες λειτουργίες, είτε ακόμα και με την παροχή προγραμματισμένα ή/και εκτάκτως (σε περιπτώσεις εορτασμών) ποσοτήτων τροφίμων είχαν φέρει τα πράγματα σε κάποιο «λογαριασμό» και έλεγχο. Επειδή όμως κανείς δεν ήταν διατεθειμένος να χάσει κάτι παραπάνω από ότι ήταν απαραίτητο, οι αναταραχές ήταν συχνές και κάθε μιά απ’ αυτές εξασθενούσε και από λίγο τις αντοχές του συστήματος που βασιζόταν στην κατοχή και εκμετάλλευση της γής (η οποία με τα τότε μέσα είχε φτάσει στα όρα της) .

Όσο μεγάλωναν οι πόλεις (με την εισροή φτωχών και άκληρων πρώην ακτημόνων σε μιά απέλπιδα αναζήτηση μιάς «καλύτερης ζωής») η φροντίδα για αυτούς τους ανθρώπους έγινε «καθήκον» των αρχών της πόλης. Όμως επειδή «ουκ επ’ άρτω μόνω ζήσεται άνθρωπος» έγινε πρόδηλη η αναγκαιότητα δημιουργίας νέων τόπων συγκέντρωσης (εκκλησίες) αφού η χριστιανική πίστη «απαγόρευε» τα θεάματα του παρελθόντος (Κολοσσαίο). Στούς ναούς (στους οποίους κάθε άλλο παρά έλειπαν οι διακρίσεις με βάση το εισόδημα και το φύλο) ο φτωχός άνθρωπος είχε να θαυμάσει τα έργα τέχνης που ο «ευσεβής» πλούσιος συμπολίτης του είχε χρηματοδοτήσει για την διάσωση της ψυχής του. Έτσι ο φτωχός μας πατατοφάγος (το φθηνό φαγητό –ειδικά αν το καλλιεργούσες– των φτωχών) μπορούσε με τα ίδια του τα μάτια να διαπιστώσει την «ευσέβεια» του πλούσιου συμπολίτη του και να νοιώσει παράλληλα και ένα δέος (ταπεινότητα) απέναντι του (συνειδητοποιώντας έτσι την οικονομική του δύναμη).

Με τη γέννηση των Εθνικών Κρατών δεν άλλαξε ουσιαστικά τίποτα εκτός από την αντικατάσταση των αρχών της πόλης από την Κρατική Μηχανή ενός βαθιά ταξικού Κράτους (το οποίο κάθε άλλο παρά ουδέτερο έναντι των τάξεων και των πολιτών ήταν). Στο σημείο αυτό και πρίν προχωρήσουμε στη ουσία πρέπει να κάνουμε ένα σχόλιο σχετικά με την επίδραση των δογματικών θρησκευτικών ανοησιών πάνω στο ανθρώπινο πνεύμα και κατ’ επέκταση και στην κοινωνία. Σύμφωνα με το προτεσταντικό (διαμαρτυρόμενοι) δόγμα «ο ευλογημένος από τον Θεό άνθρωπος που είχε για τον λόγο αυτό λάβει το δώρο της σωτηρίας (της ψυχής του) ήταν ο επιτυχημένος στις επαγγελματικές του δραστηριότητες». Έγινε έτσι ο πλούτος απόδειξη του «θείου χαρίσματος» και μέτρο της ευσέβειας, ενώ περαιτέρω η προτεσταντική ηθική όντας περιοριστική στην σπατάλη (του πλούτου) ευνόησε τη συγκέντρωση (αποταμίευση) μεγάλων χρηματικών ποσών δίνοντας με τον τρόπο αυτό την αναγκαία ώθηση στη μετέπειτα βιομηχανική επανάσταση στη Γερμανία. Για ακόμη εξαντλητικότερη ανάλυση του θέματος (βλέπε εδώ).    

Σημείωση: Παρότι η Αγγλία είναι η γενέτειρα του Προτεσταντισμού (αν και από βασιλικό καπρίτσιο και όχι θεολογική διαφοροποίηση), είχε ήδη περάσει από όλα τα στάδια της καπιταλιστικής ανάπτυξης όταν η Γερμανία άρχιζε να κάνει τα πρώτα της βήματα τα οποία αναλύει ο Βέμπερ.

Ωστόσο οι Αμερικάνοι κατάφεραν όχι μόνο να εξελίξουν την προτεσταντική λογική αλλά και να την φτάσουν στα όρια της. Βέβαια σ’ αυτό βοήθησε τόσο το μέγεθος της αγοράς κυρίως των Η.Π.Α. όσο και η γεωγραφική της απομόνωση. Και οι δύο αυτές παράμετροι έδωσαν ώθηση σε αυτό που σχηματικά (και ενίοτε αποπροσανατολιστικά) αποκαλούμε «Αμερικάνικο Όνειρο», δηλαδή την ευκολία με την οποία καθένας μέσα από την σκληρή δουλειά και την σταθερή επιδίωξη της επιτυχίας μπορεί να «επιτύχει» οικονομικά. Απαραίτητο συστατικό (ειδικά στην γρήγορη επιτυχία) είναι η «πρωτότυπη ιδέα» ή ευρεσιτεχνία η οποία αποφέρει γρήγορα κέρδη. Το «Αμερικάνικο Όνειρο» λοιπόν που κυρίως βασιζόταν στην «ύπαρξη ευκαιριών» ζέσταινε για χρόνια (και πιθανόν ζεσταίνει ακόμα) τις καρδιές των μή-εχόντων και μή-κατεχόντων Αμερικανών, κάνοντας τους νυχτερινούς τους ύπνους περισσότερο ήρεμους. Όσα δεν είχαν στην τσέπη τους σήμερα (όσα τους έλειπαν για να «φτιάξουν τη ζωή τους») με λίγη «τύχη» θα μπορούσαν να τα έχουν από αύριο... Φυσικά το «Αμερικάνικο Όνειρο» «πουλήθηκε» στον λαό μέσω των αφιερωμάτων στους «αυτοδημιούργητους επιχειρηματίες» αλλά κυρίως μέσω του κινηματογράφου και στη συνέχεια της τηλεόρασης. Χρησιμοποιήθηκε δηλαδή η «δύναμη της εικόνας».

Παρατήρηση: Το «Αμερικάνικο Όνειρο» ουσιαστικά αυτούσιο λειτούργησε και στις υπόλοιπες αποικίες (Αυστραλία, Νέα Ζηλανδία) οι οποίες λόγω της γεωγραφικής τους απομόνωσης έπρεπε αρχικά να γίνουν αυτόνομες και έτσι με την πάροδο του χρόνου έγιναν εξαγωγείς σημαντικών ειδών κακι πρώτων υλών, κάνοντας έτσι πολλούς υπηκόους τους πλούσιους.

Ακόμη όμως και έτσι ο μηχανισμός αυτός ήταν ελλειπής. Γι’ αυτό συνεχίστηκε η μερική αναδιανομή του εισοδήματος μέσω της καταβολής επιδομάτων και της φορολογίας. Τέλος όταν και αυτά τα εργαλεία έφτασαν στα όρια τους (αφού σε καμιά περίπτωση δεν έλυναν το πρόβλημα, αντιθέτως το μετέθεταν στο μέλλον αφού για να συνεχίσουν να είναι λειτουργικά έπρεπε μονίμως το Α.Ε.Π. να μεγενθύνεται κατά πολύ) το Κράτος χρησιμοποίησε άλλα δύο εργαλεία. Τα εργαλεία αυτά ήταν ο κρατικός τζόγος (λαχεία) και το απαραίτητο συμπλήρωμα του οι φυλακές.

Ο κρατικός τζόγος (νόμιμος) αλλά και ο ιδιωτικός (παράνομος όταν δεν έχει άδεια) αν και εξυπηρετούν την ίδια ανάγκη (τον γρήγορο πλουτισμό) και δημιουργούν τον ίδιο εθισμό αντιμετωπίζονται διαφορετικά από το Κράτος. Ο προφανής λόγος είναι η απόδοση δικαιωμάτων και φόρων στο Δημόσιο. Ο λιγότερο προφανής είναι η προσπάθεια να εμφανιστεί το Κράτος ως φορέας αναδιανομής (και στην περίπτωση του τζόγου) ο οποίος όμως εκτός από τα όποια κέρδη με τον τρόπο λειτουργίας του γυρνά πίσω στην κοινωνία (ανταποδοτικότητα) σημαντικό μέρος του τζίρου με την χρηματοδότηση συγκεκριμένων κοινωνικών και πολτιστικών φορέων. Έτσι λοιπόν ο τζόγος απο-ενοχοποιείται και «νομιμοποιείται» ως οικονομική δραστηριότητα (αρκεί να μη το παρακάνεις) αφού το προϊόν του φορολογείται κιόλας. Για όσους δε το παρακάνουν (εθίζονται) εκτός από την ψυχολογική υποστήριξη υπάρχουν και οι φυλακές (ειδικά αν ο τζόγος τους έχει καταστρέψει οικονομικά).

Σήμερα δεν θα ενδιαφερθούμε για τα γονίδια και πώς μια συγκεκριμένη προδιάθεση επηρεάζει το κέντρο ευχαρίστησης του εγκεφάλου και πως όλα τα παραπάνω δημιουργούν εθισμό σε οτιδήποτε (άρα και στον τζόγο). Μας φτάνει ότι υπάρχουν άτομα τα οποία παίρνουν τηλέφωνο σε «στοιχηματικές εκπομπές» ραδιοφωνικών σταθμών και ρωτάνε τη γνώμη του «στοιχηματικού συντάκτη(;)» για την απόφαση τους να ποντάρουν 300 Ευρώ σε δύο ισοπαλίες (συνδυαστικά) σε αγώνες του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Που στην ευχή βρήκε το «αρχικό κεφάλαιο» («μαγιά») για να παίζει τέτοια ποσά (γιατί προφανώς έχει κάνει κάποια «καβάντζα»);

Παρατήρηση: Δεν θα σχολιάσουμε το αν το αποκτούμενο με τον τρόπο αυτό χρήμα είναι παραγωγικό ή όχι. Αυτά θα τα πούμε αλλού. Αυτό που ενδιαφέρει εν προκειμένω είναι η επίπτωση που έχει αυτού του τύπου ο αποκτούμενος πλούτος (ακόμα και αν μέσω της φορολογίας καθίσταται νόμιμος).

Τελικά (με μιά δεύτερη ματιά) φαίνεται πως οι λόγοι για τούς οποίους «δεν ξεσηκώνεται ο κόσμος» είναι πολλοί, ποικίλλοι και ο ρόλος των δημοσιογράφων δεν φαίνεται να είναι τόσο καθοριστικός (ακόμα και αν αυτοί για τους δικούς τους λόγους θα ήθελαν να είναι διαφορετικά). Αν θα θέλαμε να τους απαριθμήσουμε τότε θα έπρεπε να τους βάλουμε σε μιά σειρά (όχι απραίτητα με τη βαρύτητα που έχουν), αναμιγνύοντας τόσο αυτούς που βασίζονται σε αντικειμενικά μεγέθη όσο και αυτούς οι οποίοι έχουν ψυχολογική βάση και επηρεάζουν τον ψυχισμό μας:

  • Η προϊστορία των προηγούμενων αναταραχών/εξεγέρσεων καθώς και η κατάληξη τους (ειδικά οι αποτυχίες).
  • Ο τρόπος με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε την ιστορία σε σχέση με τους άλλους (π.χ. οι «κακοί κόκκινοι» θέλουν να καταστρέψουν την Ορθοδοξία και την Ελληνοχριστιανική παράδοση.
  • Οι Δομές Κοινωνικής Πρόνοιας όλων των τύπων (που αμβλύνουν τις επιπτώσεις των οικονομικών ανισοτήτων).
  • Η πίστη στην Θεία Πρόνοια (θα ήταν ωραίο όνομα για θεία).
  • Τό όνειρο της πολύ πιθανής (αρκεί η σκληρή δουλειά και μιά ευκαιρία) οικονομικής επιτυχίας.
  • Η αναδιανομή του εισοδήματος μέσω της παροχής φορολογικών απαλλαγών και επιδομάτων.
  • Η ευκαιρία να «πιάσεις την καλή» μέσω του τζόγου (κρατικού και ιδιωτικού).
  • Οι μηχανισμοί καταστολής (φυλακές) οι οποίοι χρησιμοποιούνται για όσους δεν «κάθονται φρόνιμα».
  • Οι χαζομάρες (προσπάθεια εκλογίκευσης και κατευνασμού) που γράφουν κατά περιόδους δημοσιογράφοι (με ή χωρίς εισαγωγικά).

Φυσικά και ανάλογα με την περίπτωση από τους παραπάνω λόγους μπορεί να ισχύουν είτε όλοι είτε κάποιοι. Σε κάποιους (ανάλογα και με το περιβάλλον στο οποίο μεγάλωσαν) μπορεί να βαρύνει και ένας μόνο (π.χ. η πίστη στην Θεία Πρόνοια). Αυτό όμως σε καμιά περίπτωση δεν μειώνει τη σημασία τους και άρα τις επιτώσεις τους.

Κοντολογίς όσο κάποιοι θα βρίσκουν λεφτά για ναρκωτικά και τζόγο, η μόνη αιτία ξεσηκωμού θα είναι να μας κόψουν το πορνό και τη μπάλα (αφιερωμένο) ή να υποβιβάσουν τον Ο.Σ.Φ.Π. στη Γ' Εθνική σαν τιμωρία για όσα κάνει χρόνια τώρα στο Ελληνικό Ποδόσφαιρο.

 

14 Ιούλη 2014.
παρατηρητήριο.

 

 

Διαβάστηκε 7631 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΞΕΣΗΚΩΝΕΤΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ – Η ΑΠΑΝΤΗΣΗ (Β’ ΜΕΡΟΣ) (ΤΑ ΠΡΑΓΜΑΤΑ ΕΙΝΑΙ ΑΚΟΜΗ ΧΕΙΡΟΤΕΡΑ)