Font Size

SCREEN

Cpanel
Νέα σε τίτλους:

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕ ΤΟ ΔΟΛΛΑΡΙΟ Ή ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΡΟΥΒΛΙ; (Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ)

Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(0 ψήφοι)

ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕ ΤΟ ΔΟΛΛΑΡΙΟ Ή ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΡΟΥΒΛΙ;
(Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ)

Η ταινία με τον Γ. Κωνσταντίνου είναι εκτός από διασκεδαστική και ενδεικτική του τι κάνει κανείς για να επιζήσει. Είναι επίσης ενδεικτική (αλλά και εξόχως διδακτική) αφού δείχνει την εξάρτηση των οικονομιών που βασίζονται κυρίως στην παροχή υπηρεσιών (όπως τα κορίτσια της Τρούμπας) από τα δανεικά (τα λεφτά των ναυτών του Έκτου Στόλου).

Η σημερινή πραγματικότητα που βιώνουμε ως Χώρα σίγουρα δεν είναι ούτε ευχάριστη ούτε και διασκεδαστική. Ωστόσο η ανάγκη για δανεικά παραμένει η ίδια. Ακόμη κάτι που είναι κοινό στην ταινία και την σημερινή κατάσταση είναι ότι οι πολίτες της Χώρας όπως και η κοπέλα (Νίκη Λινάρδου) που ερωτεύεται ο Γ. Κωνσταντίνου παρά την ανάγκη τους για λεφτά θέλουν να νοιώθουν παράλληλα και αξιοπρεπείς. Η αξιοπρέπεια είναι η «λέξη κλειδί», η επιδίωξη της οποίας έχει οδηγήσει πολλούς σε αδιέξοδες και λάθος (εκ του αποτελέσματος) επιλογές.

Αυτός που νοιώθει ότι θίγεται η αξιοπρέπεια του προτιμά σαν τον αστακό ν’ αυτοκτονήσει παρά να παρατείνει το μαρτύριο του. Δεν υπάρχει δε μεγαλύτερο μαρτύριο από το να μην μπορείς να προσφέρεις στους αγαπημένους σου αυτά που θα ήθελες επειδή δεν έχεις λεφτά. Άρα η εξασφάλιση των απαραίτητων χρημάτων είναι η πρώτη προτεραιότητα είτε μιλάμε για φυσικό πρόσωπο, εταιρεία ή το κράτος.

Μετά την εκδήλωση -έστω και με καθυστέρηση- της Παγκόσμιας Οικονομικής Κρίσης η Ελλάδα δεν μπορούσε να δανειστεί από τις χρηματαγορές με συμφέρον επιτόκιο δεδομένης και της κάμψης της οικονομικής δραστηριότητας (άρα και των δημοσίων εσόδων). Όντας μέλος του Δ.Ν.Τ. στο οποίο και πληρώνει ετησίως συνδρομή και μη υπάρχοντος αντίστοιχου μηχανισμού της Ε.Ε. η Χώρα μας ζήτησε τη συνδρομή του για να εξασφαλίσει φθηνά κεφάλαια. Όπως συνέβαινε πάντα με όσους δανείζουν και δανείζονται ο δανειστής επιβάλλει τους όρους του οι οποίοι είναι τόσο περισσότερο επαχθέστεροι όσο πιο επισφαλής είναι ο δανειζόμενος και όσο μεγαλύτερη ανάγκη έχει τα λεφτά. Φυσικά οι όροι θεωρήθηκαν ουσιαστικά εκδικητικοί και πλήγωσαν την εθνική Αξιοπρέπεια την ίδια στιγμή που ενίσχυε τ’ άκρα του πολιτικού μας συστήματος.

Πρίν την προσφυγή στο Δ.Ν.Τ. είχαν ακουστεί φήμες για δανεισμό από χώρες όπως η Κίνα και η Ρωσία (οι οποίες τις προηγούμενες δεκαετίες ούτε και σε ανέκδοτο θα μπορούσαν να είναι δανείστριες) αλλά και από τις Η.Π.Α. Φυσικά καμία πό αυτές τις χώρες δεν δανείζει γιατί θέλει να βοηθήσει τον υπόλοιπο κόσμο και μάλιστα χωρίς να έχει εξασφαλίσει (με οποιονδήποτε τρόπο) την επιστροφή των χρημάτων και μάλιστα με τόκο. Το χειρότερο με τις εξασφαλίσεις που επιβάλλουν οι δανειστές είναι ότι επιβάλλεται παράλληλα και ένας μηχανισμός ελέγχου μέσω του οποίου εξασφαλίζεται η συμμόρφωση με τις απαιτήσεις των δανειστών και η επίτευξη των στόχων που έχουν τεθεί. Η επίτευξη αυτών των στόχων συνδέεται πάντα με την διατήρηση υψηλού ρυθμού ανάπτυξης και χαμηλού πληθωρισμού. Δεδομένου ότι η διατήρηση χαμηλού πληθωρισμού επιτυγχάνεται με συγκεκριμένες πρακτικές οι οποίες μειώνουν την κυκλοφορία του χρήματος και βρίσκονται στην αντίθετη κατεύθυνση από την επίτευξη υψηλών ρυθμών ανάπτυξης γίνεται κατανοητό το οξύμωρο της επιδίωξης να δημιουργείται από την μια νέος πλούτος και ταυτόχρονα ο παληός να μην χάνει πολλή από την αξία του.

Η σπέκουλα που ακολουθεί κάθε απόφαση του οικονομικού επιτελείου σκοπό έχει να δημιουργήσει το απαραίτητο κλίμα πολιτικής εκμετάλλευσης απ’ όσους βρίσκονται στην αντιπολίτευση. Έτσι και στην περίπτωση της προσφυγής της Ελλάδας στο Δ.Ν.Τ. υποστηρίχτηκαν από την αντιπολίτευση θέσεις και απόψεις οι οποίες βασίζονταν περισσότερο στο θυμικό (συναίσθημα) παρά στα δεδομένα και την οικονομική λογική. Παραγνωρίστηκε ότι τα συμφέροντα κάθε είδους της Χώρας είναι συνδεδεμένα με τις χώρες της Δ. Ευρώπης (οι οποίες είναι και μέλη της Ε.Ε.) και πως το πρόβλημα του ελληνικού χρέους θ’ αντιμετωπιζόταν μόνο εντός της Ε.Ε. (όπως άλλωστε θα γινόταν και σε οποιαδήποτε οικογένεια). Προφανώς τον τόνο στην Ε.Ε. δίνει ο Γαλλο-Γερμανικός άξονας το κέντρο βάρους του οποίου αυτή τη στιγμή γέρνει προς την Γερμανία. Ο τρόπος επίλυσης του ζητήματος είναι ο ίδιος που έχει εφαρμοστεί σε δεκάδες περιπτώσεις και οι όροι που μας επιβλήθηκαν από τους δανειστές μας (κυρίως την Ε.Ε.) δεν διαφέρουν σε τίποτα απ’ όλες τις προηγούμενες περιπτώσεις. Οι οικονομολόγοι διεθνώς έχουν μόνο μια συνταγή η οποία εξασφαλίζει όχι μόνο την επιστροφή των δανεικών, αλλά και ότι θα υπάρξουν κάθε είδους διευκολύνσεις προς το κεφάλαιο (προκειμένου μέσω των επενδύσεων να μπεί η Χώρα σε «αναπτυξιακή τροχιά»).

Η σημερινή κυβέρνηση ανέλαβε κάτω από δύσκολες μεν συνθήκες, όχι όμως δυσκολότερες από εκείνες που υπήρχαν πρίν μια τετραετία. Τα κυριότερα αντικειμενικά προβλήματα της είναι η πίεση χρόνου για ν’ αποφασίσει τι πρέπει να κάνει και η αναποφασιστικότητα της να έρθει σε ρήξη με τους δανειστές. Σχετικά με την πίεση χρόνου δεν χρειάζεται να πούμε τίποτα περισσότερο από το ότι μέσα σε 2 βδομάδες η κυβέρνηση θα πρέπει να έχει συμφωνήσει με τους δανειστές για το τι πρέπει να γίνει από δω και πέρα. Σχετικά όμως με την αναποφασιστικότητα της μπορούμε και πρέπει να πούμε περισσότερα. Όπως έχουμε γράψει και σε παλαιότερο άρθρο μας για πολιτικούς κυρίως λόγους η Γερμανία θα φερθεί σκληρά στην Ελλάδα προκειμένου να προειδοποιήσει οποιονδήποτε θα ήθελες να κάνει τα ίδια (π.χ. Ισπανία, Πορτογαλία, Ιταλία). Η μόνη ελπίδα για την ελληνική κυβέρνηση είναι να την συντρέξει η Γαλλία και να πιέσουν οι Η.Π.Α. Μόνον έτσι υπάρχει μια μικρή (αλλά υπαρκτή) ελπίδα για έναν καλύτερο συμβιβασμό ο οποίος όμως δεν μπορεί να είναι πολύ διαφορετικός από αυτόν που περιέγραψε τις προάλλες η ιταλική εφημερίδα LA REPUBLICA (βλέπε εδώ) και τον οποίο είχαμε περιγράψει από καιρό (βλέπε εδώ).

Πάντως στις πρώτες της επαφές (αν εξαιρέσουμε αυτήν με τον Γάλλο Υπουργό Οικονομικών) η κυβέρνηση τα «θαλάσσωσε». Πιθανόν κάποιοι να νομίζουν ότι δεν μιλάνε με τους εταίρους μας αλλά ότι απευθύνονται στο κομματικό τους ακροατήριο ή ότι κάνουν προεκλογική εκστρατεία. Το «άδειασμα» στον Υπουργό Οικονομικών από τον Πρωθυπουργό του (αλήθεια το έχει συνειδητοποιήσει;) όταν ο τελευταίος συναντήθηκε με τον Ντάισελμπαουμ δεν είναι και ότι καλύτερο. Βέβαια κάποιοι ισχυρίζονται (αν και όχι μεγαλοφώνως) ότι αυτό το σκηνικό της ρήξης είναι εκατέρωθεν «στημένο» προκειμένου με τον τρόπο αυτόν να «πουληθεί» καλύτερα (ιδίως στις αριστερίζουσες συνιστώσες) η «μυστική συμφωνία με τις Βρυξέλες» (όπως κατηγορούνταν ότι έκανε και η προηγούμενη κυβέρνηση κάθε φορά που «διαπραγματευόταν» με την τρόϊκα). Έτσι κι αλλιώς τόσο ο Πρωθυπουργός όσο και ο Υπουργός Οικονομικών τάσσονται υπέρ της παραμονής στο Ευρώ (άρα και την Ευρωπαϊκή Ένωση), θέση που ωστόσο η παραδοχή της αδυνατίζει την διαπραγματευτική τους ικανότητα.

Στην ουσία δεν υπάρχει άλλη σοβαρή εναλλακτική πρόταση για την χρηματοδότηση της Ελλάδας και την συνδεδεμένη μ’ αυτήν οικονομική ανάπτυξη. Οι εναλλακτικοί χρηματοδότες όλο και κάποια ανταλλάγματα ζητούν:

 

  • Η Κίνα για παράδειγμα θα επιδίωκε την αύξηση των εισαγωγών μας.
  • Οι Η.Π.Α. θ’ αποκτούσαν μεγαλύτερη πολιτική επιρροή και πιθανώς θα εξασφάλιζαν και κάποια εξοπλιστικά συμβόλαια.
  • Η Ρωσία ακόμη και αν μπορούσε να μας διαθέσει κεφάλαια από τ’ αποθέματα της (ειδικά στην δύσκολη οικονομική συγκυρία που βρίσκεται) θα το έκανε επιζητώντας στρατιωτικές διευκολύνσεις για το πολεμικό ναυτικό της, ειδικά τώρα που η Συρία -η οποία παίζει τον ρόλο αυτό εδώ και δεκαετίες- έχει αβέβαιο μέλλον. Για την Ρωσία αυτή θα ήταν η μόνη ευκαιρία μετά το 1825 (όταν είχε εισηγηθεί η σημερινή Ελλάδα να γίνει «φόρου υποτελής στον Σουλτάνο» και να υφίσταται κάτω από την προστασία της όπως οι Παραδουνάβιες Ηγεμονίες) να καταφέρει να βάλει στο χέρι την Ελλάδα. Μια τέτοια εξέλιξη θα την συνέφερε και πολιτικά αλλά κυρίως οικονομικά, τώρα που λόγω των κυρώσεων της Ε.Ε. αναγκάζεται να στραφεί για το πετρέλαιο και το φυσικό της αέριο προς την Τουρκία (που είναι παραδοσιακός της «εχθρός»). Στην τελευταία περίπτωση θα υπήρχε το οξύμωρο σχήμα ένα μέλος του Ν.Α.Τ.Ο. να παρέχει διευκολύνσεις στην Ρωσία (την κύρια αν όχι αποκλειστική αντίπαλο του).

Δοθείσης της ευκαιρίας να σημειώσουμε ότι η αποχώρηση και από τα δύο σκέλη του Ν.Α.Τ.Ο. θα ήταν μια «χαζή» και επικίνδυνη απόφαση. Κατά διαστήματα υπήρξαν χώρες οι οποίες αποχώρησαν από το στρατιωτικό του σκέλος (Γαλλία, Ελλάδα). Η αποχώρηση τους αυτή δεν τις ζημίωσε πολιτικά επειδή δεν αποχώρησαν και από το πολιτικό σκέλος του. Δεδομένου ότι η είσοδος στο Ν.Α.Τ.Ο. είναι κάτι που το θεωρούν επίζηλο οι χώρες που από το 1990 δεν έχουν «προστάτη» εκ των οποίων κάποιες είναι γείτονες μας, δεν συμφέρει η συνολική έξοδος από το Ν.Α.Τ.Ο. ακόμη και αν σε περίπτωση κινδύνου θα έπρεπε να υπολογίζουμε μόνο στις δικές μας δυνάμεις. Η θέση μας στο Ν.Α.Τ.Ο. εξασφαλίζει κάποια διαπραγματευτικά χαρτιά σ’ ανοικτές διαπραγματεύσεις (π.χ. Σκοπιανό) τα οποία σ’ άλλη περίπτωση δεν θα είχαμε.

Αν και πιθανότατα το αποτέλεσμα της διαπραγμάτευσης για το χρέος να είναι ακριβώς αυτό που η LAREPUBLICAπροσφάτως έγραψε (αλλά και εμείς έχουμε ήδη από τις 13 Γενάρη σκιαγραφήσει), ωστόσο για να χρυσωθεί το χάπι της μη διαγραφής μέρους του χρέους ενδέχεται (είναι πολύ-πολύ πιθανό) η τελική συμφωνία να συνοδευτεί και από πιο γενναιόδωρες χρηματοδοτήσεις της Ελλάδας μέσω τόσο κοινωτικών προγραμμάτων, όσο και από απευθείας επενδύσεις π.χ. της Γερμανίας. Το ζητούμενο σε κάθε περίπτωση είναι πόσα από αυτά τα κεφάλαια θα φτάσουν στην «αγορά» είτε ως παροχές, είτε ως χρηματοδότηση των μικρομεσαίων επιχειρήσεων η οποία μπορεί να οδηγήσει σε αύξηση της απασχόλησης. Αν τα λεφτά κατευθυνθούν για την εγκατάσταση για παράδειγμα νέου δικτύου για τις τηλεπικοινωνίες την οποία θ’ αναλάβουν γερμανικές εταιρείες, τότε εκτός των χρημάτων που θα λάβουν όσοι Έλληνες απασχοληθούν στο συγκεκριμένο έργο όλα τα υπόλοιπα θα ξαναγυρίσουν στην Γερμανία (αν και από άποψη στατιστικής θα έχουν καταγραφεί για λογαριασμό της Χώρας μας).

Κλείνοντας πρέπει να σημειώσουμε και ένα σημείο σχετικά με την σύσταση των νέων Υπουργείων που δεν μας άρεσε. Από την περασμένη Τρίτη 27 Φεβρουαρίου 2015 η Χώρα έχει κυβέρνηση πλήρως στελεχωμένη. Όπως συνηθίζεται η νέα κυβέρνηση (ο χρόνος θα δείξει αν είναι πράγματι ή μόνο στ’ όνομα «Αριστερή») προχώρησε στις αλλαγές που θεωρούσε απαραίτητες σχετικά με την διάρθρωση των Υπουργείων. Δημιουργήθηκαν νέα, μεταφέρθηκαν αρμοδιότητες. Σε κάθε περίπτωση οι επιλογές της κυβέρνησης είναι ενδεικτικές των προθέσεων της. Οι επιλογές τουλάχιστον σ’ επίπεδο οργάνωσης (μιάς και τα πρόσωπα είναι νωρίς ακόμη να κριθούν) φαίνεται να υπακούνε την ανάγκη διατήρησης των εντός ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ισορροπιών. Για παράδειγμα η σύσταση του Υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης, Περιβάλλοντος και Ενέργειας τον μόνο σκοπό που εξυπηρετεί είναι η τοποθέτηση του Π. Λαφαζάνη σε θέση που να του ταιριάζει.

Κυβέρνηση η οποία επιχειρεί ν’ ανασυγκροτήσει την παραγωγική βάση της Χώρας και συστήνει αντίστοιχο Υπουργείο θα έκανε «μια τρύπα στο νερό» αν δεν περιελάμβανε στο Υπουργείο αυτό και το Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας το οποίο και θα έπρεπε να προΐσταται. Δεν νοείται «παραγωγική ανασυγκρότηση» χωρίς την καταγραφή της παρούσας παραγωγικής βάσης και τον σχεδιασμό της νέας, ο οποίος για να πραγματοποιηθεί θα πρέπει να συνεκτιμηθούν οι στατιστικές που αφορούν την παραγωγή, την κατανάλωση, τις εισαγωγές και τις εξαγωγές. Ένα ακόμη στοιχείο προβληματισμού είναι ότι οι περισσότεροι υπουργοί, ειδικά αυτοί που αναλαμβάνουν αξίωμα για πρώτη φορά, νομίζουν ότι συνεχίζουν ν’ απευθύνονται σε κομματικό ακροατήριο. Κάποιες φορές με δηλώσεις τους «καπελώνουν» τους συναδέλφους τους. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι δηλώσεις του Π. Λαφαζάνη ο οποίος εξήγγειλε την κατάργηση του ΕΝ.Φ.Ι.Α. για τους αγρότες (το Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης περιελήφθη στο νέο υπερ-Υπουργείο) αλλά και αφορολόγητο στα 12.000 Ευρώ. Προφανώς για τον κ. Λαφαζάνη η επαναφορά του αφορολόγητου δεν είναι αρμοδιότητα του Υπουργού Οικονομικών αλλά του Υπουργού Ανασυγκρότησης.

Αν και δεν πιστεύουμε ότι οι κυβερνητικές αποφάσεις για την «παραγωγική ανασυγκρότηση» θα κινηθούν σε ριζικά διαφορετική κατεύθυνση από αυτήν που αντίστοιχα θ’ αποφάσιζε η προηγούμενη κυβέρνηση, ωστόσο θα πρέπει να υπάρξει μέριμνα για να μην πάει χαμένος ο «νέος αέρας που έπνευσε στην Χώρα». Το πιο απλό μέτρο προφύλαξης είναι να μην συνεχίσουν να μιλάνε όλοι για όλα και «να μην μπαίνει ο ένας στα χωράφια του άλλου».      

Αυτά για την ώρα και καλή τύχη στον Υπουργό Οικονομικών ο οποίος λόγω της συγκυρίας είναι η «πρώτη μούρη της κυβέρνησης».

 

 

Υ.Γ.1. Τα βιντεάκια με τον Χίτλερ και τις αντιδράσεις (βλέπε εδώ) του είναι καλά για χαβαλέ και τίποτα περισσότερο. Δεν συνιστούν σε καμία περίπτωση ούτε επιτυχία ούτε αποτυχία. Στην καλύτερη περίπτωση εκφράζουν μόνο τον δημιουργό τους και την παρέα του.

Υ.Γ.2. Στην περίπτωση που επιλέξουν για να δανειστούν τις Η.Π.Α. (Δολλάριο) τον ρόλο του Κωνσταντίνου θ' αναλάβει μάλλον ο Βαρουφάκης. Στην περίπτωση που επιλέξουν τους Ρώσους καλά θα κάνουν και οι δυό τους (Τσίπρας, Βαρουφάκης) να μάθουν λίγα Σλάβικα. αν τέλος επιλέξουν τους σχιστοιμάτηδες (Κίνα) καλά θα κάνουν να βρούν κάποιον που να μιλά την γλώσσα τους γιατί αν περιμένουν να συνεννοηθούν μαζί ους στ' Αγγλικά σωθήκαμε... 

 

  02 Φλεβάρη 2015.
παρατηρητήριο.

   

 

 

Διαβάστηκε 8374 φορές
 
 
   
Βρίσκεστε εδώ: Αρχική Κείμενα Παρατηρητηρίου ΚΑΛΩΣ ΗΡΘΕ ΤΟ ΔΟΛΛΑΡΙΟ Ή ΜΗΠΩΣ ΤΟ ΡΟΥΒΛΙ; (Η ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗΣ ΚΑΙ Η ΕΘΝΙΚΗ ΑΞΙΟΠΡΕΠΕΙΑ)