Το πρώτο κείμενο (βλέπε εδώ) είναι του ΑΕΚτζή σκιτσογράφου Στάθη ο οποίος έχει πλέον ενταχθεί στην Λαφαζανική «Λαϊκή Ενότητα». Στο κείμενο αυτό με γλαφυρό και συγκινησιακά φορτισμένο ύφος ο Στάθης εκφράζει την πικρία του σχετικά με τον τρόπο που συμπεριφέρθηκε σε μέλη, στελέχη και ψηφοφόρους του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. ο Α. Τσίπρας (τους υπόλοιπους τους αφήνουμε απ’ έξω καθόσον δεν τον είχαν πιστέψει αρχικά και γι’ αυτό άλλωστε δεν τον ψήφισαν). Δεν έχει νόημα να σχολιάσω έναν προς έναν τους ισχυρισμούς του.
Το μόνο που θα είχε νόημα θα ήταν να σχολιάσω την συγκίνηση που του προκάλεσαν τα χαζά λόγια του Τσίπρα τα οποία αναφέρει στην εισαγωγή του ο Στάθης. Ο Στάθης -όπως και άλλοι- σύντροφοι του αφέθηκε να παρασυρθεί από τα κενά περιεχομένου λόγια ενός παιδιού του οποίου το μεγαλύτερο προσόν είναι η εμφάνιση του. Πρέπει να σημειώσω ότι αυτά τα «κενά περιεχομένου λόγια» είναι παράδοση στην Αριστερά και γι’ αυτόν τον λόγο οι αερολογίες του Αλέξη τους φαίνονταν γνώριμες. Αν όντως ο Στάθης είχε συγκινηθεί από τα λόγια του Αλέξη τότε έχει πρόβλημα. Το πρόβλημα έγκειται στο γεγονός ότι μόνο και μόνο επειδή ο Τσίπρας φαινόταν να έχει διείσδυση στους ψηφοφόρους και πουλούσε το «κάτι διαφορετικό και άφθαρτο» του δόθηκε δύναμη (εξουσία) όταν έγινε αρχηγός ενός «Αριστερού» κόμματος. Το παραδέχθηκε άλλωστε και πολύ πρόσφατα και ο Αλαβάνος όταν δήλωσε ότι τον επέλεξε γιατί δεν ανήκε πουθενά˙ σε καμία φράξια και συνιστώσα. Αν το σκεφτεί αυτό κανείς μπορεί στην αρχή (και μόνον τότε) να θεωρήσει πως αφού ο Τσίπρας δεν ανήκε πουθενά αυτό σημαίνει ότι δεν είχε και κανενός είδους εξάρτηση. Σ’ ένα δεύτερο επίπεδο όμως αυτό σημαίνει ότι ο Τσίπρας δεν είχε ούτε ιστορία ούτε παρελθόν που να τον καθορίζει (να διαμορφώνει την ταυτότητα του). Συνεπώς ένας άνθρωπος που δεν ανήκε πουθενά και δεν έχει παρελθόν και ιστορία ανήκει τελικά μόνο στον εαυτό του έναντι του οποίου και μόνο έχει υποχρέωση. Ένας τέτοιος άνθρωπος είναι αναμενόμενο να «προδώσει» οτιδήποτε (ακόμη και αυτά που θα λέει αύριο είναι δυνατόν να τα «προδώσει» μεθαύριο). Άρα -κλείνοντας αυτό το θέμα- η έκπληξη δεν είναι ότι ο Τσίπρας «πρόδωσε» αλλά ότι αιφνιδιάστηκαν (δεν το περίμεναν) άνθρωποι που έχουν πολλαπλάσια εμπειρία τόσο κομματική όσο και από την ζωή (είχαν δηλαδή «έρμα») σε σχέση με τον ανερμάτιστο Α. Τσίπρα. Αυτά προς γνώση και συμμόρφωση για το τι μπορούν να πάθουν έμπειροι άνθρωποι από ένα όμορφο προσωπάκι.
Στην ουσία του κειμένου τώρα, αυτό που προκύπτει από την ανάγνωση του είναι ότι ο Στάθης όπως και πολλοί άλλοι σύντροφοι του δεν έχει καταλάβει (ή δεν μπορεί να καταλάβει) ότι η μέχρι τώρα θεώρηση τους για τον κόσμο ήταν λάθος. Καθώς τόσο στην Οικονομία όσο και στην ζωή έχει αποδειχθεί τελεσίδικα ότι υπάρχουν «κύκλοι» (οι οποίοι μπορούν μέσω της παρατήρησης και της σύγκρισης τους με τους παλαιότερους «κύκλους» να μας προϊδεάσουν για το τι θα συμβεί σο μέλλον), είναι χαζό και επικίνδυνο να συνεχίσουμε να πιστεύουμε στην έννοια της «γραμμικής προόδου».
Κάθε οικονομικός κύκλος μπορεί να διακριθεί σε συγκεκριμένες φάσεις, η χρονική διάρκεια όμως των οποίων δεν είναι ούτε σταθερή ούτε με τα ίδια χαρακτηριστικά από κύκλο σε κύκλο. Συνεπώς όταν έσκασε η Ελληνική Κρίση του 2009 (η πρώτη μετά από εκείνη του 1932) όλα μηδένισαν (όπως γίνεται πάντα στις Οικονομικές Κρίσεις). Τα εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα, τα εισοδήματα (άρα και η κατανάλωση), η τραπεζική πίστη όλα μηδένισαν. Η διαδικασία εξόδου από την Ύφεση στην οποία βρισκόμαστε σήμερα είναι αντίστοιχη/ανάλογη με τα καραβάνια των προσφύγων. Όπως οι πρόσφυγες δραπετεύοντας από τα βάσανα τους μεταφέρουν μαζί τους ότι μπορούν να κουβαλήσουν και όχι όλη την οικοσκευή τους, έτσι και στην παρούσα φάση οι εργαζόμενοι πρέπει να έχουν υπ’ όψη τους ότι «αυτά που ήξεραν να τα ξεχάσουν». Κάποιες κατηγορίες εργαζομένων θα ζουν πράγματι «μεροδούλι-μεροφάι» έχοντας ελάχιστα εργασιακά και συνταξιοδοτικά δικαιώματα, ενώ για όλες τις κατηγορίες εργαζομένων η αλλαγή θα είναι προς το χειρότερο, τουλάχιστον στην πρώτη φάση της εξόδου από την Ύφεση. Οτιδήποτε άλλο λέγεται αποτελεί λαϊκισμό, και δημαγωγία. Αν υπάρχει οποιοσδήποτε που ν’ αμφιβάλει ακόμη γι’ αυτά καλά θα κάνει να διαβάσει Ιστορία. Αν συνεχίσει να επιμένει μπορεί να ρωτήσει όσους είχαν πάει σε Καναδά, Αυστραλία, Βέλγιο, Γερμανία στο προηγούμενο κύμα μετανάστευσης (μετά τον Β’ Π.Π.) για το ύψος των συντάξεων που παίρνουν μετά από τόσα χρόνια δουλειάς εκεί και μετά ας σκεφθεί αν αυτά που ισχυρίζεται μπορούν να ισχύσουν.
Το δεύτερο κείμενο του Γ. Μαύρου (βλέπε εδώ) αποτελεί απόδειξη ότι συνεχίζουν να υπάρχουν ουσιαστικά ανιστόρητοι στην Αριστερά. Εκτός αν μιλάμε για κάποιους που «ζουν στον κόσμο τους». Εξαιρουμένων των δυο αυτών περιπτώσεων το μόνο που μένει είναι το «πρακτοριλίκι». Γιατί πάει πολύ να μιλάμε κάθε τόσο για το «νέο Ε.Α.Μ.» το οποίο όπως και το παληό θα οργανώσει στους κόλπους του τον κόσμο μόνο και μόνο για να τον ξαναπροδώσει όπως έκανε η ηγεσία του γνήσιου Ε.Α.Μ. Αντί να μιλάνε για «νέο Ε.Α.Μ.» καλά θα κάνουν να εξηγήσουν σ’ όλους μας πώς έγινε και χάθηκε η εξουσία όταν στο Ε.Α.Μ. ήταν οργανωμένο (ή το υποστήριζε) το μεγαλύτερο κομμάτι του πληθυσμού. Μήπως «χάθηκε» η εξουσία γιατί έπρεπε να χαθεί (να επιστρέψει και πάλι η Δεξιά στην εξουσία); Το μόνο σίγουρο είναι ότι όπως τότε το Ε.Α.Μ. ήταν «μετωπική οργάνωση του Κ.Κ.Ε.» (βιτρίνα) έτσι και τώρα θα είναι η «μετωπική οργάνωση» όποιου σχηματισμού έχουν αποφασίσει οι Αμερικανοί να είναι. Υπενθυμίζω ότι για να ξεγελάσουν τον πολιτικό που είπε τότε τα παραπάνω περί «μετωπικής οργάνωσης του Κ.Κ.Ε.» του πρόσφεραν την αρχηγία του. Αυτός όμως γνώριζε ότι, καθώς τα στελέχη του Κ.Κ.Ε. είχαν πιάσει τα κρίσιμα πόστα στο Ε.Α.Μ. για να μπορούν να το ελέγχουν πλήρως, η θέση του Αρχηγού ήταν χωρίς ουσιαστικό αντίκρισμα και απέρριψε την πρόταση. Νομίζει αλήθεια κανείς ότι ένα «νέο Ε.Α.Μ.» με Αρχηγό τον Μ. Θεοδωράκη, ή τον Μ. Γλέζο θα είναι ουσιωδώς πατριωτικό και επαναστατικό;
Κλείνοντας πιστεύω ότι καθένας μας θα έπρεπε να σκεφτεί σοβαρά ποιους και γιατί ακολουθεί και σε ποιών τους λόγους πιστεύει (και γιατί). Ο Α. Τσίπρας είναι σήμερα το ίδιο φελλός όπως και το 2009. Δεν άλλαξε τίποτα, εκτός από την συνθηματολογία του και την ανακολουθία του (για όσους πίστεψαν στα λόγια του) σε σχέση με τότε. Αν όπως φαίνεται πολλοί από εσάς παραμυθιαστήκατε μαζί του δεν φταίει αυτός αλλά εσείς. Συνεπώς αν πρέπει να κριτικάρετε κάποιον αυτός είναι ο ευκολόπιστος εαυτός σας και όχι ο ψεύτης Αλέξης.
Εκτός και αν η κριτική στον Τσίπρα αποτελεί μια ψυχολογική άμυνα απέναντι στο άδειασμα που τους έκανε αφήνοντας τους μόνους χωρίς τις αυταπάτες τους. Όπως μετά τη σύλληψη του ναρκέμπορα οι εξαρτημένοι πρέπει να βρούν νέο προμηθευτή, έτσι και τώρα ο Στάθης και πολλοί από τους συντρόφους του πρέπει να βρουν καινούριο προμηθευτή να τους παραμυθιάζει. Γιατί αν δεν το κάνουν θα πρέπει ξενερώνοντας να παραδεχτούν πως τόσο καιρό έκαναν λάθος. Αυτή όμως δεν θα ήταν η χειρότερη από τις παραδοχές που θα έπρεπε να κάνουν. Η χειρότερη θα ήταν ότι το καλύτερο που θα μπορούσε να περιμένει κανείς σ’ αυτή την ζωή (για την επόμενη δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω) είναι αυτό που προσφέρει η Σοσιαλδημοκρατία οπότε…
Γι’ αυτό ο Στάθης και οι σύντροφοι του οφείλουν να πιστεύουν πως πρέπει να υπάρχει αυτό που πιστεύουν και το οποίο είναι εφαρμόσιμο αρκεί να πάρει την εξουσία ένας γνήσιος Αριστερός αρχηγός. Άλλωστε υπάρχει και η μυστική φόρμουλα της Αριστερής Πλατφόρμας η οποία για να έχει επιτυχία πρέπει να παραμείνει μυστική και μακρυά από τα μάτια των ασεβών μέχρι να έρθει η ώρα. (Σύμφωνα με την προφητεία η φόρμουλα πρέπει να διαβαστεί την νύχτα των Αγ. Πάντων στο ύπαιθρο όταν ο Αριστερός αρχηγός θα καλέσει τα πνεύματα των Μάρξ και Ένγκελς). Σαν παρασιτικοί οργανισμοί θ’ αναζητήσουν (αν δεν τον έχουν ήδη βρεί) έναν νέο ξενιστή στον οποίο αφού κάτσουν για λίγο καλά θα επιτεθούν στο Κεντρικό Νευρικό Σύστημα του για να πάρουν τον έλεγχο, όπως τα μολυσμένα με τοξόπλασμα ποντίκια δεν φοβούνται τις γάτες και γι’ αυτό χάνουν την ζωή τους απ’ αυτές (για να συνεχίστει αενάως ο κύκλος). Με τα προηγούμενα δεν θέλω να χαρακτηρίσω τον Στάθη και τους συντρόφους του, κάθε άλλο. Μπορώ να δηλώσω ότι τους κατανοώ απόλυτα. Αυτό που θέλω να πω είναι ότι αφού δεν θέλουν ν’ αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα όπως είναι (και όχι όπως θα ήθελαν να είναι), είναι υποχρεωμένοι να λειτουργούν σαν τα παράσιτα που είναι μέτρ της παραπλάνησης. Γιατί τον μηχανισμό αυτό μετέρχεται τόσα χρόνια η Αριστερά λέγοντας μισόλογα ή και τίποτα για το πως θα λειτουργήσει στην πράξη (τι επιπτώσεις θα έχει στην καθημερινή ζωή) το σχέδιο της αν και όταν πάρει την εξουσία. Η λογική είναι απλή. Λέμε όσα χρειάζεται να ξέρει ο Λαός (για να μην τσινίσει) και όταν έρθουμε στα πράγματα και έχουμε έρθει σε ρήξη με τους υπόλοιπους γύρω μας θα του επιβάλλουμε λόγω ανάγκης (αφού δεν θα μπορεί να γίνει αλλοιώς) αυτό που από την αρχή εμείς (το κόμμα) γνωρίζαμε (και προγραμματίζαμε) ότι θα γίνει.
7 Σεπτέμβρη 2015
παρατηρητής 1.
