Επίσης στο τέλος του κειμένου σας δίνουμε τα επόμενα δύο τεύχη που αποτελούν την συνέχεια του εγχειριδίου για την διαπραγμάτευση. Μπορεί να μην πρόφτασαν να γίνουν χρήσιμα στον Βαρουφάκη, αλλά σίγουρα θα βοηθήσουν εσάς να βρείτε τι έκανε λάθος στην διαπραγμάτευση ο Υπουργός Οικονομικών.
Πως μας βλέπουν οι «ξένοι».
Η Γαλλική εφημερίδα LIBERATION σε άρθρο της (βλέπε εδώ) τα «ψέλνει» στην Ελληνική κυβέρνηση σχετικά με την τακτική της στο θέμα του χρέους. Η εν λόγω εφημερίδα εκπροσωπούσε στο παρελθόν την Γαλλική Αριστερά και ήταν κατ’ αναλογία η Γαλλική «Αυγή» (αυτή που ήταν στο παρελθόν και όχι τώρα που έχει γίνει χειρότερη ακόμα και από τον πάλαι ποτέ «Δημοκρατικό Λόγο» του Κουρή). Στο άρθρο της αυτό κάνει κάποιες παρατηρήσεις -τις οποίες και θα δούμε λίγο πιό αναλυτικά παρακάτω- που ακόμα και αν δεν μας αρέσουν είναι ωστόσο ενδεικτικές του πως μας βλέπουν οι υπόλοιποι εταίροι μας και μάλιστα αυτοί που διάκεινται ευνοϊκά πρός εμάς.
Τα κυριότερα σημεία του άρθρου (το οποίο καλό θα ήταν να διαβάσετε για να μορφώσετε την δική σας γνώμη) είναι τα εξής:
- Θεωρεί ότι ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (ως κυβέρνηση πλέον) ακολουθεί σκόπιμα μια στρατηγική έντασης με Γερμανοφοβική χροιά.
- Θεωρεί ότι η «σύγχρονη Ελλάδα» είναι ταυτισμένη με τον ρόλο του «θύματος» με άλλον κάθε φορά «θύτη» (Τουρκία, Γερμανία, Η.Π.Α. κ.α).
- Επιχειρηματολογεί σχετικά με το αίτημα για τις Γερμανικές πολεμικές αποζημειώσεις και το Κατοχικό Δάνειο.
- Αναφέρει (και αυτό είναι πιό σημαντικό απ’ ότι νομίζει ο συντάκτης του κειμένου) ότι «η Ευρώπη χτίστηκε πάνω στην συγγνώμη».
- Ασκεί κριτική γιατί τα οικονομικά της Ελλάδας δεν ελέγχονταν περισσότερο από την είσοδο της στην Ευρωζώνη και μετά.
- Θεωρεί ότι χωρίς την Ε.Ε. την οποία αποκαλεί «μηχανή συμβιβασμών» τα πράγματα από την αναζωπύρωση παλαιών εχθροτήτων θα ήταν χειρότερα, ενώ κλείνοντας το άρθρο κάνει αναφορά στην έκρηξη του Α’ Π.Π. ο οποίος ξεκίνησε από μια μικρή βαλκανική χώρα όπως η Βοσνία.
Την κριτική που ασκεί ο συντάκτης του κειμένου μπορούμε να την ερμηνεύσουμε με δύο τρόπους. Ο πρώτος είναι ως «επίθεση» εναντίον μας οπότε και ως αντίδραση στην «επίθεση» αυτή δεν ασχολούμαστε περισσότερο με τα γραφόμενα. Ο δεύτερος τρόπος είναι να θεωρήσουμε αυτό το κείμενο ως κριτική από κάποιον που μας «αγαπά» και «νοιάζεται για την τύχη μας» όχι όμως τόσο όσο να ρισκάρει τα πάντα για λογαριασμό μας. Στην δεύτερη περίπτωση -και με την απαραίτητη προϋπόθεση ότι ασχολούμαστε με τα γραφόμενα χωρίς προκαταλήψεις- μπορούμε ν’ αντλήσουμε χρήσιμα συμπεράσματα/διδάγματα που θα μας βοηθήσουν να «βελτιωθούμε». Η «βελτίωση» όμως για να είναι πραγματική βελτίωση πρέπει να είναι φανερή στις πράξεις μας, γιατί αλλιώς σε κάθε άλλη περίπτωση θα θεωρηθεί ως «τύποις» («για τα μάτια του κόσμου») και θα ερμηνευθεί ως υποκρισία. Βέβαια η αλλαγή όπως την υποδεικνύει ο αρθρογράφος θα ήταν ριζική και για να πετύχει θα έπρεπε η θεώρηση του υπόλοιπου κόσμου από μέρους μας από αμυντική (για όλα φταίνε οι «άλλοι») να γίνει επιθετική (ξέρουμε ποιοί είμαστε και τι μπορούμε να κάνουμε και δεν φοβόμαστε τις προκλήσεις και κανέναν), έχοντας πάντα στο μυαλό μας ότι το «επιθετική» δεν έχει (και δεν πρέπει να έχει) σχέση με το νταηλίκι αλλά προσδιορίζει την εξωστρέφεια σε αντίθεση με την εσωστρέφεια.
Στρατηγικές διαπραγμάτευσης.
Το δεύτερο κείμενο (βλέπε εδώ) το οποίο δημοσιεύτηκε στην GUARDIAN είναι πιό εξιδεικευμένο (και άρα πιό «χρήσιμο» για το θέμα μας) και ασχολούνταν (μιάς και πλέον η διαπραγμάτευση έχει μπεί στην ουσία και το νέο «μνημόνιο» έχει ήδη κοστολογηθεί) τόσο με τα σενάρια για το Ελληνικό χρέος, όσο και με τον «σωστό» τρόπο διαπραγμάτευσης.
Σύμφωνα με τον συντάκτη του (οικονομολόγο Ανατόλι Καλέτσκι) ο Βαρουφάκης παρομοιάζεται με κάποιον που «κρατά ένα όπλο στο δικό του το κεφάλι και μετά να απαιτεί λύτρα για να μην τραβήξει τη σκανδάλη». Στο άρθρο γίνεται λόγος για μόνον δύο στρατηγικές μεταξύ των οποίων έπρεπε να επιλέξει ο Υπουργός Οικονομικών και η κυβέρνηση.
Η μία ήταν να επιμείνει ως την ύστατη ώρα στην διαγραφή μέρους του χρέους (την οποία εγκατέλειψε πολύ εύκολα και πολύ γρήγορα) και στο παρά 5’ να κάνει πίσω, λαμβάνοντας ως αντάλλαγμα σημαντική ελάφρυνση της λιτότητας και πίεση για λιγότερες «μεταρρυθμίσεις». Αυτή ήταν η μία από τις δύο στρατηγικές που οι εταίροι μας στην Ε.Ε. πιθανολογούσαν (και ανέμεναν) ν’ ακολουθήσει η νέα κυβέρνηση. Επίσης ταιριάζει τόσο με το «διαπραγματευτικό προφίλ» και την ρητορική του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. με το οποίο κέρδισε τις εκλογές όσο και με την ανάγκη να κρατηθούν οι ισορροπίες μέσα στο κόμμα.
Η άλλη στρατηγική εκκινούσε από την αναγνώριση της «ιερότητας των χρεών» και να επιχειρήσει να δείξει πως η χαλάρωση της λιτότητας και η εξ’ αυτής βελτίωση του οικονομικού κλίματος και της οικονομικής δραστηριότητας συμφέρει περισσότερο τους δανειστές απ’ ότι η συνέχιση της. Φυσικά στην περίπτωση αυτή το Ελληνικό χρέος σε ονομαστική αξία θα παρέμενε και πάλι ακέραιο (δηλαδή «ακούρευτο»). Η στρατηγική αυτή ταιριάζει περισσότερο στην προηγούμενη κυβέρνηση και λιγότερο στον «ριζοσπαστικό»(;) ΣΥ.ΡΙΖ.Α.
Δεν θ’ ασχοληθούμε με τα όσα πιθανολογεί στην συνέχεια ο Ανατόλι Καλέτσκι, όπως επίσης και δεν θ’ αναφερθούμε στις παραλλαγές των δύο τακτικών κυρίως γιατί αυτά είναι ζητήματα που προκύπτουν στην πορεία της διαπραγμάτευσης. Αυτό όμως που θα σχολιάσουμε είναι η τακτική που όντως ακολούθησε η Ελληνική κυβέρνηση.
Σύμφωνα με τον Καλέτσκι ο Βαρουφάκης κινήθηκε «ανάμεσα στην περιφρόνηση και το συμβιβασμό, χάνοντας την αξιοπιστία και με τους δύο τρόπους».
Κατ’ αρχάς πρέπει να παραδεχτούμε πως ο Καλέτσκι δεν έχει άδικο. Κατανοούμε βέβαια ότι ο Βαρουφάκης συμπεριφέρθηκε με τον τρόπο αυτόν ισορροπώντας ανάμεσα στο κόμμα και την Ευρωπαϊκή πραγματικότητα. Δεν ήταν εύκολο (ούτε και τώρα θα είναι μετά την συμφωνία) να κατευνάσεις την δυσαρέσκεια όσων είχαν πιστέψει τις λαϊκιστικές όπως αποδείχτηκε κορώνες του ΣΥ.ΡΙΖ.Α. (οι οποίες παρότι τέτοιες αποτύπωναν ωστόσο μια αδυσώπητη πραγματικότητα). Πλαισίωσε την τακτική του αυτή και με την αντίστοιχη συμπεριφορά και ντύσιμο που θολά παρέπεμπε σε κάτι από «σύμβολο του σεξ» (τρομάρα του) ως τον «ανυπότακτο» («μη μου τα πρίζετε, γιατί δε θέλω και πολύ να...»).
Όταν έπρεπε στα πλαίσια του Συμβουλίου Υπουργών να διαπραγματευτεί εισήγαγε μια παγκόσμια πρωτοτυπία η οποία άφησε «κάγκελο» τους υπόλοιπους Υπουργούς Οικονομικών (βλέπε εδώ). Δεν ήταν το ντύσιμο του ούτε η εντύπωση που προκαλεί, αλλά το γεγονός ότι προσήλθε στη συνεδρίαση χωρίς να έχει διατυπωμένες γραπτώς τις προτάσεις του (τις οποίες ανέπτυξε μόνο προφορικά). Θα ήμασταν αφελείς αν θεωρούσαμε ότι ο Βαρουφάκης πήγε απροετοίμαστος στις Βρυξέλλες. Προφανώς δεν επιθυμούσε να διαρρεύσουν οι προτάσεις του στον Ευρωπαϊκό τύπο (όπως διέρρευσε το σχέδιο «κοινού ανακοινωθέντος» που τελικά δεν εκδόθηκε). Αυτή η υπολογισμένη κίνηση ενδέχεται να υποκρύπτει προτάσεις για διαπραγμάτευση στα πλαίσια ενός συμβιβασμού με την τρόικα ο οποίος δεν έχει σχέση με όσα λέγονται εντός της Χώρας. Σε κάθε περίπτωση ο χρόνος που έχουμε στην διάθεση μας γι’ αυταπάτες είναι λίγος και σύντομα θα κληθούμε όλοι να «κάνουμε ταμείο» αναλαμβάνοντας τις ευθύνες που αναλογούν στον καθένα μας.
Κλείνοντας το συγκεκριμένο θέμα πρέπει να κάνουμε δύο υποσημειώσεις.
- Θα είχε πολύ μεγάλο ενδιαφέρον να μάθουμε ποιος ήταν υπεύθυνος για την χάραξη της «στρατηγικής» που ακολουθήθηκε μέχρι τώρα και η οποία χαρακτηριζόταν από συνεχείς μεταπτώσεις και δηλώσεις/συνεντεύξεις. Αν αυτή η «στρατηγική» αυτή ήταν έμπνευση του Υπουργού Οικονομικών, τότε υπάρχει θέμα. Αν η «στρατηγική» αυτή οφείλεται στον Πρωθυπουργό το θέμα που υπάρχει είναι σοβαρότερο.
- Το επιχείρημα της «καινούριας κυβέρνησης που μόλις ανέλαβε» δεν ισχύει στην περίπτωση μας. Τόσον καιρό που ζητούσαν και πίεζαν για εκλογές, αλλά και τόση και τέτοια εμπειρία από την τρόικα θα έπρεπε να είναι προετοιμασμένοι, αλλά και περισσότερο υπεύθυνοι απέναντι στην κοινωνία και τους ψηφοφόρους σχετικά με όσα υπόσχονται.
Μια αιρετική τοποθέτηση.
Η βουλευτής Κατερίνας Μάρκου, η οποία εκλέχτηκε με το «Ποτάμι», κατά την διάρκεια των προγραμματικών δηλώσεων στην Βουλή έκανε μια «αιρετική» τοποθέτηση σχετικά με τους λόγους για τους οποίους δεν πρέπει να δοθεί δωρεάν ρεύμα σε συγκεκριμένες κατηγορίες πολιτών (βλέπε εδώ). Το απόσπασμα της ομιλίας της που γίνεται η συγκεκριμένη αναφορά αποτελείται από τρείς παραγράφους.
Στην πρώτη παίρνει θέση ότι «σε όσους περισσότερους δοθεί δωρεάν ρεύμα, τόσο περισσότεροι θα είναι αυτοί που θα έχουν ανάγκη αύριο», θεωρώντας πως δεν υπάρχουν ασφαλή κριτήρια για τον προσδιορισμό όσων έχουν την μεγαλύτερη ανάγκη.
Στην δεύτερη παράγραφο αναφέρεται στο ότι η κυβέρνηση πρώτα θα έπρεπε ν’ αυξήσει τους πόρους και μετά να τους διανείμει, ενώ αναφέρθηκε στην πρόθεση της κυβέρνησης να δώσει κάποια ποσά στους ανέργους αντί να τους επανεντάξει στην παραγωγική μηχανή της χώρας, όπως αναφέρεται στο κείμενο.
Τέλος η τρίτη παράγραφος αποτελεί το «κλείσιμο» και περιλαμβάνει την αναγκαία «προειδοποίηση» για το ποιος θα έχει την ευθύνη σε περίπτωση αποτυχίας.
Για την άποψη της προφανώς και ανάλογα με την πολιτική τοποθέτηση καθενός μας μπορεί (και πρέπει) να έχουμε άποψη. Ωστόσο άπαξ και ανοίξει η συζήτηση αυτή αφ’ ενός μπορεί να τραβήξει σε μάκρος και αφ’ ετέρου δεν υπάρχει μόνο μια «σωστή» απάντηση (προφανώς και πρέπει να λαμβάνεται μέριμνα για όσους έχουν οποιαδήποτε ανάγκη π.χ. ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, το ζήτημα όμως πάντα σε τέτοιες περιπτώσεις είναι ποια είναι και πως τίθενται τα κριτήρια). Το -κατά την γνώμη μας- ενδιαφέρον της τοποθέτησης έγκειται στον τύπο του επιχειρήματος στο οποίο έχουμε αναφερθεί σε παλαιότερο κείμενο της σειράς μας «ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ». Είναι το επιχείρημα του «ηθικού κινδύνου». Σύμφωνα με αυτό κάποιες από τις κυβερνητικές παροχές ενισχύουν την τάση των δικαιούχων να μην «προσπαθούν» όσο πρέπει να βελτιώσουν την θέση τους μέσω της εργασίας τους. Υποτίθεται ότι με τις παροχές μαθαίνουν/εκπαιοδεύονται στο να ζητάνε και να πιέζουν για όλο και περισσότερες παροχές. Σε πρώτη ανάγνωση είναι προφανές ότι η άποψη αυτή είναι άδικη και ισοπεδωτική, αφού λανθασμένα θεωρεί ότι όλοι οι δικαιούχοι συμπεριφέρονται ταυτόχρονα με τον ίδιο τρόπο παραγνωρίζοντας σκόπιμα ότι η αντίδραση καθενός μας διαφοροποιείται ανάλογα με τον χαρακτήρα μας.
Ανεξάρτητα όμως από το επιχείρημα του «ηθικού κινδύνου» είναι προφανές ότι η παροχή δωρεάν ρεύματος σε όσους δεν έχουν εισόδημα είναι «ασπιρίνη» και δεν αποτελεί λύση. Η λύση θα πρέπει να περιλαμβάνει την αξιοποίηση τους στην «παραγωγική μηχανή» της Χώρας με όποιον πρόσφορο τρόπο. Στο μόνο σημείο που έχουν κάποιο δίκιο αυτοί που χρησιμοποιούν το επιχείρημα του «ηθικού κινδύνου» είναι ότι κάθε παροχή που δίνεται άνευ ανταλλάγματος καταντά να είναι «ελεημοσύνη» η οποία υπονομεύει το φρόνημα (ψυχολογία) των δικαιούχων. Ωστόσο η απάντηση δεν είναι να μη δίνονται στοχευμένες παροχές, αλλά να χρησιμοποιούνται αποδοτικά όσοι βρίσκονται για οποιονδήποτε λόγο εκτός «παραγωγικής μηχανής». Για να γίνει αυτό θα πρέπει να κατανικηθούν αντιλήψεις δεκαετιών και να δημιουργηθούν δομές που -αν και δεν είναι δύσκολες στην δημιουργία τους- αυτή την στιγμή δεν υφίστανται.
Ο πιο απλός τρόπος είναι να τους παρέχεται η αναγκαία ιατροφαρμακευτική περίθαλψη ενώ την ίδια στιγμή θα χρησιμοποιούνται σε κοινωφελείς εργασίες αναλόγως των προσόντων τους. Εναλλακτικά θα μπορούσαν να προσφέρουν υπηρεσίες μεταξύ τους χρησιμοποιώντας αντί χρημάτων το σύστημα των χρονομονάδων και των «τραπεζών χρόνου». Θα μπορούσαν επίσης να μεταστεγαστούν σε τοποθεσίες που η κυβέρνηση θα επιλέξει και εκεί να ξεκινήσουν την ζωή τους από την αρχή. Φυσικά στην τελευταία περίπτωση θα πρέπει η κυβέρνηση να τους παράσχει όλα τ’ απαραίτητα για το νέο τους ξεκίνημα. Φυσικά η επιλογή ενός ή περισσότερων από τους παραπάνω τρόπους είναι επιλογή τόσο της κυβέρνησης (η οποία έχει όφελος από την επανένταξη τους στην παραγωγή) όσο κα των ίδιων των ανέργων. Σε πρώτη φάση η κυβέρνηση οφείλει να παράσχει μια σειρά επιλογών (μαζί με τ’ απαραίτητα εφόδια) ενώ οι άνεργοι οφείλουν να επιλέξουν κάποια από αυτές.
Η είδηση.
Η Κλασική Οικονομική Θεωρία θεωρεί ως δεδομένο ότι όλες οι αποφάσεις που λαμβάνουμε καθημερινά λαμβάνονται με βάση αντικειμενικά κριτήρια και πληροφορίες τις οποίες είτε έχουμε υπ’ όψη μας, είτε θα έπρεπε να έχουμε. Έτσι αν στις αποφάσεις μας εμφυλοχωρεί και κάτι άλλο από το συμφέρον μας γι’ αυτό είμαστε εμείς υπεύθυνοι (ας προσέχαμε) και όχι η Κλασική Οικονομική Θεωρία. Στα μάτια της η επιλογή έγινε με βάση τις πληροφορίες που είχαμε στην διάθεση μας, άσχετα αν αυτό δεν αληθεύει.
Η παραπάνω παραδοχή της Κλασικής Οικονομικής Θεωρίας υποτίθεται ότι ισχύει για όλους, ακόμη και για τους επιχειρηματίες (κυρίως γι’ αυτούς) οι οποίοι οφείλουν όλες τους τις αποφάσεις να τις βασίζουν σε αντικειμενικές οικονομικές παραμέτρους και παραδοχές. Όμως και οι επιχειρηματίες είναι κι’ αυτοί άνθρωποι και υπόκεινται στους ίδιους με όλους τους υπόλοιπους (μη επιχειρηματίες) περιορισμούς. Συνεπώς και σ’ αυτούς η ψυχολογία παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Διαβάσατε ίσως την είδηση ότι ο Δ. Κοντομηνάς αυξάνει στις επιχειρήσεις του ομίλου του τον βασικό στα 751 Ευρώ (που ήταν και προηγουμένως) σε μιά κίνηση στήριξης της κυβέρνησης (βλέπε εδώ). Στον όμιλο του με την επωνυμία «ΔΕΜΚΟ ΕΠΕΝΔΥΤΙΚΗ ΚΑΙ ΕΜΠΟΡΙΚΗ ΑΝΩΝΥΜΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ» υπάρχουν αρκετές εταιρείες (βλέπε εδώ) στις οποίες θα ισχύσει η απόφαση του κου Κοντομηνά γαι την αύξηση του βασικού μισθού στα 751 Ευρώ.
Κατ’ αρχάς η απόφαση αυτή καθ’ εαυτή είναι θετική, ειδικά αν αναλογιστούμε ότι το πράττει χωρίς να έχει την (νομική) υποχρέωση. Αν το καλοσκεφτούμε όμως προκύπτουν κάποια εύλογα (αν και σε κάποιους θα φαίνονταν προβοκατόρικα) ερωτήματα. Ο συλλογισμός (στην πλήρη ανάπτυξη του) από τον οποίο προκύπτουν είναι ο εξής:
- Για να αυξάνει τον βασικό (κατώτατο) μισθό στο ύψος που βρισκόταν και πρίν σημαίνει ότι πρίν τον είχε μειώσει. (Σημείωση: Τα κατώτερα όρια αποδοχών π[ου ορίζονται με τις Συλλογικές Συμβάσεις ή τον Νόμο δεν είναι υποχρεωτικά, αλλά προαιρετικά. Ο εργοδότης έχει την δυνατότητα και όχι την υποχρέωση να τα εφαρμόζει.).
- Από τον τελευταίο δημοσιευμένο Ισολογισμό της χρήσης του 2011 προκύπτει ότι ο όμιλος είχε ζημιές 49 εκ. Ευρώ. Επίκειται δημοσίευση νεότερου Ισολογισμού (έχει κατατεθεί στο Εθνικό τυπογραφείο, αλλά δεν έχει τυπωθεί) αλλά η κατάσταση των αποτελεσμάτων δεν αναμένεται ν’ αλλάξει ιδιαίτερα. (Για περισσότερα σχετικά με τις δημοσιεύσεις του ομίλου στο Εθνικό Τυπογραφείο βλέπε εδώ).
- Για να αυξάνει εκ νέου (ως στήριξη στην κυβέρνηση) τον κατώτατο μισθό πάει να πεί πως η επίδραση της προηγούμενης μείωσης του στα αποτελέσματα του ομίλου ήταν από μηδαμινή έως μικρή. Γι’ αυτό και ο Δ. Κοντομηνάς προχωρά στην συμβολική δίχως άλλο αυτή κίνηση, με την οποία δημιουργεί κλίμα για την επαναφορά του κατώτατου μισθού στα 751 Ευρώ μέσω της υπογραφής νέας Εθνικής Γενικής Συλλογικής Σύμβασης Εργασίας. Οπότε δημιουργείται το ερώτημα: «Γιατί τον μείωσε κάτω από τα 751 Ευρώ δυσκολεύοντας την επιβίωση των υπαλλήλων του ομίλου, αφού μπορούσε να εκτιμήσει ότι η μείωση δεν θα είχε μεγάλη θετική επίπτωση στα αποτελέσματα του ομίλου;».
- Είναι κίνηση αλτρουισμού ή υποκρύπτει και κάτι άλλο;
Τέτοιου είδους κινήσεις που «δεν κοστίζουν στους επιχειρηματίες» προφανώς και υποκρύπτουν άλλες σκοπιμότητες, οι οποίες δεν είναι φανερές σε όλους. Ο κος Κοντομηνάς και οι δραστηριότητες του είναι το αντικείμενο κάποιων ερευνών οι οποίες αν μη τι άλλο προξενούν τουλάχιστον ενόχληση όσο καιρό είναι «ανοικτές» (εν εξελίξει). Για τον λόγο αυτόν καλό είναι να έχεις ευνοϊκαά διατεθειμένη την εκάστοτε κυβέρνηση «μη τυχόν και...». Περισσότερα σχετικά με αυτές τις έρευνες (δεν γνωρίζουμε ούτε την εξέλιξη τους, ούτε αν υπάρχουν κι’ άλλες) βλέπε εδώ & εδώ.
Δεν θα μας φανεί παράξενο τις επόμενες μέρες ή και εβδομάδες να υπάρξει μπαράζ δηλώσεων «στήριξης της κυβέρνησης» από «ισχυρά επιχειρηματικά τζάκια» όπως των Αγγελόπουλων, Βαρδινογιάννηδων και λοιπών «αναπτυξιακών δυνάμεων» όπως ο Μαρινάκης (γιός πρώην Βουλευτή της Ν.Δ.). Στο κάτω-κάτω ο Αλέξης (οι μεγάλοι άνδρες έμειναν στην Ιστορία με το μικρό τους όνομα) τους έχει δεί όλους αυτούς. Ελπίζουμε πάντως για το καλό του Πρωθυπουργού μας να μην έχει πιστέψει σε καμιά υπόσχεση τους για «δημιουργία 100.000 θέσεων εργασίας» γιατί κάθε φορά τα ίδια υπόσχονται και στο τέλος ακόμα και αν τις δημιουργήσουν θα είναι κακοπληρωμένες και κυρίως για αλλοδαπούς (όσοι θα έχουν παραμείνει ως τότε).
Όπως προκύπτει με ευκολία και καθαρότητα από τα παραπάνω το παιχνίδι που εδώ και καιρό βρίσκεται σ' εξέλιξη σε βάρος των λαών στην Ευρώπη, εξελίσσεται σε πολλά επίπεδα και είναι πολυπλοκότερο απ' όσα θα ήθελαν κάποιοι να πιστέψετε. Το κακό είναι ότι όπως φαίνεται η πλειοψηφία των κυβερνώντων έχουν μια πολύ απλοϊκή ιδέα για τις Ευρωπαϊκές δομές εντός των οποίων καλούμαστε να διαπραγματευθούμε. Για αυτήν όμως την συζήτηση έχουμε καιρό μπροστά μας καθώς το επόμενο χρονικό διάστημα θα είναι στο επίκεντρο.
Πρός το παρόν το μόνο που έχουμε να ευχηθούμε στην νεοσχηματισμένη κυβέρνηση μας είναι «προσοχή και μην ξεχνάτε την καταγωγή σας και όλα τα υπόλοιπα βρίσκονται». Σε σχέση με όλους εμάς τους υπόλοιπους το μόνο που έχουμε να πούμε είναι ότι αν έχετε την αίσθηση (εντύπωση) ότι σας κοροϊδεύουν και σας εμπαίζουν οι ισχυροί και οι κυβερνώντες, τότε πιθανότατα έχετε δίκιο και πρέπει να λάβετε τα μέτρα σας.
Η συνέχεια του οδηγού διαπραγμάτευσης εδώ & εδώ. Για το πρώτο μέρος βλέπε εδώ.
16 Φλεβάρη 2015.
παρατηρητήριο.
