ΕΔΩ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ
ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΜΑΣ.
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ: Ο ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΟΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΑΝΤΙΚΤΥΠΟΣ ΤΗΣ «ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΩΝΑΪΟΥ» ΚΑΙ ΟΙ «ΥΓΙΟΝΟΜΙΚΕΣ ΒΟΜΒΕΣ».
Αν αντί της «πανδημίας του κορωναϊού» κάναμε λόγο για μια «βιολογική επίθεση» τίποτα δεν θ’ άλλαζε από κοινωνικής και οικονομικής σκοπιάς. Προφανώς, αν ήταν «βιολογική επίθεση» ήταν από την άποψη των βιολογικών απωλειών αποτυχημένη. Αν, όμως, ήταν μια «γενική δοκιμή σε πραγματικές συνθήκες» (όπως οι Τακτικές Ασκήσεις Μετά Στρατευμάτων) τότε ήταν μάλλον επιτυχημένη. Είτε «τυχαία» είτε «σκόπιμα» οι κοινωνικές και οικονομικές επιδράσεις της κατάστασης που ακόμη βιώνουμε είναι οι ίδιες με ενός πολέμου. Ενός Παγκοσμίου Πολέμου ακριβώς λόγω της έκτασης του οποίου είναι δυνατό τόσο τώρα όσο κυρίως αργότερα να εξαχθούν κάποια πολύ σημαντικά συμπεράσματα.
«ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΩΝ» Ή «ΕΝΝΟΜΟ ΣΥΜΦΕΡΟΝ»;
(ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΤΑ ΔΥΟ)
Αφορμή του σημερινού κειμένου αποτέλεσαν δύο αντικρουόμενες ως προς το περιεχόμενο τους αναρτήσεις του Κυριάκου Θωμαΐδη. Και στις δύο πρωταγωνιστεί ο Αλέξης Κούγιας. Το πρόβλημα με τις αναρτήσεις ξεκινά όταν αυτές συνδυαστούν μεταξύ τους γιατί όπως θα καταλάβετε από τον σχολιασμό τους (αλλά και δηλώνεται στον υπότιτλο) ΔΕΝ γίνεται να ισχύουν και οι δύο. Γιατί, αν ίσχυαν τότε θα μιλάγαμε για «διχασμό προσωπικότητας» που θα έφτανε στην «σχιζοφρένεια». Τις δύο αναρτήσεις χωρίζουν σχεδόν τρείς βδομάδες. Η πρώτη έγινε στις 17 Απρίλη και η δεύτερη στις 9 Μάη.
ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΙΚΩΝ ΤΡΑΣΤ
(ΚΑΙ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΡΑΤΗΓΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΥ)
Η Ιστορία επαναλαμβάνεται γιατί επιλέγουμε να την ξεχάσουμε νομίζοντας πως ότι συμβαίνει είναι μοναδικό και ανεπανάληπτο. Η συγκεκριμένη διαπίστωση είναι περισσότερο επίκαιρη όσον αφορά την Οικονομία. Οι θεμελιωτές της Πολιτικής Οικονομίας (και αργότερα της Οικονομικής Θεωρίας) εμπιστεύονταν μόνο την λογική τους και γι’ αυτό την έθεσαν ως «θεμέλιο λίθο» του αντικειμένου τους. Ωστόσο, από την αρχή κιόλας όπως το αντιλήφθηκε ο Άνταμ Σμιθ υπήρξαν δύο διαφορετικά (και αντιτιθέμενα) είδη λογικής: των επιχειρηματιών και των καταναλωτών.
ΣΤΗ ΛΩΖΑΝΗ ΘΑ ΚΡΙΘΕΙ ΤΟ ΔΙΚΙΟ
(ΠΕΡΙ «ΔΟΛΙΑΣ ΧΡΕΟΚΟΠΙΑΣ» ΤΟ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑ)
Το 1941 ο Απ. Σπήλιος έγραφε: «Στους δρόμους θα κριθεί το δίκιο». Έπεσε παταγωδώς έξω τουλάχιστον σ’ ότι αφορά το Ελληνικό Επαγγελματικό Ποδόσφαιρο. Δεν χρειάζεται να κατέβει κάποιος στους δρόμους για να διεκδικήσει αυτό που θεωρεί «δίκιο του». Όχι, όσο υπάρχει το «πολιτικό κόστος» δεν χρειάζεται κάτι τέτοιο. Και αφού εγχωρίως δεν μπορούμε να βγάλουμε άκρη με τέτοιες υποθέσεις αναζητούμε την επιδιαιτησία των ξένων. Των ξένων οι οποίοι δεν είναι πάντα πρόθυμοι να «φτάσουν το μαχαίρι στο κόκκαλο». Ακόμη κι έτσι η εμπλοκή τους (ως πιο «αντικειμενικών») είναι πάντα επιθυμητή γι’ αυτόν που θεωρεί ότι αδικείται ενώ την ίδια στιγμή αυτός τους επισείει στην άλλη πλευρά σαν απειλή («Θα δείτε τι θα πάθετε τώρα»).
Η ΠΑΡΑΚΡΟΥΣΗ ΤΩΝ ΜΠΑΣΚΕΤΙΚΩΝ ΓΑΥΡΩΝ ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ
(ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ Η Α1 ΑΥΤΟΥΣ ΤΟΥΣ «ΑΙΩΝΙΟΥΣ»;)
Είναι δύσκολο να είσαι μονίμως στρατευμένος σε μια υπόθεση. Δύσκολο και επικίνδυνο. Η δυσκολία έγκειται στο γεγονός ότι για να υπερασπίζεσαι πάντα την ιδεολογία σου πρέπει πολλές φορές να παραγνωρίζεις τα δεδομένα, δηλαδή να γράφεις και να λες ότι περιλαμβάνει το σενάριο ανεξάρτητα από την πραγματικότητα μένοντας πιστός στο «σενάριο». Ο κίνδυνος έγκειται στο ότι σιγά-σιγά αν αρχίσουν να πιστεύουν όσα λένε και γράφουν εγκλωβίζονται σε μια «εικονική πραγματικότητα». Προκειμένου οι «στρατευμένοι» να είναι αποτελεσματικοί στην αποστολή τους πρέπει να έχουν επιλεκτική μνήμη. Να θυμούνται μόνον ότι τους συμφέρει και να λησμονούν όλα τ’ άλλα.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΙΣ «ΕΠΙΚΗΡΥΞΕΙΣ» ΚΑΙ ΤΟΥΣ «ΕΠΙΚΗΡΥΓΜΕΝΟΥΣ»
(ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΠΡΑΓΜΑΤΙ ΟΣΑ ΓΡΑΦΟΥΝ;)
Εκεί που είχε αρχίσει να μειώνεται η μπόχα από την καθημερινή ανταλλαγή πόστ και «προσωπικών ανακοινώσεων» από τους Θωμαΐδη και Κούγια κάτι παλιόπαιδα αγνώστου ηλικίας ήρθαν και έβαλαν νέα «φωτιά» με μια αφίσα. Μια αφίσα «επικήρυξης» στην οποία «φιλοξενούν» πέντε αθλητικούς συντάκτες που κατά την γνώμη τους κάνουν κακό στην ομάδα τους («γνήσιο Γαύρο»). Η όλη ιστορία της «επικήρυξης» είναι περισσότερο κωμική παρά τραγική και αυτό είναι το μόνο σίγουρο. Αυτό που δεν είναι, όμως, καθόλου σίγουρο είναι αν αυτή ήταν μια «αυθόρμητη κίνηση» ή εντάσσεται σε κάποιον γενικότερο σχεδιασμό.
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΑ ΤΟΥ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΙΚΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ.
Η ζωή μας καταδυναστεύεται από αριθμούς και ψευδαισθήσεις (βλέπουμε τα πράγματα όπως θα θέλαμε να είναι). Για τον λόγο αυτό σήμερα θα σχολιάσω κάποιες ποδοσφαιρικές ιστορίες που αφορούν την φύση (και άρα τη λειτουργία) του Επαγγελματικού Αθλητισμού και οι οποίες έχουν ενδιαφέρον. Ακόμη περισσότερο γιατί τις ιστορίες αυτές συχνά συνοδεύει ένας «ιδεαλιστικός» σχολιασμός από τον συντάκτη της είδησης, ο οποίος είναι απόλυτα αντιπροσωπευτικός της λανθασμένης άποψης του για την φύση των πραγμάτων. Επιπλέον στην περίπτωση του Επαγγελματικού Αθλητισμού υπάρχει και η οπτική του οπαδού που περιπλέκει την κατάσταση.
ΟΤΑΝ ΤΑ ΒΑΖΟΥΝ ΜΕ ΤΟ ΣΑΜΑΡΙ ΚΑΙ ΟΧΙ ΜΕ ΤΟ ΓΑΪΔΟΥΡΙ
(ΑΦΗΣΤΕ ΗΣΥΧΟ ΤΟΝ ΛΥΣΑΝΔΡΟΥ)
Σαν «κεραυνός εν αιθρία» έπεσε στην ποδοσφαιρική πιάτσα η απαξίωση των διοικητικών ικανοτήτων του Μηνά Λυσάνδρου. Δεν φτάνει που τους έκανε την τιμή ν’ αναλάβει την διοίκηση του συνεταιρισμού, του «την πέφτουν» κιόλας. Ενός συνεταιρισμού από την διοίκηση του οποίου έχουν περάσει μορφές όπως ο επανεκλεγείς Δήμαρχος Πειραιά. Μορφές που έχουν αφήσει «βαριά» τη σκιά τους στον Προεδρικό θώκο. Σύμφωνα, λοιπόν, με τους κακεντρεχείς το διοικητικό στέλεχος της Π.Α.Ε. Α.Ε.Κ. δεν μπόρεσε ν’ ανταπεξέλθει ούτε στις απαιτήσεις της θέσης του ούτε πολύ περισσότερο στις υποσχέσεις του.
Ο ΒΑΣΙΛΑΚΟΠΟΥΛΟΣ ΕΣΒΗΣΕ ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ ΤΗΝ ΑΝΟΔΟ ΤΟΥ ΓΑΥΡΟΥ ΣΤΗΝ Α1
(ΘΑ ΚΑΤΑΔΕΧΤΟΥΝ Ν’ ΑΝΕΒΟΥΝ ΕΞΩ-ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΑ;)
Τώρα που χαλαρώνουν τα μέτρα κάθε αθλητική ομοσπονδία «κάνει ταμείο» ζυγίζοντας τα υπέρ και τα κατά για την επανέναρξη (συνέχιση) της σεζόν. Τα ‘βαλε κάτω, που λέτε, η Ελληνική Ομοσπονδία Καλαθοσφαίρισης και αποφάσισε να σταματήσει την κανονική διάρκεια των πρωταθλημάτων που διοργανώνει (Α2 και κάτω). Ωστόσο, τα πρωταθλήματα αυτά πρέπει με κάποιο τρόπο να ολοκληρωθούν αναδεικνύοντας αυτούς που θα προβιβαστούν και θα υποβιβαστούν. Προφανώς, αυτό θα συμβεί με τις διαδικασίες που προβλέπονται στις αντίστοιχες προκηρύξεις.
ΠΩΣ ΕΙΔΑΝ ΟΙ «ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΝΤΕΣ» ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΟΥ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑΤΟΣ
(ΔΙΝΕΙ Ο ΙΒΑΝ ΤΟ ΠΡΩΤΑΘΛΗΜΑ ΣΤΟΝ ΜΑΡΙΝΑΚΗ ΓΙΑ ΝΑ ΓΛΥΤΩΣΕΙ;)
Έχει μεγάλη πλάκα πως αναλόγως των συνθηκών ακόμα και τα πλέον λογικά μέτρα προστασίας μπορούν να πάρουν μια ειρωνική χροιά. Εδώ και χρόνια έχει καθιερωθεί οι τελευταίες αγωνιστικές (φέτος μόνο η τελευταία) να διεξάγονται την ίδια μέρα και ώρα. Όχι ότι κρίνεται τίποτα το σημαντικό στις τελευταίες αγωνιστικές (σπάνια συμβαίνει, καθώς όλα συνήθως κρίνονται πριν το τέλος). Η φετινή τελευταία αγωνιστική (πριν τα πλέι-οφ) συνέπεσε με την κορύφωση του καρνάβαλου. Ενός καρνάβαλου που από ποδοσφαιρικής άποψης κωδικοποιούνταν στον αγώνα της Ξάνθης με τον «Γαύρο του Βορρά». Στην τελευταία, λοιπόν, αγωνιστική και οι «τέσσερις μεγάλοι» έπαιζαν την ίδια μέρα και ώρα.
«Η ΚΟΝΤΡΑ ΤΟΥ ΞΕΦΤΙΛΟΜΕΤΡΟΥ»
(Ο ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΓΑΥΡΩΝ)
Το Εβραϊκό «Οφθαλμός αντί οφθαλμού και οδόντα αντί οδόντος.» έχει διαχρονικά βολέψει όσους κάποια στιγμή στη ζωή τους ένοιωσαν αδικημένοι και οργάνωσαν την εκδίκηση τους. Ωστόσο, η ανταπόδοση οδηγεί μακροπρόθεσμα στον ξεπεσμό και των δύο πλευρών, καθεμιά από τις οποίες θεωρεί ότι είναι υποχρεωμένη να ανταποδίδει τα ίσα ανεξάρτητα από το κόστος. Όλο αυτό το γαϊτανάκι παίρνει άλλες διαστάσεις όταν οι αντιμαχόμενοι έχουν πρόσβαση σε Μέσα Μαζικής Εξημέρωσης. Σε κάθε περίπτωση και ανεξάρτητα από το ποια πλευρά έχει «δίκιο» (και πόσο) το αποτέλεσμα για την Κοινωνία είναι μια απίστευτη δυσωδία.
