ΕΔΩ ΔΗΜΟΣΙΕΥΟΝΤΑΙ ΤΑ ΚΕΙΜΕΝΑ ΠΟΥ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ
ΤΙΣ ΙΔΕΕΣ ΜΑΣ, ΤΟΥΣ ΣΤΟΧΟΥΣ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΙΣ ΕΠΙΔΙΩΞΕΙΣ ΜΑΣ.
«ΑΘΛΗΤΙΚΟΙ ΣΥΝΤΑΚΤΕΣ»: «ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ» ΤΟΥ ΑΘΛΗΤΙΣΜΟΥ
(ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΝΤΑΙ ΜΟΝΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΝ ΕΡΓΟΔΟΤΗ ΤΟΥΣ)
Διαβάζοντας τα δύο «στρατευμένα» αθλητικά sites καταλαβαίνεις το άγχος των δημοσιογράφων τους. Άγχος καθημερινό και πολλές φορές επώδυνο. Γιατί δεν είναι λίγο να πρέπει μέσα σε λίγα λεπτά να υπηρετήσεις-υπερασπιστείς την γραμμή του αφεντικού σου (όπου και αν τυπικά ανήκει το Μέσο Μαζικής Εξημέρωσης που εργάζεσαι. Η μια ιστοσελίδα ν’ αγωνίζεται για την «παύλα» (μέχρι που τους είπε τ’ αφεντικό να τα «μαζέψουν») και η άλλη να υπερακοντίζει υπέρ της συνέχισης του Πρωταθλήματος. Βέβαια, κάθε «αγώνας» οφείλει πρώτα και κύρια στον εαυτό του (άρα τους συμμετέχοντες) να είναι «αγνός», να υπηρετεί δηλαδή την Αλήθεια και το Δίκαιο. Αυτά τα δύο ιδανικά ισχυρίζονται ότι τα υπηρετούν και οι δύο πλευρές.
ΟΤΑΝ ΤΑ ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΑ ΔΕΝ ΛΕΝΕ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
(ΔΕΝ ΦΤΑΙΝΕ ΑΥΤΑ, ΑΛΛΑ Η ΠΙΣΤΗ ΣΤΗΝ ΠΑΝΤΟΔΥΝΑΜΙΑ ΤΟΥΣ)
Τα Μαθηματικά είναι μια γλώσσα έκφρασης και διεθνούς επικοινωνίας. Όπως κάθε γλώσσα έχει την «γραμματική» της, δηλαδή τος κανόνες της. Εκεί που τα πράγματα αρχίζουν να περιπλέκονται είναι πως παρά το γεγονός ότι πρόκειται προφανώς για ένα «εργαλείο» οι περισσότεροι τείνουν να τους δίνουν δική τους αυτόνομη «ζωή». Έτσι τα Μαθηματικά αυτονομούνται και ζουν μόνα τους σ’ ένα δικό τους σύμπαν όπου κυριαρχούν καταπιεστικά σε βάρος όλων των υπολοίπων. Το περίεργο με τα Μαθηματικά είναι ότι τις περισσότερες φορές ο χρήστης τους γίνεται το αντικείμενο του χειρισμού. Γιατί, όπως και με τον Οδυσσέα και τις Σειρήνες αν δεν ξέρεις το κόλπο είναι αδύνατο ν’ αντισταθείς στην υπνωτιστική μαγεία τους. Μια μαγεία που στιγμιαία χάνεται κάθε φορά που αυτά διαψεύδονται▪ ακόμη και τότε συνηθίζουμε να ρίχνουμε το φταίξιμο στον χρήστη και όχι σ’ αυτά.
«ΣΑΝ ΕΤΟΙΜΟΣ ΑΠΟ ΚΑΙΡΟ ΣΑ ΘΑΡΡΑΛΕΟΣ ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΑ ΤΗ ΤΗΝ ΕΥΡΩΛΙΓΚΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙΣ»
(ΘΑ ΕΙΝΑΙ Η ΝΕΑ ΣΕΖΟΝ Η ΤΕΛΕΥΤΑΙΑ ΤΗΣ;)
«Όσα φέρνει η ώρα δεν τα φέρνει ο χρόνος όλος». Η πανδημία του κοροναϊού είναι σαν το τσουνάμι μετά από σεισμό: αμείλικτη. Παράλληλα είναι και το μέσο με το οποίο μπορούμε να ξεκαθαρίσουμε την ήρα (ζιζάνιο) από το στάρι. Μετά την έκρηξη της πανδημίας και τη λήψη των περιοριστικών μέτρων όλες οι αθλητικές διοργανώσεις μπήκαν σε μεγάλα οικονομικά προβλήματα▪ τέτοια που σε πολλές περιπτώσεις απειλούν την (οικονομική) επιβίωση τους. Όσο μεγαλύτερη η διοργάνωση τόσο μεγαλύτερη και η απειλή. Αυτή που φαίνεται πως θα δοκιμαστεί περισσότερο είναι η Ευρωλίγκα (βλέπε εδώ). Όσο και να θέλουν να υποβαθμίσουν την κακή κατάσταση στην οποία σύντομα θα βρεθεί τα σημάδια για όποιον δεν εθελοτυφλεί είναι ήδη εκεί.
ΟΙ «ΠΑΝΤΑΧΟΥ ΠΑΡΟΝΤΕΣ» ΘΥΜΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΗΣ Α.Ε.Κ.
(ΚΑΙ ΒΑΖΟΥΝ ΚΟΥΙΖ ΣΤΑ «ΓΙΟΥΣΟΥΦΑΚΙΑ»)
Η σημερινή μέρα είναι γεμάτη από επετείους. Εκτός της προφανούς, σήμερα γιορτάζουμε την Παγκόσμια Ημέρα Δημιουργικότητας και Καινοτομίας (βλέπε εδώ), αλλά και την επέτειο υποβιβασμού της ομάδας μας στην Β’ Εθνική. Σαν σήμερα το 2013 η Α.Ε.Κ. έπαιζε την παραμονή της στην κατηγορία στο εκτός έδρας παιχνίδι στο Περιστέρι με τον Ατρόμητο. Αναλόγως της ποινής για τα επεισόδια στο προηγούμενο εντός έδρας με τον Παναιτωλικό η Α.Ε.Κ. θα μπορούσε να είχε παραμείνει στην Α’ Εθνική. Ωστόσο, η παραμονή ΔΕΝ βόλευε τους σχεδιασμούς κάποιου, ο οποίος δεν αφήνει τα πράγματα στην τύχη τους. Γι’ αυτό έκανε τότε αυτό που εμείς, σήμερα, βάζουμε ως κουίζ και το αφιερώνουμε στα κιτρινόμαυρα «γιουσουφάκια» μιας και ο τελευταίος δημοσιογράφος του ρεπορτάζ της Α.Ε.Κ. μας άφησε χρόνους τον Αύγουστου του 2015.
ΟΙ ΔΟΥΛΕΙΕΣ ΜΕ ΤΟ «ΜΑΞΙΜΟΥ» ΚΑΙ ΟΙ ΠΟΛΥ-ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΕΣ ΤΩΝ ΓΑΥΡΩΝ
(ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΝ ΤΙ ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ;)
«Το γαρ πολύ του έρωτος γεννά παραφροσύνη» και δεδομένου ότι και η απελπισία οδηγεί στην παραφροσύνη συνεπάγεται ότι ο έρωτας είναι (για όσο διαρκεί) μια κατάσταση απελπισίας. Πράγματι, η επαγωγή είναι αληθής αφού κάθε ερωτευμένος βρίσκεται μέσα στην απελπισία όταν δεν είναι δίπλα στο αντικείμενο του πόθου του. Έτσι, ένας ερωτευμένος είναι και απελπισμένος. Ένας απελπισμένος, όμως, ΔΕΝ είναι κατ’ ανάγκη ερωτευμένος. Ειλικρινά, κάποιες από τις αντιδράσεις του επιτελείου της ομάδας του Ιβάν καθ’ όλη την διάρκεια της εκδίκασης της πολυ-ιδιοκτησίας ερμηνεύονται μόνο υπό το πρίσμα της απελπισίας και σε μια περίπτωση και της ξετσιπωσιάς. Δύο απ’ αυτές είναι το αντικείμενο του σημερινού κειμένου.
ΠΡΑΚΤΙΚΑ ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑΣ – ΠΑΡΑΡΤΗΜΑ. Η «ΣΤΑΓΔΗΝ ΡΕΥΣΤΟΤΗΤΑ», Η ΑΙΣΧΡΟΚΕΡΔΙΑ ΣΕ ΠΕΡΙΟΔΟΥΣ ΚΡΙΣΗΣ, «Η ΑΝΟΣΙΑ ΤΗΣ ΑΓΕΛΗΣ» ΣΕ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ ΚΑΙ Η ΥΦΕΣΗ ΤΗΣ «ΠΑΝΔΗΜΙΑΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΑΪΟΥ».
Η περίοδος που διανύουμε είναι μοναδική γιατί προσομοιάζει σε πόλεμο και γενικευμένο πόλεμο η Ευρώπη είχε να βιώσει από το 1939. Συνεπώς, η κατάσταση που αντιμετωπίζουμε είναι επί της ουσίας αχαρτογράφητη. Δυστυχώς ή ευτυχώς σε τέτοιες περιόδους επιβιώνουν αντιλήψεις και πρακτικές της προηγούμενης. Είναι λογικό ότι η ψυχολογία μας προσαρμόζεται τελευταία και όχι χωρίς αντιστάσεις στις αλλαγές. Τόσο η αντιμετώπιση μιας πανδημίας όσο και η πολιτική αντιπαράθεση αν και είναι εξελίσσονται σε μια μοναδική κατάσταση δέχονται ωστόσο τις επιδράσεις της «κανονικότητας». Αυτό εκτός από λαϊκιστικό είναι και επικίνδυνο γιατί μια έκτακτη περίοδος οφείλει ν’ αντιμετωπίζεται περισσότερο σαν μια ασθένεια παρά σαν μια «διατάραξη» της «κανονικότητας».
ΤΑ ΟΡΙΑ ΤΗΣ ΠΡΟΠΑΓΑΝΔΑΣ ΤΟΥ «ΓΑΥΡΟΥ ΤΟΥ ΒΟΡΡΑ»
(ΚΑΛΥΤΕΡΑ ΝΑ ΤΟ ΑΦΗNΑN ΕΤΣΙ)
«Δυό πόρτες έχει η ζωή, άνοιξα μια και μπήκα…» έγραφε η Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου και ερμήνευσε ο Στέλιος Καζαντζίδης. Βέβαια, συνολικά αυτό το τραγούδι αφορά το τελευταίο βράδυ ενός που πεθαίνοντας θέλει να κλείσει όσους περισσότερους λογαριασμούς μπορεί. Στην δική μας περίπτωση ο στίχος που δανείστηκα αφορά τις επιλογές που κάνουμε και τις επιπτώσεις τους▪ ειδικά όταν δεν μπορούμε να είμαστε από πριν σίγουροι γι’ αυτές. Στην ιδεώδη περίπτωση οι επιλογές μας καθορίζονται (και αντιστοιχούν) στην ιδεολογία μας. Αρκετές φορές, όμως, σχετίζονται με την στρατηγική που έχουμε επιλέξει για να επιτύχουμε κάτι. Εντάσσονται, δηλαδή, σ’ ένα πλαίσιο τακτικισμού. Σε κάθε περίπτωση μας χαρακτηρίζουν.
Ο ΤΡΑΜΠΟΥΚΟΣ ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΑ ΧΑΝΕΙ
(ΚΑΙ ΣΥΜΠΑΡΑΣΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΟΣΟΥΣ ΕΧΕΙ ΔΙΠΛΑ ΤΟΥ)
Στις 13 Μάρτη σχολιάζαμε την τραμπούκικη συμπεριφορά του «Διοικητικού Ηγέτη» της Α.Ε.Κ. στον εντός έδρας αγώνα της ομάδας με τον Άρη για το Κύπελλο (βλέπε εδώ). Το κάναμε αναρωτώμενοι για τον πραγματικό ιδιοκτήτη κάθε ομάδας. Προφανώς το ερώτημα μας ήταν ρητορικό μιας και οι οπαδοί εδώ και πολύ καιρό αρνούνται ν’ αναλάβουν τις ευθύνες τους έναντι των ομάδων που υποτίθεται ότι αγαπούν περιοριζόμενοι μόνο σε ανακοινώσεις ή/και κινητοποιήσεις λίγο πριν (ή αφού) ο ιδιοκτήτης «ρίξει στα βράχια» την αγαπημένη τους ομάδα. Στο μεσοδιάστημα αποθεώνουν τον ιδιοκτήτη της όπως κάνουν σε κάποιον που επιδεικνύει τις χορευτικές του ικανότητες.
ΑΠΟ ΤΟΝ «ΓΙΩΡΓΟ ΚΑΜΑΡΑ» ΣΤΟΝ «ΑΠΟΣΤΟΛΟ ΝΙΚΟΛΑΪΔΗ»
(ΚΑΙ ΣΤΗ ΜΕΣΗ Ο «ΣΠΥΡΟΣ ΛΟΥΗΣ»)
Εξ’ αιτίας των Ολυμπιακών του 2004 πολύ κουβέντα έγινε σχετικά με τις εγκαταστάσεις και συγκεκριμένα με τα νέα γήπεδα ποδοσφαίρου. Από τότε υπάρχει η λανθασμένη άποψη ότι τα νέα και σύγχρονα ιδιόκτητα γήπεδα (μέσω των αυξημένων εσόδων τους) είναι ο τρόπος για να δημιουργηθούν δυνατές ομάδες. Η άποψη αυτή αν και φαίνεται λογική ΔΕΝ είναι σωστή. Και δεν είναι σωστή γιατί οι μεγάλες ομάδες της Ιταλίας (μέχρι η Γιουβέντους να κάνει το δικό της γήπεδο) μεγαλουργούσαν στην Ευρώπη παίζοντας σε κρατικά (δημοτικά) γήπεδα. Ακόμα και στην Αγγλία που κάθε ομάδα έχει το γήπεδο της το ζήτημα είναι ο δεσμός του οπαδού με την ομάδα και όχι η ηλικία του γηπέδου. Γι’ αυτό και τα γήπεδα είναι γεμάτα ανεξαρτήτως της ηλικίας των εγκαταστάσεων.
ΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΘΑ ΠΛΗΡΩΣΕΙ ΤΗΝ «ΥΦΕΣΗ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ»;
(ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΑΓΩΓΗ ΑΠΟΖΗΜΙΩΣΗΣ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΗΣ ΚΙΝΑΣ)
Η «κρίση του κορονοϊού» αποτελεί από μια άποψη μια ευκαιρία για ν’ αναλογιστούμε από το μηδέν τον τρόπο ζωής μας πάνω σ’ αυτό τον πλανήτη. Στην πράξη είναι για πολλούς τομείς μια «άσκηση σε πραγματικές συνθήκες». Μια άσκηση όχι «επί χάρτου» αλλά με στρατεύματα (Τακτική Άσκηση Μετά Στρατευμάτων στη στρατιωτική ορολογία)▪ όπου ο όρος «στρατεύματα» περιλαμβάνει όσους με οποιονδήποτε τρόπο δίνουν αγώνα εναντία στην πανδημία. Από τη στιγμή που εκδηλώνεται μια κρίση ξεκινά και η κουβέντα για την απώλεια εσόδων (χασούρα) και το ποιος θα την «πληρώσει»▪ δηλαδή ποιος θα πληρώσει τον λογαριασμό. Και αν αυτή για τη χασούρα ξεκίνησε από την εκδήλωση της κρίσης και θα συνεχιστεί, αυτή για τις αποζημιώσεις μόλις ξεκίνησε.
ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΔΙΑΧΕΙΡΙΣΗ ΤΗΣ «ΚΡΙΣΗΣ ΤΟΥ ΚΟΡΟΝΟΪΟΥ»
(ΘΕΙΑ ΚΟΙΝΩΝΙΑ, ΚΟΛΥΜΒΗΣΗ, ΑΤΟΜΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ, ΜΑΖΙΚΟΙ ΕΛΕΓΧΟΙ)
Μια επιτυχημένη διαχείριση κρίσης συνίσταται στο αρχικό της στάδιο στην έγκαιρη διάγνωση του προβλήματος και την μη υποτίμηση του. Το επόμενο στάδιο είναι η έγκαιρη λήψη των αναγκαίων μέτρων τα οποία περιορίζονται από τους ανθρώπινους και υλικούς πόρους που είναι ήδη διαθέσιμοι ή/και μπορούν σε σύντομο χρονικό διάστημα να διατεθούν για την αντιμετώπιση της. Οι αποφάσεις σχετικά με την διαχείριση της κρίσης επηρεάζονται σε μεγάλο βαθμό (ή και υπαγορεύονται) από τις ιδεολογικές αντιλήψεις της εκάστοτε Αρχής. Ακόμα περισσότερο αν η εφαρμογή τους επηρεάζει έστω και πρόσκαιρα ατομικά και συλλογικά συνταγματικώς κατοχυρωμένα δικαιώματα. Ωστόσο, η μέγιστη υποχρέωση του Κράτους έναντι των υπηκόων του είναι η προστασία της ζωής και της περιουσίας τους, οπότε…
